The Works of Edgar Allan Poe — Volume 2

By Edgar Allan Poe

Page 22

turned to the porter, who was near swooning through affright, and
demanded of him his opinion as to what species of monster it was, what
it wanted, and what kind of creatures those were that so swarmed
upon its back. To this the porter replied, as well as he could for
trepidation, that he had once before heard of this sea-beast; that it
was a cruel demon, with bowels of sulphur and blood of fire, created
by evil genii as the means of inflicting misery upon mankind; that the
things upon its back were vermin, such as sometimes infest cats and
dogs, only a little larger and more savage; and that these vermin had
their uses, however evil--for, through the torture they caused the beast
by their nibbling and stingings, it was goaded into that degree of wrath
which was requisite to make it roar and commit ill, and so fulfil the
vengeful and malicious designs of the wicked genii.

"This account determined me to take to my heels, and, without once even
looking behind me, I ran at full speed up into the hills, while the
porter ran equally fast, although nearly in an opposite direction, so
that, by these means, he finally made his escape with my bundles, of
which I have no doubt he took excellent care--although this is a point I
cannot determine, as I do not remember that I ever beheld him again.

"'For myself, I was so hotly pursued by a swarm of the men-vermin (who
had come to the shore in boats) that I was very soon overtaken, bound
hand and foot, and conveyed to the beast, which immediately swam out
again into the middle of the sea.

"'I now bitterly repented my folly in quitting a comfortable home to
peril my life in such adventures as this; but regret being useless, I
made the best of my condition, and exerted myself to secure the goodwill
of the man-animal that owned the trumpet, and who appeared to exercise
authority over his fellows. I succeeded so well in this endeavor that,
in a few days, the creature bestowed upon me various tokens of his
favor, and in the end even went to the trouble of teaching me the
rudiments of what it was vain enough to denominate its language; so
that, at length, I was enabled to converse with it readily, and came to
make it comprehend the ardent desire I had of seeing the world.

"'Washish squashish squeak, Sinbad, hey-diddle diddle, grunt unt
grumble, hiss, fiss, whiss,' said he to me, one day after dinner--but
I beg a

Last Page Next Page

Text Comparison with La Falo de Uŝero-Domo

Page 0
net LA FALO DE USXERO-DOMO NOVELO DE USONA VERKISTO EDGAR ALLAN POE (1809-1849) Esperantigis EDWIN GROBE Arizona-Stelo-Eldonejo .
Page 1
Mi diras "netolerebla" cxar trankviligis tiun senton nenia duonplezuriga (cxar poezia) sensaco kiun kutime registras la menso alfronte al la plej severaj naturaj bildoj pri sovagxeco aux teruro.
Page 2
La leterinto priparolis seriozegan korpan malsanon--mensan malsanon kiu lin premas--kaj pri sincera deziro vidi min, kiel lian plej bonan, kaj efektive solan amikon, kun la celo, pere de la plezuro de mia kompanio, iom malpligrandigi lian malsanon.
Page 3
Kaj eble pro tiu sola kialo okazis ke, kiam denove mi levis la rigardon gxis la domo mem, for de ties bildo en la lageto, ekkreskis en mia menso stranga fantazio--fantazio tiel ridinda ke mi konsentas gxin mencii nur por elmontri la viglan forton de la sensacoj kiuj min premis.
Page 4
Je mia eniro, Usxero starigxis el sofo sur kiu li kusxis plenlonge kaj min salutis kun vigla varmeco kiu enhavis, laux mia unua takso, iom troigitan afablecon--la retenitan agon de enuigita mondcivitano.
Page 5
Mi timegas la eventojn de la estonteco, ne pro ili mem, sed pro iliaj rezultoj.
Page 6
Konstanta apatio, iompostioma forvelkado de la persono, kaj oftaj kvankam efemeraj tendencoj de parte katalepsia karaktero estis la malkutima diagnozo.
Page 7
Inter aliaj kantoj, mi retenas dolorige en la menso apartan malkutiman perversajxon kaj ampleksajxon pri la sovagxa melodio de la lasta valso de Fon-Vebero.
Page 8
de la plej alta artefarita ekscitigxo.
Page 9
III Vagpromenantoj en tiu felicxa valo Tra du brillumaj fenestroj vidis Spiritojn movigxantajn muzike Laux bone agordita liutlegxo, Cxirkaux trono, kie sidante (Nova Porfirio!) En majesteco konforma kun lia gloro, Videblis la estro de la regno.
Page 10
VI Kaj hodiauxaj vojagxantoj en tiu valo, Tra la rugxlumaj fenestroj, vidas Vastajn formojn kiuj movigxas fantazie Laux disonanca melodio; Dum, kvazaux rapida makabra rivero, Tra la pala pordego, Malbelega estajxaro elhastas sencxese, Kaj ridas--sed ne plu ridetas.
Page 11
Tiu opinio, en ties gxenerala formo, asertis la sensivecon de cxiuj vegetajxoj.
Page 12
flanke de sxiaj kuracistoj, kaj la fora kaj malkasxita loko de la familia tombejo.
Page 13
Lia vizagxo estis, kiel kutime, kadavre pala--sed aldone enestis lian rigardon speco de freneza gxojego--en lia tuta konduto vidigxis speco de versxajne retenita _histerio_.
Page 14
Mi diras ke ecx ilia preterkutima denseco ne malhelpis nin percepti tion--tamen ni gxuis nenian ekvidon pri la luno aux la steloj--nek okazis iu ajn ekbrilo de fulmo.
Page 15
Mi dauxrigis la rakonton: "Sed la brava cxampiono Etelredo, nun trairinte la pordon, ege kolerigxis kaj mistifikigxis perceptante nenian signon pri la malica ermito; sed, anstatauxe, renkontante drakon de skvama kaj granddimensia aspekto kaj fajra lango, sidantan en gardpozo antaux palaco de oro, kun planko de argxento; kaj sur la muro pendis sxildo de brila latuno surportanta tiun surskribon: Konkerinto estas kiu cxi-tien eniras; Gajnos la sxildon kiu pereigos la drakon; kaj Etelredo levis la klabon kaj frapis la kapon de la drako, kiu falis antaux li, kaj liveris sian pestan spiradon kun sxirkriego tiel terura kaj rauxka, kaj krome tiel penetranta, ke Etelredo sentis la deziron manfermi la orelojn kontraux ties timigega bruo, kies ekvivalento neniam antauxe auxdigxis.
Page 16
Lia rigardo estis fiksfleksita antaux li kaj tra lia tuta vizagxo regis sxtona rigideco.
Page 17
El tiu cxambro kaj el tiu domego mi fugxis konsternigite.
Page 18
O.