Nouvelles histoires extraordinaires

By Edgar Allan Poe

Page 64

fin de
la rêverie, la cause première, bien loin d'être hors de vue, avait
atteint cet intérêt surnaturellement exagéré qui était le trait dominant
de mon mal. En un mot, la faculté de l'esprit plus particulièrement
excitée en moi était, comme je l'ai dit, la faculté de l'attention,
tandis que, chez le rêveur ordinaire, c'est celle de la méditation.

Mes livres, à cette époque, s'ils ne servaient pas positivement à
irriter le mal, participaient largement, on doit le comprendre, par leur
nature imaginative et irrationnelle, des qualités caractéristiques du
mal lui-même. Je me rappelle fort bien, entre autres, le traité du noble
italien Coelius Secundus Curio, _De Amplitudine Beati Regni Dei_; le
grand ouvrage de saint Augustin, _la Cité de Dieu_, et le _De Carne
Christi_, de Tertullien, de qui l'inintelligible pensée:--_Mortuus est
Dei Filius; credibile est quia ineptum est; et sepultus resurrexit;
certum est quia impossibile est_,--absorba exclusivement tout mon temps,
pendant plusieurs semaines d'une laborieuse et infructueuse
investigation.

On jugera sans doute que, dérangée de son équilibre par des choses
insignifiantes, ma raison avait quelque ressemblance avec cette roche
marine dont parle Ptolémée Héphestion, qui résistait immuablement à
toutes les attaques des hommes et à la fureur plus terrible des eaux et
des vents, et qui tremblait seulement au toucher de la fleur nommée
asphodèle. À un penseur inattentif il paraîtra tout simple et hors de
doute que la terrible altération produite dans la condition _morale_ de
Bérénice par sa déplorable maladie dût me fournir maint sujet d'exercer
cette intense et anormale méditation dont j'ai eu quelque peine à
expliquer la nature. Eh bien! il n'en était absolument rien. Dans les
intervalles lucides de mon infirmité, son malheur me causait, il est
vrai, du chagrin; cette ruine totale de sa belle et douce vie me
touchait profondément le coeur; je méditais fréquemment et amèrement sur
les voies mystérieuses et étonnantes par lesquelles une si étrange et si
soudaine révolution avait pu se produire. Mais ces réflexions ne
participaient pas de l'idiosyncrasie de mon mal, et étaient telles
qu'elles se seraient offertes dans des circonstances analogues à la
masse ordinaire des hommes. Quant à ma maladie, fidèle à son caractère
propre, elle se faisait une pâture des changements moins importants,
mais plus saisissants, qui se manifestaient dans le système _physique_
de Bérénice,--dans la singulière et effrayante distorsion de son
identité personnelle.

Dans les jours les plus brillants de son incomparable beauté,
très-sûrement je ne l'avais jamais aimée. Dans l'étrange anomalie de mon
existence, les sentiments ne me sont _jamais_ venus du coeur, et mes
passions sont _toujours_ venues de l'esprit. À travers les blancheurs du
crépuscule,--à midi, parmi les ombres treillissées de

Last Page Next Page

Text Comparison with Ιστορίες αλλόκοτες

Page 2
τον ξένον Î¼Î¿Ï Î¼Îµ ένα χαρακτηριστικόν νεύμα.
Page 3
Αλλά θα έλθη ημέρα, Ï€Î¿Ï Î¸Î± κατορθώσετε ν' αντιληφθήτε Î±Ï Ï„Î¿Ï€ÏÎ¿ÏƒÏŽÏ€Ï‰Ï‚ παν ό,τι ÏƒÏ Î¼Î²Î±Î¯Î½ÎµÎ¹ εις τα Ï„Î¿Î¹Î¿ÏÏ„Î¿Ï ÎµÎ¯Î´Î¿Ï Ï‚ ιδρύματα και δεν θα δώσετε πίστιν εις τας διαδόσεις των άλλων.
Page 12
— Ω! το Ï€Î±ÏÎ±Ï†Î¿Ï ÏƒÎºÏŽÎ½ÎµÏ„Îµ! Ποτέ Î¼Î¿Ï Î´ÎµÎ½ Î®ÎºÎ¿Ï ÏƒÎ± μίαν τόσον απίθανον ιστορίαν.
Page 13
Ίστατο ορθία, εις μίαν γωνίαν κοντά εις το τζάκι, και δεν Î­Ï€Î±Ï ÎµÎ½ από Ï„Î¿Ï Î½' αναπέμπτη ÎºÏÎ±Ï Î³Î¬Ï‚: κοκορικόοοοοοοοοο! Τέλος επήλθεν η ÎºÏ ÏÎ¯Î± περιπέτεια, επενεγκούσα την λύσιν Ï„Î¿Ï Î´ÏÎ¬Î¼Î±Ï„Î¿Ï‚.
Page 21
Επί όλης της επιφανείας της μεταλλικής περιφερείας ÎµÏ ÏÎ¯ÏƒÎºÎ¿Î½Ï„Î¿ μεγάλαι ÏÏ Ï€Î±ÏÎ¿Î³ÏÎ±Ï†Î¯Î±Î¹, παριστώσαι τα Î´Ï ÏƒÎµÎ¹Î´Î® και Î±Ï€Î¿ÎºÏÎ¿Ï ÏƒÏ„Î¹ÎºÎ¬ σύμβολα, τα οποία εφεύρεν η ταρτάρειος πρόληψις των μοναχών.
Page 24
Η ελπίς ÏƒÏ Î½ÎµÏ„Î¬ÏÎ±ÏƒÏƒÎµ τα νεύρα Î¼Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ ÏƒÏ Î½Î­ÏƒÏ€Î± το σώμα Î¼Î¿Ï .
Page 25
Αι προβλέψεις Î¼Î¿Ï Î´ÎµÎ½ με ηπάτησαν· δεν Ï Ï€Î­Ï†ÎµÏÎ± ανωφελώς.
Page 32
ÎŸÏ Ï‡' ήττον, η Ï†Ï ÏƒÎ¹Î¿Î³Î½Ï‰Î¼Î¯Î± Ï„Î¿Ï Î®Ï„Î¿ μία από εκείνας Ï€Î¿Ï Ï„Î±Ï‚ ÏƒÏ Î½Î±Î½Ï„Î¬ κανείς εφ' άπαξ ίσως εις την ζωήν, και δεν τας επαναβλέπει πλέον.
Page 34
Έπειτα εστράφη αιφνιδίως και ηρώτησε: — Πώς βρίσκετε Î±Ï Ï„Î®Î½ την &Παναγίαν τον Î•Î»Î­Î¿Ï Ï‚;& — Μα Î±Ï Ï„ÏŒ είναι γνήσιο έργο Ï„Î¿Ï Î“Î¿Ï Î¯Î´Î¿! Πώς κατωρθώσατε να τ' αποκτήσετε; Η εικόνα Î±Ï Ï„Î® εις την Ζωγραφικήν είναι το ίδιο ό,τι και η Αφροδίτη εις την Î“Î»Ï Ï€Ï„Î¹ÎºÎ®Î½, ανέκραξα με μεγάλον Î¸Î±Ï Î¼Î±ÏƒÎ¼ÏŒÎ½, γιατί από πολλήν ώραν είχε προσηλωθή το μάτι Î¼Î¿Ï ÎµÎ¹Ï‚ το.
Page 35
Ήταν ριγμένο το βιβλίο Î±Ï Ï„ÏŒ επάνω σ' έναν καναπέ κοντά Î¼Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ η προσοχή Î¼Î¿Ï ÎµÏƒÏ„ÏÎ¬Ï†Î·ÎºÎµ σε μια σελίδα — Ï€Î¿Ï Î®Ï„Î±Î½ σημειωμένη με το μολύβι και βρίσκονταν προς το τέλος της Ï„ÎµÎ»ÎµÏ Ï„Î±Î¯Î±Ï‚ πράξεως — μια σελίδα Ï„Î¿Ï Î¹ÏƒÏ‡Ï ÏÎ¿Ï„Î­ÏÎ¿Ï Ï€Î¬Î¸Î¿Ï Ï‚, μια σελίδα η οποία, με όλον τον ανήθικον χαρακτήρα της, Î¾Ï Ï€Î½Î¬ μίαν άγνωστον ÏƒÏ Î³ÎºÎ¯Î½Î·ÏƒÎ¹Î½ σε κάθε άνδρα Ï€Î¿Ï Ï„Î·Î½.
Page 39
Οικεία Î²Î¿Ï Î»Î®ÏƒÎµÎ¹ παραδίδεται ο άνθρωπος εις Ï„Î¿Ï Ï‚ Î±Î³Î³Î­Î»Î¿Ï Ï‚, εάν δ' ο θάνατος είναι οριστικός δι' Î±Ï Ï„ÏŒÎ½, τούτο αποδοτέον μόνον εις το ασθενικόν της θελήσεώς Ï„Î¿Ï Â».
Page 40
Αλλά πού να εύρω το Ï€ÏÏŒÏ„Ï Ï€Î¿Î½ των οφθαλμών εκείνων, των μεγαλειτέρων παντός Î±Î½Î¸ÏÏ‰Ï€Î¯Î½Î¿Ï Î¿Ï†Î¸Î±Î»Î¼Î¿Ï; ίσως εν Î±Ï Ï„Î¿Î¯Ï‚ εκρύπτετο το Î¼Ï ÏƒÏ„Î®ÏÎ¹Î¿Î½, περί Ï„Î¿Ï Î¿Ï€Î¿Î¯Î¿Ï .
Page 42
Αλλά και αύτη, προς μεγάλην Î¼Î¿Ï Î­ÎºÏ€Î»Î·Î¾Î¹Î½, πάσαν προσπάθειαν κατέβαλλεν, όπως αποσοβήση τον θάνατον· Ï Ï€Î­Î¸ÎµÏ„Î±, κρίνων τούτο εκ Ï„Î¿Ï Ï‡Î±ÏÎ±ÎºÏ„Î®ÏÎ¿Ï‚ της, ότι ήθελεν Ï Ï€Î¿Î´ÎµÏ‡Î¸Î® Î±Ï Ï„ÏŒÎ½ απαθώς, αλλ' ηπατήθην.
Page 46
Εφαίνετο ότι έμελλε να Î»Î¹Ï€Î¿Î¸Ï Î¼Î®ÏƒÎ·, εγώ δ' Î­ÏƒÏ€ÎµÏ ÏƒÎ± να λάβω από Ï„Î¿Ï Ï€Î±ÏÎ±ÎºÎµÎ¹Î¼Î­Î½Î¿Ï Î¸Î±Î»Î¬Î¼Î¿Ï Ï†Î¹Î±Î»Î¯Î´Î¹Î¿Î½ ελαφρού Î¿Î¯Î½Î¿Ï , ÏƒÏ ÏƒÏ„Î·Î¸Î­Î½Ï„Î¿Ï‚ Ï Ï€ÏŒ των ιατρών.
Page 54
Και ιδού ότι η πρόσκαιρος Î±Ï Î¸Ï Ï€Î¿Î²Î¿Î»Î® — το Î´Ï Î½Î±Ï„ÏŒÎ½ Ï„Î¿Ï Î½Î± καταγγελθώ ο ίδιος — με ÏƒÏ Î½ÏŽÏÎµÏ Îµ με την σκιάν Î±Ï Ï„Î®Î½ Ï„Î¿Ï Î¸ÏÎ¼Î±Ï„ÏŒÏ‚ Î¼Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ με τραβούσε προς τον θάνατον.
Page 59
Φαντάζομαι πως θα ήτο ο παπαγάλος εις το Ï€Î±ÏÎ¬Î¸Ï ÏÎ¿Î½, και ÎµÎºÏ„Ï Ï€Î¿ÏÏƒÎµ το ράμφος Ï„Î¿Ï ÎµÎ¹Ï‚ τα σιδηρά σύρματα Ï„Î¿Ï ÎºÎ»Ï‰Î²Î¿Ï Ï„Î¿Ï .
Page 72
Όπως ÏƒÏ Î¼Î²Î±Î¯Î½ÎµÎ¹ ÏƒÏ Î½Î®Î¸Ï‰Ï‚ εις τας Ï„Î¿Î¹Î¿ÏÏ„Î¿Ï ÎµÎ¯Î´Î¿Ï Ï‚ απαγορεύσεις, οι ιατροί, πρακτικώτεροι, απεφάσισαν να ÎµÎºÎ¸Î¬ÏˆÎ¿Ï Î½ το σώμα και να ÎµÎ½ÎµÏÎ³Î®ÏƒÎ¿Ï Î½ την Î±Ï Ï„Î¿ÏˆÎ¯Î±Î½ κατά μόνας.
Page 73
Όταν ÏƒÏ Î»Î»Î¿Î³Î¯Î¶ÎµÏ„Î±Î¹ κανείς πόσον είναι σπάνιον, λόγω Î±Ï Ï„Î®Ï‚ της φύσεως των ÏƒÏ Î¼Ï€Ï„Ï‰Î¼Î¬Ï„Ï‰Î½, ν' Î±Î½Î±ÎºÎ±Î»Ï Ï†Î¸Î¿ÏÎ½ οι Î±Ï„Ï Ï‡ÎµÎ¯Ï‚ Î±Ï Ï„Î¿Î¯, πρέπει να παραδεχθώμεν ότι ÏƒÏ Ï‡Î½Î¬ ενταφιασμοί ζώντων θα ÏƒÏ Î¼Î²Î±Î¯Î½Î¿Ï Î½, χωρίς να λαμβάνωμεν καμμίαν γνώσιν.
Page 75
Ό,τι εδοκίμαζα δεν είχε καμμίαν Ï†Ï ÏƒÎ¹ÎºÎ®Î½ σχέσιν, αλλά μίαν απέραντον ηθικήν θλίψιν.
Page 78
.