The Works of Edgar Allan Poe — Volume 1

By Edgar Allan Poe

Page 10

Talent
sticks fast to earth, and its most perfect works have still one foot of
clay. Genius claims kindred with the very workings of Nature herself, so
that a sunset shall seem like a quotation from Dante, and if Shakespeare
be read in the very presence of the sea itself, his verses shall but
seem nobler for the sublime criticism of ocean. Talent may make friends
for itself, but only genius can give to its creations the divine power
of winning love and veneration. Enthusiasm cannot cling to what itself
is unenthusiastic, nor will he ever have disciples who has not himself
impulsive zeal enough to be a disciple. Great wits are allied to madness
only inasmuch as they are possessed and carried away by their demon,
while talent keeps him, as Paracelsus did, securely prisoned in the
pommel of his sword. To the eye of genius, the veil of the spiritual
world is ever rent asunder that it may perceive the ministers of good
and evil who throng continually around it. No man of mere talent ever
flung his inkstand at the devil.

When we say that Mr. Poe had genius, we do not mean to say that he has
produced evidence of the highest. But to say that he possesses it at
all is to say that he needs only zeal, industry, and a reverence for the
trust reposed in him, to achieve the proudest triumphs and the greenest
laurels. If we may believe the Longinuses and Aristotles of our
newspapers, we have quite too many geniuses of the loftiest order to
render a place among them at all desirable, whether for its hardness
of attainment or its seclusion. The highest peak of our Parnassus is,
according to these gentlemen, by far the most thickly settled portion
of the country, a circumstance which must make it an uncomfortable
residence for individuals of a poetical temperament, if love of
solitude be, as immemorial tradition asserts, a necessary part of their
idiosyncrasy.

Mr. Poe has two of the prime qualities of genius, a faculty of vigorous
yet minute analysis, and a wonderful fecundity of imagination. The first
of these faculties is as needful to the artist in words, as a knowledge
of anatomy is to the artist in colors or in stone. This enables him to
conceive truly, to maintain a proper relation of parts, and to draw a
correct outline, while the second groups, fills up and colors. Both
of these Mr. Poe has displayed with singular distinctness in his prose
works, the last predominating in his earlier tales, and the first in his
later ones.

Last Page Next Page

Text Comparison with La Falo de Uŝero-Domo

Page 0
pgdp.
Page 1
Mi devis min turni al la maltauxga konkludo ke, dum sendube ja ekzistas kombinoj.
Page 2
de tre simplaj naturaj objektoj havantaj la povon nin tiel afekcii, tamen la analizo de tiu povo nombrigxas inter konsideradoj preterpasantaj nian komprenon.
Page 3
La miskolorigxo kauxzita de la forpasintaj epokoj estis granda.
Page 4
La gxenerala meblaro estis abunda, senkomforta, antikva kaj cxifona.
Page 5
" Mi eksciis, aldone, iom post iom, kaj pere de interrompitaj kaj dubasencaj indicoj, ceteran malkomunan trajton de lia mensa.
Page 6
Sensaco de stuporo ekpremis min dum mia rigardo postsekvis sxiajn forirantajn pasxojn.
Page 7
Nenia elirejo videblis en iu ajn parto de ties vasta etendajxo, kaj vidigxis nenia torcxo nek alia artefarita lumfonto; tamen tajdego de intensaj radioj transruligxis cxie kaj banis la tutajxon en makabra kaj maldeca pompo.
Page 8
La vortojn de unu el tiuj rapsodioj mi facile memoras.
Page 9
III Vagpromenantoj en tiu felicxa valo Tra du brillumaj fenestroj vidis Spiritojn movigxantajn muzike Laux bone agordita liutlegxo, Cxirkaux trono, kie sidante (Nova Porfirio!) En majesteco konforma kun lia gloro, Videblis la estro de la regno.
Page 10
rego.
Page 11
La indicaro--la indicaro pri tiu sensiveco--videblis, li diris, (kaj cxi tie mi eksaltetis dum li parolis) en la iompostioma tamen neprega kondensado de propra atmosfero ilia cxirkaux la akvoj kaj la muroj.
Page 12
Mi malneu ke, rememorante la sinistran mienon de la homo kiun mi renkontis sur la sxtuparo en la tago de mia alveno cxe la domo, mi sentis nenian deziron malaprobi kion mi taksis plej favore maldangxera kaj neniel kontrauxnatura antauxzorgo.
Page 13
Estis momentoj, efektive, kiam mi pensis ke lia sencxese agitata menso baraktas sub la pezo de iu premega sekreto por malkovri kiun li penadas naskigi la bezonatan kuragxon.
Page 14
"Vi malrigardu--vi nepre malrigardu tion!" mi diris, tremegante, al Usxero, dum mi lin kondukis, kun delikata perforto, de la fenestro gxis segxo.
Page 15
Premite, kiel mi ja estis, je la okazo de la dua kaj eksterordinarega koincido, far mil kontrauxstarantaj sensacoj, en kiuj superis miro kaj terurego, mi retenis tamen suficxan spiritopretecon por eviti eksciti, per iu ajn komento, la sentivan nervozecon de mia kunestanto.
Page 16
cxu li rimarkis la koncernajn sonojn; kvankam, efektive, dum la lastaj kelkaj minutoj okazis stranga sxangxigxo en lia konduto.
Page 17
Estis sango sur sxiaj blankaj roboj kaj la indicoj de kruela luktado sur cxiu hauxtero de sxia marasmigita framo.
Page 18
O.