The Works of Edgar Allan Poe — Volume 2

By Edgar Allan Poe

Page 117

the form of one of those very Fays
about whom I had been pondering made its way slowly into the darkness
from out the light at the western end of the island. She stood erect
in a singularly fragile canoe, and urged it with the mere phantom of an
oar. While within the influence of the lingering sunbeams, her attitude
seemed indicative of joy--but sorrow deformed it as she passed within
the shade. Slowly she glided along, and at length rounded the islet and
re-entered the region of light. "The revolution which has just been made
by the Fay," continued I, musingly, "is the cycle of the brief year of
her life. She has floated through her winter and through her summer. She
is a year nearer unto Death; for I did not fail to see that, as she came
into the shade, her shadow fell from her, and was swallowed up in the
dark water, making its blackness more black."

And again the boat appeared and the Fay, but about the attitude of the
latter there was more of care and uncertainty and less of elastic joy.
She floated again from out the light and into the gloom (which deepened
momently) and again her shadow fell from her into the ebony water, and
became absorbed into its blackness. And again and again she made the
circuit of the island, (while the sun rushed down to his slumbers), and
at each issuing into the light there was more sorrow about her person,
while it grew feebler and far fainter and more indistinct, and at each
passage into the gloom there fell from her a darker shade, which became
whelmed in a shadow more black. But at length when the sun had
utterly departed, the Fay, now the mere ghost of her former self, went
disconsolately with her boat into the region of the ebony flood, and
that she issued thence at all I cannot say, for darkness fell over all
things and I beheld her magical figure no more.




THE ASSIGNATION

Stay for me there! I will not fail.
To meet thee in that hollow vale.

[_Exequy on the death of his wife, by Henry King,
Bishop of Chichester_.]

ILL-FATED and mysterious man!--bewildered in the brilliancy of thine own
imagination, and fallen in the flames of thine own youth! Again in fancy
I behold thee! Once more thy form hath risen before me!--not--oh not
as thou art--in the cold valley and shadow--but

Last Page Next Page

Text Comparison with La Falo de Uŝero-Domo

Page 0
pgdp.
Page 1
Mi rigardis la scenon antaux mi--la nuran domon kaj la simplajn pejzagxtrajtojn de la bieno--la mornajn murojn--la malplenajn okulaspektajn fenestrojn--kelkajn fetorajn kareksojn--kaj kelkajn blankajn trunkojn de putrintaj arboj--kun nepra depremo de animo kiun mi scipovas kompari kun nenia surtera sensaco pli tauxge ol kun la postrevo de opiofestinto--la amara replongxo en cxiutagan vivadon--la malbelega forfalo de la vualo.
Page 2
Letero, tamen, atingintis min en fora regiono de la lando--letero de li--kiu, pro sia senbride petema karaktero, invitis nur vivpersonan respondon.
Page 3
Tiurilate la situacio multe memorigis al mi la sxajnigan tutecon de malnova lignajxo putrinta dum longaj jaroj en iu forgesita kelo sen difektigxi pro la interrompa spirado de la ekstera aero.
Page 4
Aspekto de severa, profunda kaj nereacxetebla melankolio surpendis kaj trapenetris cxion.
Page 5
ecx mirigis min.
Page 6
Katenis lin kelkaj supersticxaj efektoj rilate al la domo kiun li enlogxis kaj kiun, jam de multaj jaroj, li neniam eliris--pro influo kies supozita potenco li priskribis al mi en terminoj tro malklaraj por ke mi ilin ripetu cxi-tie--influo efektivigita sur lian spiriton, rezulte de longa suferado, li diris, far kelkaj strangajxoj de la nuraj formo kaj substanco de lia familia domego--efekto kiun la _fizika_ aspekto de la grizaj muroj kaj turetoj, kaj de la malklara lageto kiun enrigardis tiuj cxiuj, trudis finfine al la _spirito_ de lia ekzisto.
Page 7
Estis, eble, la mallargxaj etendoj al kiuj li sin limigis sur la gitaro kiuj naskigis, grandaparte, la fantazian karakteron de liaj prezentadoj.
Page 8
La vortojn de unu el tiuj rapsodioj mi facile memoras.
Page 9
Laux la remparoj, plumhava kaj pala, Foriris estigxinte flugilhava odoro.
Page 10
Mi bone memoras ke sugestoj estigitaj de tiu balado nin kondukis en pensvojon sur kiu evidentigxis opinio de Usxero kiun mi mencias malpli pro ties noveco (cxar aliaj homoj tiel opiniis) ol.
Page 11
Kondukis la fraton al tiu decido (tiel li diris al mi) lia konsiderado pri la malkutima karaktero de la malsano de la mortinto, kelkaj maldiskretaj kaj avidaj demandoj.
Page 12
Gxia pezego faris malkutime akutan raspan sonon dum gxi movigxis sur siaj cxarniroj.
Page 13
Alifoje mi devis konkludi ke cxio nur fontas el la malklarigeblaj kapricoj de la frenezio, cxar mi vidis lin spektadi malplenejojn dum horoj, en pozo de la plej profunda atento, kvazaux auxskultante iun imagan sonon.
Page 14
"Vi malrigardu--vi nepre malrigardu tion!" mi diris, tremegante, al Usxero, dum mi lin kondukis, kun delikata perforto, de la fenestro gxis segxo.
Page 15
vino kiun li trinkintis, ne plu prokrastis alparoli la ermiton, kiu havis, verdire, obstinan kaj malican karakteron, sed, sentante la pluvon sur siajn sxultrojn, kaj timante pligrandigxon de la sxtormo, levis senhezite sian klabon, kaj, per batoj, rapide faris malfermajxon por sia gantita mano en la lignajxoj de la pordo; kaj nun tirante fortege, li tiel fendis kaj frakasis kaj disigis cxion ke la bruo de la seka kaj kavsona ligno forsendis ehxoan alarmsignalon en la tutan arbaron.
Page 16
De pozicio alfrontinta la mian, iom post iom li cxirkauxmovis sian segxon gxis gxin postenigi en alfrontado al la cxambropordo; tial mi gxuis nur duonvidon pri liaj trajtoj kvankam mi konsciis ke liaj lipoj tremetas, kvazaux en neauxdebla murmurado.
Page 17
Tio estis la faro de la hastega ekblovo--sed tiam ekstere de tiuj pordoj ja staris la alta kaj envolvita figuro de Damo Madelino de Usxero.
Page 18
Haveblaj cxe ELNA LIBROSERVO P.