The Works of Edgar Allan Poe — Volume 2

By Edgar Allan Poe

Page 207

I struggled in vain against its strange and
irresistible influence. In the multiplied objects of the external world
I had no thoughts but for the teeth. For these I longed with a phrenzied
desire. All other matters and all different interests became absorbed in
their single contemplation. They--they alone were present to the mental
eye, and they, in their sole individuality, became the essence of
my mental life. I held them in every light. I turned them in every
attitude. I surveyed their characteristics. I dwelt upon their
peculiarities. I pondered upon their conformation. I mused upon the
alteration in their nature. I shuddered as I assigned to them in
imagination a sensitive and sentient power, and even when unassisted by
the lips, a capability of moral expression. Of Mademoiselle Salle it
has been well said, "_Que tous ses pas etaient des sentiments_," and
of Berenice I more seriously believed _que toutes ses dents etaient des
idees_. _Des idees!_--ah here was the idiotic thought that destroyed me!
_Des idees!_--ah _therefore_ it was that I coveted them so madly! I felt
that their possession could alone ever restore me to peace, in giving me
back to reason.

And the evening closed in upon me thus--and then the darkness came, and
tarried, and went--and the day again dawned--and the mists of a second
night were now gathering around--and still I sat motionless in that
solitary room--and still I sat buried in meditation--and still the
_phantasma_ of the teeth maintained its terrible ascendancy, as, with
the most vivid hideous distinctness, it floated about amid the changing
lights and shadows of the chamber. At length there broke in upon my
dreams a cry as of horror and dismay; and thereunto, after a pause,
succeeded the sound of troubled voices, intermingled with many low
moanings of sorrow or of pain. I arose from my seat, and throwing open
one of the doors of the library, saw standing out in the ante-chamber
a servant maiden, all in tears, who told me that Berenice was--no more!
She had been seized with epilepsy in the early morning, and now, at the
closing in of the night, the grave was ready for its tenant, and all the
preparations for the burial were completed.

* * * * *

I found myself sitting in the library, and again sitting there alone. It
seemed that I had newly awakened from a confused and exciting dream.
I knew that it was now midnight, and I was well aware, that since the
setting of the sun, Berenice had been interred. But of that dreary
period which intervened I had no positive,

Last Page Next Page

Text Comparison with La Falo de Uŝero-Domo

Page 0
pgdp.
Page 1
Mi rigardis la scenon antaux mi--la nuran domon kaj la simplajn pejzagxtrajtojn de la bieno--la mornajn murojn--la malplenajn okulaspektajn fenestrojn--kelkajn fetorajn kareksojn--kaj kelkajn blankajn trunkojn de putrintaj arboj--kun nepra depremo de animo kiun mi scipovas kompari kun nenia surtera sensaco pli tauxge ol kun la postrevo de opiofestinto--la amara replongxo en cxiutagan vivadon--la malbelega forfalo de la vualo.
Page 2
Estis tiu manko, mi konsideris, primeditante la perfektan mantenadon de la lokalo kaj la agnoskatan karakteron de la gento, kaj spekulativante pri la ebla influo kiun la unua, dum la longa preterpaso de jarcentoj, povintus trudi al la alia--estis tiu manko, eble, de akcesora idaro, kaj la rezultinta sendevia transdono, de patro al filo, de la hereda posedajxo kun la nomo, kiu, finfine, tiomagrade kunidentigis la du ke la origina nomo de la bieno aliigxis en.
Page 3
Eble la rigardo de kontrolanta observanto konstatintus apenaux percepteblan fendeton, kiu, etendigxante ekde la tegmento de la domo sur la fasado, estigis vojon suben laux la muro en zigzaga direkto, gxis sin perdigi en la morozajn akvojn de la lageto.
Page 4
Multaj libroj kaj muzikiloj cxirkauxkusxis en sporada arangxo, sed sen vigligi la scenon.
Page 5
Lia vocxo sxangxigxis rapide de trema hezitado (kiam liaj animalaj spiritoj sxajnis stari en nepra kadukeco) al tiu speco de energia precizado--tiu abrupta, peza, senurgxa, kavernsona eldirmaniero--tiu plumba, memekvilibrita kaj sendifekte modulita guturala eldirarto kiun ni konstatas cxe la perdita ebriulo aux la malrevalorigebla opimangxanto, dum la periodoj de lia plej intensa ekscitigxo.
Page 6
stato.
Page 7
Nenia elirejo videblis en iu ajn parto de ties vasta etendajxo, kaj vidigxis nenia torcxo nek alia artefarita lumfonto; tamen tajdego de intensaj radioj transruligxis cxie kaj banis la tutajxon en makabra kaj maldeca pompo.
Page 8
Gxi imponis al mi des pli forte, eble, tia kian li gxin havigis al mi, cxar en la suba aux mistika fluo de ties signifo mi kredis percepti, kaj je la unua fojo, plenan konscion cxe Usxero pri la sxanceligxado de lia altnivela racio sur ties trono.
Page 9
Laux la remparoj, plumhava kaj pala, Foriris estigxinte flugilhava odoro.
Page 10
V Sed malicajxoj, en roboj de malgxojo, Atakis la altan bienon de la monarko; (Ho, ni lamentu, cxar neniam nova mateno Tagigxos super li, cxagrenito!) Kaj, cxirkaux lia logxejo, la gloro Kiu rugxigxis kaj ekfloris Estas nur malhele memorita legendo Pri enterigitaj tempoj.
Page 11
Nia plej sxatata volumo estis malgranda oktava eldono de _Directorium Inquisitorium_, de la Dominikano Ejmeriko de Gxirono; kaj estis partajxoj de _Pomponius Mela_, pri la malnovaj afrikaj satirusoj kaj egiptajxoj super kiuj Usxero sidis en primeditado dum horoj.
Page 12
Ni remetis kaj sxrauxbfiksis la kovrilon kaj, sxlosinte la feran pordegon, sekvis nian vojon, penadege, gxis la apenaux malpli malgajajn cxambrarojn de la supra parto de la domo.
Page 13
Mi plenumis nur kelkajn cxirkauxiradojn en tiu maniero kiam malpeza pasxsono sur najbara sxtuparo min atentigis.
Page 14
Mi alvenintis tiun bone konatan parton de la rakonto kie Etelredo, heroo de la Rendevuo, malsukcesinte peti pacan eniron en la logxejon de la ermito, entreprenas eniri perforte.
Page 15
Mi dauxrigis la rakonton: "Sed la brava cxampiono Etelredo, nun trairinte la pordon, ege kolerigxis kaj mistifikigxis perceptante nenian signon pri la malica ermito; sed, anstatauxe, renkontante drakon de skvama kaj granddimensia aspekto kaj fajra lango, sidantan en gardpozo antaux palaco de oro, kun planko de argxento; kaj sur la muro pendis sxildo de brila latuno surportanta tiun surskribon: Konkerinto estas kiu cxi-tien eniras; Gajnos la sxildon kiu pereigos la drakon; kaj Etelredo levis la klabon kaj frapis la kapon de la drako, kiu falis antaux li, kaj liveris sian pestan spiradon kun sxirkriego tiel terura kaj rauxka, kaj krome tiel penetranta, ke Etelredo sentis la deziron manfermi la orelojn kontraux ties timigega bruo, kies ekvivalento neniam antauxe auxdigxis.
Page 16
Lia kapo falintis sur sian bruston--sed mi certis ke li ne estas en la dormo, pro la largxa kaj rigida malfermajxo de la okulo kiam mi ekvidetis gxin en profilo.
Page 17
" NOVELOJ DE USONAJ VERKISTOJ Esperantigitaj de EDWIN GROBE kaj .
Page 18
O.