The Complete Poetical Works of Edgar Allan Poe Including Essays on Poetry

By Edgar Allan Poe

Page 39

strange city lying alone
Far down within the dim West,
Where the good and the bad and the worst and the best
Have gone to their eternal rest.
There shrines and palaces and towers
(Time-eaten towers and tremble not!)
Resemble nothing that is ours.
Around, by lifting winds forgot,
Resignedly beneath the sky
The melancholy waters lie.

No rays from the holy Heaven come down
On the long night-time of that town;
But light from out the lurid sea
Streams up the turrets silently--
Gleams up the pinnacles far and free--
Up domes--up spires--up kingly halls--
Up fanes--up Babylon-like walls--
Up shadowy long-forgotten bowers
Of sculptured ivy and stone flowers--
Up many and many a marvellous shrine
Whose wreathed friezes intertwine
The viol, the violet, and the vine.

Resignedly beneath the sky
The melancholy waters lie.
So blend the turrets and shadows there
That all seem pendulous in air,
While from a proud tower in the town
Death looks gigantically down.

There open fanes and gaping graves
Yawn level with the luminous waves;
But not the riches there that lie
In each idol's diamond eye--
Not the gaily-jewelled dead
Tempt the waters from their bed;
For no ripples curl, alas!
Along that wilderness of glass--
No swellings tell that winds may be
Upon some far-off happier sea--
No heavings hint that winds have been
On seas less hideously serene.

But lo, a stir is in the air!
The wave--there is a movement there!
As if the towers had thrust aside,
In slightly sinking, the dull tide--
As if their tops had feebly given
A void within the filmy Heaven.
The waves have now a redder glow--
The hours are breathing faint and low--
And when, amid no earthly moans,
Down, down that town shall settle hence,
Hell, rising from a thousand thrones,
Shall do it reverence.


* * * * *


At midnight, in the month of

Last Page Next Page

Text Comparison with Ιστορίες αλλόκοτες

Page 0
The spelling of the book has not been changed otherwise.
Page 3
Εισήγετο τότε εις ιδιαίτερον κελλίον, δια να μη μεταδοθή εξ επιδράσεως και εις Ï„Î¿Ï Ï‚ Î¬Î»Î»Î¿Ï Ï‚ η μανία, και τον ÎµÏ†Ï Î»Î¬Ï„Ï„Î¿Î¼ÎµÎ½ μέχρις ÏŒÏ„Î¿Ï ÎºÎ±Ï„Î±ÏƒÏ„Î® ικανός ν' αποσταλή εις την οικογένειάν Ï„Î¿Ï .
Page 5
Διαρκώς εκλωτσούσε με τα Î¾Ï Î»Î¿Ï€Î¬Ï€Î¿Ï Ï„ÏƒÎ¬.
Page 10
Page 13
— Φοβούμαι πολύ ότι δεν ÎµÏ ÏÎ¯ÏƒÎºÎµÏƒÎ¸Îµ εις την αλήθειαν, είπεν ο κ.
Page 16
Πρέπει να μη έχη κανείς ποτε Î»Î¹Ï€Î¿Î¸Ï Î¼Î®ÏƒÎµÎ¹ διά να μη αναγνωρίση εις τας φλόγας, Ï€Î¿Ï Î²Î³Î¬Î¶Î¿Ï Î½ τα ξύλα μέσα στο τζάκι, ανάκτορα και κεφάλια φανταστικά και κεφάλια ανθρώπων πολύ γνωστών, διά να μη ανακαλύψη μέσα στης σπίθες οράματα θλίψεως, τα οποία οι κοινοί άνθρωποι δεν μπορούν να Î´Î¹Î±ÎºÏÎ¯Î½Î¿Ï Î½, διά να μη ονειροπολήση επί Ï„Î¿Ï Î±ÏÏŽÎ¼Î±Ï„Î¿Ï‚ Î½Î­Î¿Ï Î¬Î½Î¸Î¿Ï Ï‚, διά να μη Ï€Î±ÏÎ±ÎºÎ¿Î»Î¿Ï Î¸Î®ÏƒÎ· διά της σκέψεως κάποιαν Î¼Î¿Ï ÏƒÎ¹ÎºÎ®Î½ φράσιν, η οποία Î¿Ï Î´Î­Ï€Î¿Ï„Îµ Ï€ÏÎ¿Î·Î³Î¿Ï Î¼Î­Î½Ï‰Ï‚ Ï€ÏÎ¿ÏƒÎµÎ¯Î»ÎºÏ ÏƒÎµ την προσοχήν Ï„Î¿Ï .
Page 18
Αλλ' η ταραγμένη φαντασία Î¼Î¿Ï Ï„Î·Î½ εθεώρει Î±Î½Ï Ï€Î­ÏÎ²Î»Î·Ï„Î¿Î½.
Page 19
Έκαμα Ï„Î¿Î¹Î¿Ï Ï„Î¿Ï„ÏÏŒÏ€Ï‰Ï‚ δέκα ή δώδεκα βήματα προς τα εμπρός, όταν το Ï Ï€ÏŒÎ»Î¿Î¹Ï€Î¿Î½ Ï„Î¿Ï ÎºÎ¿Ï ÏÎµÎ»Î±ÎºÎ¹Î¿Ï περιεπλέχθη εις Ï„Î¿Ï Ï‚ πόδας Î¼Î¿Ï .
Page 21
Και διά να λάβω την τροφήν Î¼Î¿Ï , η οποία είχε τοποθετηθή πλησίον Î¼Î¿Ï , έπρεπε να επιχειρήσω σοβαράς αποπείρας.
Page 25
Î˜Î¿ÏÏ Î²ÏŽÎ´ÎµÎ¹Ï‚, Î±Ï Î¸Î¬Î´ÎµÎ¹Ï‚ και πεινασμένοι, προσήλωναν επάνω Î¼Î¿Ï Ï„Î± κόκκινα μάτια των, ως να μη επερίμεναν παρά την στιγμήν της Ï€Î»Î®ÏÎ¿Ï Ï‚ ακινησίας Î¼Î¿Ï Î´Î¹Î¬ να με ÎºÎ±Ï„Î±Î²ÏÎ¿Ï‡Î¸Î¯ÏƒÎ¿Ï Î½.
Page 27
Αλλ' η μεταμόρφωσις δεν θα σταματούσεν εκεί.
Page 31
Page 32
Το μέγαρον τούτο ήτο έν από τα μεγαλοπρεπή οικοδομήματα, επιβλητικού και φανταστικού ÏƒÏ Î½Î¬Î¼Î± ÏÏ Î¸Î¼Î¿Ï, τα οποία ορθούνται παρά τας όχθας της Μεγάλης Î”Î¹ÏŽÏÏ Î³Î¿Ï‚ πλησίον Ï„Î¿Ï Î¡Î¹Î¬Î»Ï„Î¿.
Page 39
Ιωσήφ Γλάνβιλ Δεν δύναται η ÏˆÏ Ï‡Î® Î¼Î¿Ï Î½' αναπολήση ακριβώς την εποχήν και το μέρος, ένθα κατά πρώτον Î­Ï„Ï Ï‡Îµ να ίδω την λαίδην Λίγειαν, διότι ο χρόνος και αι θλίψεις εξησθένισαν το μνημονικόν Î¼Î¿Ï , πιθανόν δε εις τούτο να ÏƒÏ Î½Î­Ï„ÎµÎ¹Î½Îµ και ο τρόπος, καθ' ον το αίσθημα εκείνο με είχε ÎºÏ ÏÎ¹ÎµÏÏƒÎµÎ¹, δηλαδή η βαθμιαία.
Page 44
Παραλείπων την λεπτομερή αφήγησιν των τόσων άλλων μικρολογιών, θα περιορισθώ εις την περιγραφήν Ï„Î¿Ï ÎºÎ±Ï„Î·ÏÎ±Î¼Î­Î½Î¿Ï Î¸Î±Î»Î¬Î¼Î¿Ï , εν ώ ωδήγησα την Î´ÎµÏ Ï„Î­ÏÎ±Î½ Î¼Î¿Ï ÏƒÏÎ¶Ï Î³Î¿Î½, την λαίδην Ροβέναν δε Τρεμαίν, ξανθήν και ÎºÏ Î±Î½ÏŒÏ†Î¸Î±Î»Î¼Î¿Î½ νεανίδα.
Page 47
Î£Ï Î½ÎµÎºÎ­Î½Ï„ÏÏ‰ÏƒÎ± λοιπόν μετά πείσματος την προσοχήν Î¼Î¿Ï ÎµÏ€Î¯ Ï„Î¿Ï Ï€Ï„ÏŽÎ¼Î±Ï„Î¿Ï‚, και τω όντι διέκρινα καθαρώς ασθενέστατον και μόλις ορατόν ερύθημα, ανελθόν επί των παρειών της, και τας φλέβας των βλεφάρων της ÎµÎ¾Î¿Î³ÎºÎ¿Ï Î¼Î­Î½Î±Ï‚.
Page 53
Επί πολύ ακόμη ÎµÏƒÏ Î½Î®Î¸Î¹ÏƒÎ± να.
Page 60
Την επέρασαν πρώτα-πρώτα εις το σώμα Ï„Î¿Ï Î²Î±ÏƒÎ¹Î»Î­Ï‰Ï‚ και την έδεσαν· έπειτα εις τον κορμόν ενός Î¬Î»Î»Î¿Ï ÎºÏ ÏÎ¯Î¿Ï Ï„Î·Ï‚ παρέας, τον οποίον και έδεσαν ομοίως, κατόπιν δε και ÏŒÎ»Î¿Ï Ï‚ Ï„Î¿Ï Ï‚ Î¬Î»Î»Î¿Ï Ï‚, κατά τον Î±Ï Ï„ÏŒÎ½ τρόπον.
Page 75
Ενίοτε, όταν ÎµÎ¾Ï Ï€Î½Î¿ÏÏƒÎ± από ένα απλούν ύπνον, δεν ημπορούσα να επανέλθω Î±Ï Î¸Ï‰ÏÎµÎ¯ και τελείως εις την επίγνωσιν των αισθήσεών Î¼Î¿Ï , και παρέμενα πάντοτε επί τινας στιγμάς Î¸Î¿ÏÏ Î²Î·Î¼Î­Î½Î¿Ï‚ και αναίσθητος — όταν αι Ï€Î½ÎµÏ Î¼Î±Ï„Î¹ÎºÎ±Î¯ ιδιότητες, γενικώς, και η μνήμη Î¼Î¿Ï Î¹Î´Î¹Î±Î¹Ï„Î­ÏÏ‰Ï‚, εσταματούσαν απολύτως.
Page 80
Δεν περιωρίσθην πλέον εις την σκέψιν Ï„Î¿Ï Î¸Î±Î½Î¬Ï„Î¿Ï .