The Works of Edgar Allan Poe — Volume 2

By Edgar Allan Poe

Page 36

danger, and that is the
truth.

"It is now within a few days of three years since what I am going to
tell you occurred. It was on the tenth day of July, 18-, a day which the
people of this part of the world will never forget--for it was one
in which blew the most terrible hurricane that ever came out of
the heavens. And yet all the morning, and indeed until late in the
afternoon, there was a gentle and steady breeze from the south-west,
while the sun shone brightly, so that the oldest seaman among us could
not have foreseen what was to follow.

"The three of us--my two brothers and myself--had crossed over to the
islands about two o'clock P. M., and had soon nearly loaded the smack
with fine fish, which, we all remarked, were more plenty that day
than we had ever known them. It was just seven, _by my watch_, when we
weighed and started for home, so as to make the worst of the Stroem at
slack water, which we knew would be at eight.

"We set out with a fresh wind on our starboard quarter, and for some
time spanked along at a great rate, never dreaming of danger, for indeed
we saw not the slightest reason to apprehend it. All at once we
were taken aback by a breeze from over Helseggen. This was most
unusual--something that had never happened to us before--and I began to
feel a little uneasy, without exactly knowing why. We put the boat on
the wind, but could make no headway at all for the eddies, and I was
upon the point of proposing to return to the anchorage, when, looking
astern, we saw the whole horizon covered with a singular copper-colored
cloud that rose with the most amazing velocity.

"In the meantime the breeze that had headed us off fell away, and we
were dead becalmed, drifting about in every direction. This state of
things, however, did not last long enough to give us time to think about
it. In less than a minute the storm was upon us--in less than two the
sky was entirely overcast--and what with this and the driving spray, it
became suddenly so dark that we could not see each other in the smack.

"Such a hurricane as then blew it is folly to attempt describing. The
oldest seaman in Norway never experienced any thing like it. We had let
our sails go by the run before it cleverly took us; but, at the first
puff, both our masts went by the board as

Last Page Next Page

Text Comparison with La Falo de Uŝero-Domo

Page 0
net LA FALO DE USXERO-DOMO NOVELO DE USONA VERKISTO EDGAR ALLAN POE (1809-1849) Esperantigis EDWIN GROBE Arizona-Stelo-Eldonejo .
Page 1
Mi diras "netolerebla" cxar trankviligis tiun senton nenia duonplezuriga (cxar poezia) sensaco kiun kutime registras la menso alfronte al la plej severaj naturaj bildoj pri sovagxeco aux teruro.
Page 2
Kvankam, kiel knaboj, ni estis ecx intimaj kunirantoj, mi malmulte sciis tamen pri mia amiko.
Page 3
Mi diris ke la sola rezulto de mia iom knabeca eksperimento--mia subenrigardado en la lageton--estis pliprofundigo de la unua malkutima efekto.
Page 4
Jxetgeste nun la servanto malfermis pordon kaj min kondukis antaux sian mastron.
Page 5
Kelkaj el tiuj, dum li priskribis ilin, min interesis kaj mistifikis; kvankam, eble, la terminoj kaj la gxenerala maniero de la rakontado min surpezis.
Page 6
Li agnoskis tamen, kvankam hezite, ke granda parto de la stranga malgxojo kiu lin tiel torturis devenis sendube de pli natura kaj ege pli palpebla fonto--de la severa kaj longe dauxranta malsano--efektive de la versxajne okazonta dissigxo--de tenere amata fratino--lia sola kunestanto dum longaj jaroj--lia lasta kaj sola parenco en la mondo.
Page 7
Pro la nepra simpleco, pro la nudeco de siaj desegnajxoj, li altiris kaj mirigis atenton.
Page 8
La versoj, kiuj titoligxis "La Hantita Palaco," tekstis proksimume, se ne lauxvorte, jene: I En la plej verda el niaj valoj, De bonaj angxeloj enlogxata, Foje bela kaj eleganta palaco-- Radianta palaco--levis la kapon.
Page 9
Laux la remparoj, plumhava kaj pala, Foriris estigxinte flugilhava odoro.
Page 10
Mi bone memoras ke sugestoj estigitaj de tiu balado nin kondukis en pensvojon sur kiu evidentigxis opinio de Usxero kiun mi mencias malpli pro ties noveco (cxar aliaj homoj tiel opiniis) ol.
Page 11
Ni kunstudis atentege verkojn kiel _Verdverdo kaj Verdflavo_ de Graseto; _Belfegoro_ de Makjavelio; _Cxielo kaj Infero_ de Svedenborgo; _La Subtera Vojagxo de Nikolao Klimo_ de Holbergo; _Kiromancio_ de Roberto Fludo, tiun de Johano de Indagxineo, kaj tiun de Delacxambro; _Vojagxo en la Bluan Distancon_ de Tiko, kaj _Urbo de la Suno_ de Kampanelo.
Page 12
Ni remetis kaj sxrauxbfiksis la kovrilon kaj, sxlosinte la feran pordegon, sekvis nian vojon, penadege, gxis la apenaux malpli malgajajn cxambrarojn de la supra parto de la domo.
Page 13
" Tiel parolinte,.
Page 14
Sed la subaj surfacoj de la enormaj kunamasoj de agitita vaporo, aldone al cxiuj surteraj objektoj nin proksime cxirkauxantaj, ardis en la kontrauxnatura lumo de malklare scintila kaj klare videbla gasa elspirajxo kiu cxirkauxpendis kaj vualis la domegon.
Page 15
" Je la fino de tiu frazo mi eksaltetis kaj, dum momento, pauxzis; cxar sxajnis al mi (kvankam tujege mi konkludis ke mia ekscitita fantazio min trompis)--sxajnis al mi ke, el iu forega parto de la domego atingis, malklare, miajn orelojn, io povanta esti, en sia preciza simileco de karaktero, la ehxado (tamen sufokita kaj mallauxta, kompreneble) de la krak- kaj frakassonoj mem kiujn Kavaliro Lanceloto tiom zorgadetale priskribis.
Page 16
cxu li rimarkis la koncernajn sonojn; kvankam, efektive, dum la lastaj kelkaj minutoj okazis stranga sxangxigxo en lia konduto.
Page 17
Dum momento sxi restis tremante kaj sxanceligxante de flanko al flanko sur la sojlo, tiam, kun mallauxta gxemanta krio, enfalis pezege sur la korpon de sia frato kaj en siaj perfortaj kaj nun finaj mortodoloregoj, lin faligis surplanken, kadavron kaj viktimon de la teruroj kiujn li antauxtimis.
Page 18
O.