The Works of Edgar Allan Poe — Volume 1

By Edgar Allan Poe

Page 188

rigged on to the balloon itself with
a network in the customary manner. From this framework was suspended a
wicker basket or car.

"The screw consists of an axis of hollow brass tube, eighteen inches in
length, through which, upon a semi-spiral inclined at fifteen degrees,
pass a series of steel wire radii, two feet long, and thus projecting a
foot on either side. These radii are connected at the outer extremities
by two bands of flattened wire--the whole in this manner forming the
framework of the screw, which is completed by a covering of oiled silk
cut into gores, and tightened so as to present a tolerably uniform
surface. At each end of its axis this screw is supported by pillars of
hollow brass tube descending from the hoop. In the lower ends of these
tubes are holes in which the pivots of the axis revolve. From the end
of the axis which is next the car, proceeds a shaft of steel, connecting
the screw with the pinion of a piece of spring machinery fixed in the
car. By the operation of this spring, the screw is made to revolve with
great rapidity, communicating a progressive motion to the whole. By
means of the rudder, the machine was readily turned in any direction.
The spring was of great power, compared with its dimensions, being
capable of raising forty-five pounds upon a barrel of four inches
diameter, after the first turn, and gradually increasing as it was wound
up. It weighed, altogether, eight pounds six ounces. The rudder was
a light frame of cane covered with silk, shaped somewhat like a
battle-door, and was about three feet long, and at the widest, one foot.
Its weight was about two ounces. It could be turned _flat_, and directed
upwards or downwards, as well as to the right or left; and thus enabled
the æronaut to transfer the resistance of the air which in an inclined
position it must generate in its passage, to any side upon which he
might desire to act; thus determining the balloon in the opposite
direction.

"This model (which, through want of time, we have necessarily described
in an imperfect manner,) was put in action at the Adelaide Gallery,
where it accomplished a velocity of five miles per hour; although,
strange to say, it excited very little interest in comparison with the
previous complex machine of Mr. Henson--so resolute is the world
to despise anything which carries with it an air of simplicity. To
accomplish the great desideratum of ærial navigation, it was very
generally supposed that some exceedingly complicated application must be
made of

Last Page Next Page

Text Comparison with Ιστορίες αλλόκοτες

Page 6
— Να σας πω την αλήθεια, σας ÎµÏ Ï‡Î±ÏÎ¹ÏƒÏ„ÏŽ.
Page 10
Εις τας λέξεις Î±Ï Ï„Î¬Ï‚ οι παριστάμενοι εκράτησαν σιγήν επί έν λεπτόν.
Page 16
Τότε επιφαίνεται η αίσθησις μιας γενικής και Î±Ï€Î¿Ï„ÏŒÎ¼Î¿Ï ÎµÏ€Î¹ÏƒÏ‡Î­ÏƒÎµÏ‰Ï‚ παντός Ï„Î¿Ï Ï€ÎµÏÎ¹ÎºÏ ÎºÎ»Î¿ÏÎ½Ï„Î¿Ï‚ με.
Page 24
Ήτο ελεύθερος από τον αγκώνα μόνον μέχρις της χειρός.
Page 25
Κατ' αρχάς τα άπληστα ζώα εξεπλάγησαν, Î±Î½Î®ÏƒÏ Ï‡Î± από την ακινησίαν Î¼Î¿Ï .
Page 26
Τα χρώματα Î±Ï Ï„Î¬ προσέλαβον αίφνης και ÎµÎ¾Î·ÎºÎ¿Î»Î¿ÏÎ¸Î¿Ï Î½ να Î»Î±Î¼Î²Î¬Î½Î¿Ï Î½ επί μάλλον και μάλλον μίαν λάμψιν Î¹ÏƒÏ‡Ï ÏÎ¬Ï‚ εντάσεως, η οποία έδιδεν εις τα Ï„ÎµÏÎ±Ï„Î¿Ï ÏÎ³Î®Î¼Î±Ï„Î± Î±Ï Ï„Î¬ όψεις και μορφάς, ικανάς να Ï†ÏÎ¯Î¾Î¿Ï Î½ νεύρα Î¹ÏƒÏ‡Ï ÏÏŒÏ„ÎµÏÎ± των ιδικών Î¼Î¿Ï .
Page 27
Τρέλλα! Πώς δεν κατελάμβανα ότι εις το πηγάδι Î±Ï Ï„ÏŒ έπρεπε να ÎµÏ ÏÎ¯ÏƒÎºÎµÏ„Î±Î¹ το ÎºÎ±Ï ÏƒÏ„Î¹ÎºÏŒÎ½ μέταλλον Ï€Î¿Ï Î¼' επίεζεν από παντού; Ήτο Î´Ï Î½Î±Ï„ÏŒÎ½ ν' αντισταθώ εις την θερμότητά Ï„Î¿Ï ! Αλλά και Ï„Î¿ÏÏ„Î¿Ï Î´ÎµÎ´Î¿Î¼Î­Î½Î¿Ï , πώς θα μπορούσα ν' αντισταθώ εις την πίεσίν Ï„Î¿Ï ; Και ιδού ότι ο ρόμβος επλατύνετο με μίαν ταχύτητα Ï€Î¿Ï Î¿ÏÏ„Îµ καν Î¼Î¿Ï Î¬Ï†Î¹Î½Îµ χρόνον να τον Ï€Î±ÏÎ±ÎºÎ¿Î»Î¿Ï Î¸Î®ÏƒÏ‰.
Page 28
.
Page 30
Πάσαι αι προσπάθειαι απέβησαν μάταιαι.
Page 33
Αι αισθήσεις είχον Î±Ï€Î¿Ï‡Î±Ï Î½Ï‰Î¸Î® Ï Ï€ÏŒ την επίδρασιν μίγματος αρωμάτων, κατά το φαινόμενον αντιθέτων και τα οποία ανεδίδοντο από Î¸Ï Î¼Î¹Î±Ï„Î¬ παραδόξων σχημάτων, οπόθεν Î±Î½Î­Î²ÏÏ Î¿Î½ ÏƒÏ Î³Ï‡ÏÏŒÎ½Ï‰Ï‚ γλώσσαι από φλόγας Ï€ÏÎ±ÏƒÎ¯Î½Î¿Ï Ï‚ ή Î¹ÏŒÏ‡ÏÎ¿Ï Ï‚ με Î±Î½Ï„Î±Ï Î³ÎµÎ¯Î±Ï‚ φωτεινάς και Ï€Î¿Î¹ÎºÎ¹Î»Î¿Ï‡ÏÏŽÎ¼Î¿Ï Ï‚.
Page 45
Τοιούτος ο θάλαμος, ÏŒÏ€Î¿Ï Î´Î¹Î®Î½Ï ÏƒÎ± τον πρώτον μήνα Ï„Î¿Ï Î³Î¬Î¼Î¿Ï Î¼ÎµÏ„Î¬ της Î´ÎµÏ Ï„Î­ÏÎ±Ï‚ Î¼Î¿Ï ÏƒÏ Î¶ÏÎ³Î¿Ï .
Page 46
Τας είδα, αλλ' εκείνη δεν τας είχεν ίδει, και έπιε τον οίνον αδιστάκτως, εγώ δε απεσιώπησα το ÏƒÏ Î¼Î²ÎµÎ²Î·ÎºÏŒÏ‚, όπερ, μολονότι είχα ίδει εναργώς, ÎµÎ¸ÎµÏŽÏÎ¿Ï Î½ ως προϊόν φαντασίας εξημμένης, ης την νοσηράν ενέργειαν επέτεινον οι τρόμοι της ÏƒÏ Î¶ÏÎ³Î¿Ï Î¼Î¿Ï , το όπιον και η.
Page 49
Η ιδέα δεν Ï€Î±ÏÎ¿Ï ÏƒÎ¹Î¬ÏƒÎ¸Î· ποτέ εις το πνεύμα μας εξ αιτίας Ï„Î¿Ï Ï€ÎµÏÎ¹Ï„Ï„ÎµÏÎ¿Î½Ï„Î¿Ï‚ χαρακτήρος ον έχει η τάσις Î±Ï Ï„Î®, η κλίσις Î±Ï Ï„Î® δεν ανταπεκρίνετο εις καμμίαν ανάγκην τίποτε δεν μας επέτρεπε λοιπόν να την θεωρώμεν ως αναγκαίαν· αν η γνώσις Ï„Î¿Ï Ï€ÏÏŽÏ„Î¿Ï ÎµÎ»Î±Ï„Î·ÏÎ¯Î¿Ï ÎµÏ€ÎµÎ²Î¬Î»Î»ÎµÏ„Î¿ αφ' ÎµÎ±Ï Ï„Î®Ï‚, δεν θα κατορθώναμεν όμως ούτε θα κατορθώσωμεν μέχρι σήμερον να εννοήσωμεν κατά ποίον τρόπον θα ημπορούσε να χρησιμεύση εις Ï„Î¿Ï Ï‚ σκοπούς μας.
Page 55
Πολλαί μεγάλαι Â«Î´Ï Î½Î¬Î¼ÎµÎ¹Ï‚Â» της Î•Ï ÏÏŽÏ€Î·Ï‚ είχον ακόμη Ï„Î¿Ï Ï‚ τρελλούς των, οι οποίοι έφερον ακόμη ενδύματα κεντημένα με ÎºÎ¿Ï Î´Î¿Ï Î½Î¹ÏƒÏ„Î¬ βραχιόλια, και οι οποίοι έπρεπε να ήσαν πάντοτε έτοιμοι να Ï€Î±ÏÎ­Ï‡Î¿Ï Î½ αμέσως επίκαιρα σκώμματα ως αντάλλαγμα των δώρων, τα οποία έπιπτον από το βασιλικό τραπέζι.
Page 61
Ενώ ο Î¸ÏŒÏÏ Î²Î¿Ï‚ ήτο εις το ÎºÎ±Ï„Î±ÎºÏŒÏÏ Ï†ÏŒÎ½ Ï„Î¿Ï , και ενώ κάθε μάσκα δεν εσκέπτετο παρά διά την ιδικήν της ασφάλειαν — διότι Ï Ï€Î®ÏÏ‡Îµ πραγματικός ÎºÎ¯Î½Î´Ï Î½Î¿Ï‚ ως εκ της ανεμοζάλης Ï„Î¿Ï ÎºÎ±Ï„Î±Ï„ÏÎ¿Î¼Î±Î³Î¼Î­Î½Î¿Ï Ï€Î»Î®Î¸Î¿Ï Ï‚ — έβλεπαν την Î¬Î»Ï ÏƒÎ¿Î½, την κρατούσαν ÏƒÏ Î½Î®Î¸Ï‰Ï‚ τον Ï€Î¿Î»Ï Î­Î»Î±Î¹Î¿Î½, να καταβαίνη βαθμιαίως, μέχρις ÏŒÏ„Î¿Ï Ï„Î¿ βαρύδιον το προσκολλημένον εις το άκρον της Î±Î»ÏÏƒÎ¿Ï Î­Ï†Î¸Î±ÏƒÎµ εις τρεις πόδας άνωθεν Ï„Î¿Ï Ï€Î±Ï„ÏŽÎ¼Î±Ï„Î¿Ï‚.
Page 67
Προ παντός Î¬Î»Î»Î¿Ï ÎµÏ€ÎµÎ»Î­ÎºÎ¹ÏƒÎ± τον νεκρόν· Ï„Î¿Ï Î­ÏƒÏ€Î±ÏƒÎ± το κεφάλι, Ï„Î¿Ï Ï‚ βραχίονας και τας κνήμας, έπειτα απέσπασα τρεις μεγάλας σανίδας και τον ετοποθέτησα μέσα εις το πάτωμα.
Page 71
ÎšÏ ÏÎ¹ÎµÏ Î¼Î­Î½Î¿Ï‚ από την απελπισίαν, και πάντοτε φλεγόμενος από την ανάμνησιν της βαθείας ÏƒÏ Î¼Ï€Î±Î¸ÎµÎ¯Î±Ï‚ Ï„Î¿Ï , ο νέος ερωμένος εγκαταλείπει την Ï€ÏÏ‰Ï„ÎµÏÎ¿Ï ÏƒÎ±Î½ διά την Î¼Î±ÎºÏÏ Î½Î®Î½ επαρχίαν, ÏŒÏ€Î¿Ï Î®Ï„Î¿ το χωρίον Î±Ï Ï„ÏŒ, με το ρωμαντικόν σχέδιον να ξεθάψη την νεκράν και να πάρη Î±Ï Ï„ÏŒÏ‚ ο ίδιος την Ï€Î»Î¿Ï ÏƒÎ¯Î±Î½ κόμην της.
Page 75
Ενίοτε, όταν ÎµÎ¾Ï Ï€Î½Î¿ÏÏƒÎ± από ένα απλούν ύπνον, δεν ημπορούσα να επανέλθω Î±Ï Î¸Ï‰ÏÎµÎ¯ και τελείως εις την επίγνωσιν των αισθήσεών Î¼Î¿Ï , και παρέμενα πάντοτε επί τινας στιγμάς Î¸Î¿ÏÏ Î²Î·Î¼Î­Î½Î¿Ï‚ και αναίσθητος — όταν αι Ï€Î½ÎµÏ Î¼Î±Ï„Î¹ÎºÎ±Î¯ ιδιότητες, γενικώς, και η μνήμη Î¼Î¿Ï Î¹Î´Î¹Î±Î¹Ï„Î­ÏÏ‰Ï‚, εσταματούσαν απολύτως.
Page 76
προς τον θάνατον.
Page 81
Η δούκισσα Ï„Î¿Ï Berry, αφού ανεγνώρισεν επί Ï„Î­Î»Î¿Ï Ï‚ τον βασιλέα, τον ÎµÎºÎ¬Î»Ï ÏˆÎµ με τον μανδύαν της, και ούτω τον έσωσεν.