The Complete Poetical Works of Edgar Allan Poe Including Essays on Poetry

By Edgar Allan Poe

Page 44

into various publications with the
name of the editor, N. P. Willis, appended, and was ascribed to him.
When first published, it contained the following additional stanza which
Poe subsequently, at the suggestion of Mrs. Whitman wisely suppressed:


Said we then--the two, then--"Ah, can it
Have been that the woodlandish ghouls--
The pitiful, the merciful ghouls--
To bar up our path and to ban it
From the secret that lies in these wolds--
Had drawn up the spectre of a planet
From the limbo of lunary souls--
This sinfully scintillant planet
From the Hell of the planetary souls?"



* * * * *



4. TO HELEN


"To Helen" (Mrs. S. Helen Whitman) was not published Until November
1848, although written several months earlier. It first appeared in the
'Union Magazine' and with the omission, contrary to the knowledge or
desire of Poe, of the line, "Oh, God! oh, Heaven--how my heart beats in
coupling those two words".



* * * * *



5. ANNABEL LEE


"Annabel Lee" was written early in 1849, and is evidently an expression
of the poet's undying love for his deceased bride although at least one
of his lady admirers deemed it a response to her admiration. Poe sent a
copy of the ballad to the 'Union Magazine', in which publication it
appeared in January 1850, three months after the author's death. Whilst
suffering from "hope deferred" as to its fate, Poe presented a copy of
"Annabel Lee" to the editor of the 'Southern Literary Messenger', who
published it in the November number of his periodical, a month after
Poe's death. In the meantime the poet's own copy, left among his papers,
passed into the hands of the person engaged to edit his works, and he
quoted the poem in an obituary of Poe in the New York 'Tribune', before
any one else had an opportunity of publishing it.



* *

Last Page Next Page

Text Comparison with Ιστορίες αλλόκοτες

Page 0
Σημείωση: Το τονικό σύστημα έχει αλλάξει από Ï€Î¿Î»Ï Ï„Î¿Î½Î¹ÎºÏŒ σε μονοτονικό.
Page 5
Ο κύριος, περί Î¿Ï Î¿ λόγος, ήτο μια τσαγιέρα αγγλικής ÎºÎ±Ï„Î±ÏƒÎºÎµÏ Î®Ï‚ και δεν παρέλειπε ποτέ ο ίδιος να τρίβεται κάθε πρωί με ένα δέρμα ÎµÎ»Î¬Ï†Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ μίαν κιμωλίαν.
Page 7
Ένας άλλος από Ï„Î¿Ï Ï‚ ÏƒÏ Î½Î´Î±Î¹Ï„Ï Î¼ÏŒÎ½Î±Ï‚ μας διηγήθηκε το εξής: — Ήτο και ο ÎœÏ€Î¿Ï Ï†ÏŽÎ½ Λεγκράν, ένας πολύ Î­ÎºÏÏ Î¸Î¼Î¿Ï‚ εις το είδος Ï„Î¿Ï .
Page 8
Î‘Ï Ï„Î® ήτο πολύ φρόνιμη, όπως όλος ο κόσμος το ξέρει.
Page 16
Πρέπει να μη έχη κανείς ποτε Î»Î¹Ï€Î¿Î¸Ï Î¼Î®ÏƒÎµÎ¹ διά να μη αναγνωρίση εις τας φλόγας, Ï€Î¿Ï Î²Î³Î¬Î¶Î¿Ï Î½ τα ξύλα μέσα στο τζάκι, ανάκτορα και κεφάλια φανταστικά και κεφάλια ανθρώπων πολύ γνωστών, διά να μη ανακαλύψη μέσα στης σπίθες οράματα θλίψεως, τα οποία οι κοινοί άνθρωποι δεν μπορούν να Î´Î¹Î±ÎºÏÎ¯Î½Î¿Ï Î½, διά να μη ονειροπολήση επί Ï„Î¿Ï Î±ÏÏŽÎ¼Î±Ï„Î¿Ï‚ Î½Î­Î¿Ï Î¬Î½Î¸Î¿Ï Ï‚, διά να μη Ï€Î±ÏÎ±ÎºÎ¿Î»Î¿Ï Î¸Î®ÏƒÎ· διά της σκέψεως κάποιαν Î¼Î¿Ï ÏƒÎ¹ÎºÎ®Î½ φράσιν, η οποία Î¿Ï Î´Î­Ï€Î¿Ï„Îµ Ï€ÏÎ¿Î·Î³Î¿Ï Î¼Î­Î½Ï‰Ï‚ Ï€ÏÎ¿ÏƒÎµÎ¯Î»ÎºÏ ÏƒÎµ την προσοχήν Ï„Î¿Ï .
Page 20
Πόσον διήρκεσε Ï†Ï ÏƒÎ¹ÎºÎ¬ δεν κατώρθωσα ν' αντιληφθώ, αλλά παρετήρησα ανοίξας τα μάτια Î¼Î¿Ï Î¼Î¯Î±Î½ φοράν ακόμη ότι τα πέριξ αντικείμενα ήσαν ορατά.
Page 21
Παρετήρησα ότι τα Ï„ÎµÏÎ±Ï„Î¿Ï ÏÎ³Î®Î¼Î±Ï„Î± ταύτα Ï€Î±ÏÎ¿Ï ÏƒÎ¯Î±Î¶Î¿Î½ πολύ καθαράς γραμμάς, αλλά τα χρώματά των εφαίνοντο απεσβεσμένα και ξεθωριασμένα ένεκα της Ï Î³ÏÎ±ÏƒÎ¯Î±Ï‚ της ατμοσφαίρας.
Page 29
.
Page 32
Είχα Î±Ï€Î¿Ï„Ï Ï†Î»Ï‰Î¸Î® ÎºÏ ÏÎ¹Î¿Î»ÎµÎºÏ„Î¹ÎºÏŽÏ‚ και αποσβολωθή από την μεγαλοπρέπειάν Ï„Î¿Ï .
Page 37
.
Page 45
Αλλά δεν παρήλθε πολύ χρόνος και νέα πάλιν προσβολή, σφοδροτέρα της πρώτης, έρριψε την Ροβέναν εις την θλιβεράν εκείνην κλίνην,.
Page 49
Η ιδέα δεν Ï€Î±ÏÎ¿Ï ÏƒÎ¹Î¬ÏƒÎ¸Î· ποτέ εις το πνεύμα μας εξ αιτίας Ï„Î¿Ï Ï€ÎµÏÎ¹Ï„Ï„ÎµÏÎ¿Î½Ï„Î¿Ï‚ χαρακτήρος ον έχει η τάσις Î±Ï Ï„Î®, η κλίσις Î±Ï Ï„Î® δεν ανταπεκρίνετο εις καμμίαν ανάγκην τίποτε δεν μας επέτρεπε λοιπόν να την θεωρώμεν ως αναγκαίαν· αν η γνώσις Ï„Î¿Ï Ï€ÏÏŽÏ„Î¿Ï ÎµÎ»Î±Ï„Î·ÏÎ¯Î¿Ï ÎµÏ€ÎµÎ²Î¬Î»Î»ÎµÏ„Î¿ αφ' ÎµÎ±Ï Ï„Î®Ï‚, δεν θα κατορθώναμεν όμως ούτε θα κατορθώσωμεν μέχρι σήμερον να εννοήσωμεν κατά ποίον τρόπον θα ημπορούσε να χρησιμεύση εις Ï„Î¿Ï Ï‚ σκοπούς μας.
Page 50
Φρονιμώτερα και ασφαλέστερα θα ήτο να Î¸ÎµÎ¼ÎµÎ»Î¹ÏŽÏƒÎ¿Ï Î½ την ταξινόμησιν Î±Ï Ï„Î®Î½ (εάν και πάλιν είναι αναγκαία η τάξις) επί Ï„Î¿Ï Î³ÎµÎ³Î¿Î½ÏŒÏ„Î¿Ï‚ ότι πολλαί πράξεις Ï„Î¿Ï Î±Î½Î¸ÏÏŽÏ€Î¿Ï Ï€ÏÎ¿Î­ÏÏ‡Î¿Î½Ï„Î±Î¹ εκ ÏƒÏ Î½Î·Î¸ÎµÎ¯Î±Ï‚, καί τινες άλλαι είναι εξαιρετικαί, και μόνον εξαιρετικαί, αντί να την Î¸ÎµÎ¼ÎµÎ»Î¹ÏŽÏƒÎ¿Ï Î½ επί της ιδέας, ότι η θεότης προέγραψεν εκ των προτέρων την εκπλήρωσιν των γεγονότων τούτων.
Page 55
Και ιδού πώς εφρόντιζε οι επτά Ï Ï€Î¿Ï ÏÎ³Î¿Î¯ Ï„Î¿Ï Î½Î± είναι Î²Î±ÏÏ ÏƒÎ®Î¼Î±Î½Ï„Î¿Î¹ άνθρωποι τόσο με Ï Ï€Î¿Ï ÏÎ³Î¹ÎºÏŒ ταλέντο, όσο και ως φαρσέρ.
Page 60
Πρέπει να γείνη Î±Ï Ï„ÏŒ, είπεν ο βασιληάς, και επειδή αργούσε το Ï Ï€Î¿Ï ÏÎ³Î¹ÎºÏŒÎ½ ÏƒÏ Î¼Î²Î¿ÏÎ»Î¹Î¿Î½, εσηκώθηκε αποτόμως διά να προηγηθή εις την εκτέλεσιν Ï„Î¿Ï ÏƒÏ‡ÎµÎ´Î¯Î¿Ï Ï„Î¿Ï Î§Î¿Ï€-Φρωγκ.
Page 61
εφαίνετο, από την ασφαλεστέραν κρίσιν Ï„Î¿Ï Ï†Î¯Î»Î¿Ï Ï„Î·Ï‚ Î½Î¬Î½Î¿Ï .
Page 67
Î‰Î¼Î¿Ï Î½ εξαιρετικώς ÎµÏ Î´Î¹Î¬Î¸ÎµÏ„Î¿Ï‚.
Page 70
Οι ÏƒÏ†Ï Î³Î¼Î¿Î¯ είχαν παύσει να ÎºÏ„Ï Ï€Î¿ÏÎ½.
Page 72
Κατ' Î±Ï Ï„ÏŒÎ½, ο Î¸ÏŒÏÏ Î²Î¿Ï‚ Ï„Î¿Ï Ï€Î»Î®Î¸Î¿Ï Ï‚ επάνω εις το έδαφος Ï„Î¿Ï ÎºÎ¿Î¹Î¼Î·Ï„Î·ÏÎ¯Î¿Ï ÏƒÏ Î½ÎµÏ„Î­Î»ÎµÏƒÎµ να ÎµÎ¾Ï Ï€Î½Î®ÏƒÎ· Î±Ï Ï„ÏŒÏ‚ από τον βαθύν Ï„Î¿Ï ÏÏ€Î½Î¿Î½.
Page 78
Και τότε η πρώτη πραγματική δοκιμή της σκέψεως, η πρώτη προσπάθεια διά να ÎµÎ½Î¸Ï Î¼Î·Î¸ÏŽ.