The Works of Edgar Allan Poe — Volume 2

By Edgar Allan Poe

Page 123

with my magnificence? But pardon me, my dear
sir, (here his tone of voice dropped to the very spirit of cordiality,)
pardon me for my uncharitable laughter. You appeared so _utterly_
astonished. Besides, some things are so completely ludicrous, that a man
_must_ laugh or die. To die laughing, must be the most glorious of
all glorious deaths! Sir Thomas More--a very fine man was Sir Thomas
More--Sir Thomas More died laughing, you remember. Also in the
_Absurdities_ of Ravisius Textor, there is a long list of characters who
came to the same magnificent end. Do you know, however," continued he
musingly, "that at Sparta (which is now Palae; ochori,) at Sparta, I say,
to the west of the citadel, among a chaos of scarcely visible ruins, is
a kind of _socle_, upon which are still legible the letters _AAEM_. They
are undoubtedly part of _PEAAEMA_. Now, at Sparta were a thousand temples
and shrines to a thousand different divinities. How exceedingly strange
that the altar of Laughter should have survived all the others! But in
the present instance," he resumed, with a singular alteration of voice
and manner, "I have no right to be merry at your expense. You might well
have been amazed. Europe cannot produce anything so fine as this, my
little regal cabinet. My other apartments are by no means of the same
order--mere _ultras_ of fashionable insipidity. This is better than
fashion--is it not? Yet this has but to be seen to become the rage--that
is, with those who could afford it at the cost of their entire
patrimony. I have guarded, however, against any such profanation.
With one exception, you are the only human being besides myself and my
_valet_, who has been admitted within the mysteries of these imperial
precincts, since they have been bedizzened as you see!"

I bowed in acknowledgment--for the overpowering sense of splendor and
perfume, and music, together with the unexpected eccentricity of
his address and manner, prevented me from expressing, in words, my
appreciation of what I might have construed into a compliment.

"Here," he resumed, arising and leaning on my arm as he sauntered around
the apartment, "here are paintings from the Greeks to Cimabue, and from
Cimabue to the present hour. Many are chosen, as you see, with little
deference to the opinions of Virtu. They are all, however, fitting
tapestry for a chamber such as this. Here, too, are some _chefs
d'oeuvre_ of the unknown great; and here, unfinished designs by men,
celebrated in their day, whose very names the perspicacity of the
academies has left to silence and to me. What

Last Page Next Page

Text Comparison with La Falo de Uŝero-Domo

Page 0
Online Distributed Proofreading Team at http://www.
Page 1
Mi diras "netolerebla" cxar trankviligis tiun senton nenia duonplezuriga (cxar poezia) sensaco kiun kutime registras la menso alfronte al la plej severaj naturaj bildoj pri sovagxeco aux teruro.
Page 2
de tre simplaj naturaj objektoj havantaj la povon nin tiel afekcii, tamen la analizo de tiu povo nombrigxas inter konsideradoj preterpasantaj nian komprenon.
Page 3
Mi tiel aktivigintis mian imagpovon ke mi komencis pensi efektive ke super la tutaj domego kaj bieno pendas etoso propra nur al ili kaj al ilia cxirkauxejo--etoso havanta nenian rilaton kun la aero de la cxielo, sed levigxinta el la putrintaj arboj kaj la griza muro kaj la silenta lageto--pesta kaj mistika vaporo, malhela, malenergia, apenaux videbla, plumba.
Page 4
Li salutis min timege kaj preterpasis.
Page 5
Lia farado estis alterne viveca kaj pauxta.
Page 6
Dum pluraj sekvintaj tagoj sxian nomon menciis nek Usxero nek mi; kaj dum tiu periodo mi min okupis pri seriozaj klopodoj mildigi la melankolion de mia amiko.
Page 7
Sed la arda _facileco_ de liaj _improvizadoj_ maleksplikeblis.
Page 8
II Standardoj flavaj, gloraj, orkoloraj, Sur ties tegmento flirtis kaj sxvebis; (Tio--cxio tio--okazis en la antikva Tempo de multantauxaj tagoj) Kaj cxiu delikata venteto kiu lantis, En tiu dolcxa tiamo, .
Page 9
IV Kaj tute perl- kaj rubenbrila Estis la bela palacopordego, Tra kiu alvenis fluante, fluante, fluante Kaj sencxese scintilante, Ehxoaro kies sola placxa Tasko estis lauxdkanti, En vocxoj de supera beleco, La spriton kaj la sagxecon de sia.
Page 10
rego.
Page 11
La indicaro--la indicaro pri tiu sensiveco--videblis, li diris, (kaj cxi tie mi eksaltetis dum li parolis) en la iompostioma tamen neprega kondensado de propra atmosfero ilia cxirkaux la akvoj kaj la muroj.
Page 12
Subenmetinte nian malgxojigan sxargxon sur stablojn en tiu regiono de hororo, ni iom flankenturnis la ankoraux malsxrauxbitan kovrilon de la cxerko kaj rigardis la vizagxon de la enlogxanto.
Page 13
Malbridebla tremado invadis iom post iom mian korpon; kaj, finfine, sur mian koron mem sidigxis inkubo de nepre senkiala timo.
Page 14
Sed la subaj surfacoj de la enormaj kunamasoj de agitita vaporo, aldone al cxiuj surteraj objektoj nin proksime cxirkauxantaj, ardis en la kontrauxnatura lumo de malklare scintila kaj klare videbla gasa elspirajxo kiu cxirkauxpendis kaj vualis la domegon.
Page 15
Mi dauxrigis la rakonton: "Sed la brava cxampiono Etelredo, nun trairinte la pordon, ege kolerigxis kaj mistifikigxis perceptante nenian signon pri la malica ermito; sed, anstatauxe, renkontante drakon de skvama kaj granddimensia aspekto kaj fajra lango, sidantan en gardpozo antaux palaco de oro, kun planko de argxento; kaj sur la muro pendis sxildo de brila latuno surportanta tiun surskribon: Konkerinto estas kiu cxi-tien eniras; Gajnos la sxildon kiu pereigos la drakon; kaj Etelredo levis la klabon kaj frapis la kapon de la drako, kiu falis antaux li, kaj liveris sian pestan spiradon kun sxirkriego tiel terura kaj rauxka, kaj krome tiel penetranta, ke Etelredo sentis la deziron manfermi la orelojn kontraux ties timigega bruo, kies ekvivalento neniam antauxe auxdigxis.
Page 16
cxu li rimarkis la koncernajn sonojn; kvankam, efektive, dum la lastaj kelkaj minutoj okazis stranga sxangxigxo en lia konduto.
Page 17
Subite pafiris laux la vojo sovagxa lumo kaj mi turnigxis por vidi de kie devenis tiel malkutima brilego; cxar restis malantaux mi nur la vasta domo kaj ties ombroj.
Page 18
O.