Nouvelles histoires extraordinaires

By Edgar Allan Poe

Page 158

le plus odieux et le plus insupportable despotisme dont on ait
jamais ouï parler sur la face du globe.

Je demandai quel était le nom du tyran usurpateur.

Autant que le comte pouvait se le rappeler, ce tyran se nommait: _La
Canaille_.

Ne sachant que dire à cela, j'élevai la voix, et je déplorai l'ignorance
des Égyptiens relativement à la vapeur.

Le comte me regarda avec beaucoup d'étonnement, mais ne répondit rien.
Le gentleman silencieux me donna toutefois un violent coup de coude dans
les côtes,--me dit que je m'étais suffisamment compromis pour une
fois,--et me demanda si j'étais réellement assez innocent pour ignorer
que la machine à vapeur moderne descendait de l'invention de Héro en
passant par Salomon de Caus.

Nous étions pour lors en grand danger d'être battus; mais notre bonne
étoile fit que le docteur Ponnonner, s'étant rallié, accourut à notre
secours, et demanda si la nation égyptienne prétendait sérieusement
rivaliser avec les modernes dans l'article de la toilette, si important
et si compliqué.

À ce mot, le comte jeta un regard sur les sous-pieds de son pantalon;
puis, prenant par le bout une des basques de son habit, il l'examina
curieusement pendant quelques minutes. À la fin, il la laissa retomber,
et sa bouche s'étendit graduellement d'une oreille à l'autre; mais je ne
me rappelle pas qu'il ait dit quoi que ce soit en manière de réplique.

Là-dessus, nous recouvrâmes nos esprits, et le docteur, s'approchant de
la momie d'un air plein de dignité, la pria de dire avec candeur, sur
son honneur de gentleman, si les Égyptiens avaient compris, à une époque
quelconque, la fabrication soit des pastilles de Ponnonner, soit des
pilules de Brandreth.

Nous attendions la réponse dans une profonde anxiété,--mais bien
inutilement. Cette réponse n'arrivait pas. L'Égyptien rougit et baissa
la tête. Jamais triomphe ne fut plus complet; jamais défaite ne fut
supportée de plus mauvaise grâce. Je ne pouvais vraiment pas endurer le
spectacle de l'humiliation de la pauvre momie. Je pris mon chapeau, je
la saluai avec un certain embarras, et je pris congé.

En rentrant chez moi, je m'aperçus qu'il était quatre heures passées, et
je me mis immédiatement au lit. Il est maintenant dix heures du matin.
Je suis levé depuis sept, et j'écris ces notes pour l'instruction de ma
famille et de l'humanité. Quant à la première, je ne la verrai plus. Ma
femme est une mégère. La vérité est que cette vie et généralement tout
le dix-neuvième siècle me donnent des nausées. Je suis convaincu que
tout va de travers. En outre, je suis anxieux de savoir qui sera élu
Président en 2045. C'est pourquoi, une fois

Last Page Next Page

Text Comparison with Ιστορίες αλλόκοτες

Page 0
Να σας πω· εγώ προ ολίγων ετών εγνώρισα τον κ.
Page 10
Αναμφιβόλως ο αποκλεισμός είναι γενικός.
Page 11
— Προς Θεού! ανέκραξεν ο κ.
Page 13
.
Page 23
Η ιδέα αύτη όμως Ï Ï€Î®ÏÎ¾Îµ θνησιγενής.
Page 30
Τόσον ήτο γαληνιαία, θερμή και βαρεία η ατμοσφαίρα Ï„Î¿Ï Î¸ÎµÏÎ¹Î½Î¿Ï ÎµÎºÎµÎ¯Î½Î¿Ï Î¼ÎµÏƒÎ¿Î½Ï ÎºÏ„Î¯Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ τόσον η Î³Ï Î½Î±Î¯ÎºÎ± Î±Ï Ï„Î® διετήρει την ακαμψίαν αγάλματος.
Page 35
Η Αφροδίτη με το λεπτό κεφαλάκι και με τα Ï‡ÏÏ ÏƒÎ¬ μαλλιά.
Page 41
Το Î±Ï Ï„ÏŒ ÏƒÏ Î½Î­Î²Î±Î¹Î½Îµ και εις εμέ, ότε Î±Î½Î­Î»Ï Î± Ï„Î¿Ï Ï‚ οφθαλμούς της Λιγείας· μοι εφαίνετο ότι προσήγγιζα εις την πλήρη κατανόησιν της εκφράσεώς των, και όμως δεν Î·Î´Ï Î½Î¬Î¼Î·Î½ να γίνω κύριος Î±Ï Ï„Î®Ï‚, επί Ï„Î­Î»Î¿Ï Ï‚ δε την απώλεσα ολοτελώς! Κατά ποίον δε παράδοξον Î¼Ï ÏƒÏ„Î®ÏÎ¹Î¿Î½ Î±Î½ÎµÎºÎ¬Î»Ï Ï€Ï„Î± εκφράσεις Î±Î½Î±Î»ÏŒÎ³Î¿Ï Ï‚ προς Î±Ï Ï„Î®Î½ και επί των κοινοτέρων ακόμη αντικειμένων Ï„Î¿Ï ÎµÎ¾Ï‰Ï„ÎµÏÎ¹ÎºÎ¿Ï ÎºÏŒÏƒÎ¼Î¿Ï , ως και αίσθημά τι ανάλογον προς το Ï Ï€' Î±Ï Ï„Î®Ï‚ προξενούμενον, το οποίον επίσης δεν Î·Î´Ï Î½Î¬Î¼Î·Î½ να ορίσω ή αντιληφθώ σαφώς.
Page 48
Η έκστασις και ο βαθύς τρόμος επάλαιον ήδη εν τω πνεύματί Î¼Î¿Ï Â· η όρασίς Î¼Î¿Ï ÎµÏƒÎºÎ¿Ï„Î¯ÏƒÎ¸Î· και το λογικόν με εγκατέλιπε, μόλις δε μετ' επίμονον αγώνα κατώρθωσα ν' ανακτήσω το θάρρος και να παράσχω ÏƒÏ Î½Î´ÏÎ¿Î¼Î®Î½, την οποίαν εκ Î½Î­Î¿Ï Î®Î´Î· μοι επέβαλλε το καθήκον.
Page 49
Δεν ημπορεί ν' αρνηθή κανείς ότι η φρενολογία, όπως επίσης κατά το πλείστον και πάντα τα ÏƒÏ ÏƒÏ„Î®Î¼Î±Ï„Î± της Î¼ÎµÏ„Î±Ï†Ï ÏƒÎ¹ÎºÎ®Ï‚, Î´Î¹ÎµÏ„Ï Ï€ÏŽÎ¸Î· κατά την μέθοδον Ï„Î¿Ï ÎµÎº των προτέρων ÏƒÏ Î»Î»Î¿Î³Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï.
Page 51
Ο νόμος ούτος αφορά αποκλειστικώς την ιδικήν μας βελτίωσιν και την ÎµÏ€Î¹Î¸Ï Î¼Î¯Î±Î½ προς Î±Ï Ï„Î®Î½.
Page 52
Φρικιώμεν Ï Ï€ÏŒ την βίαν της μάχης, η οποία θέτει εν ημίν εις αγώνα το ωρισμένον και το αόριστον, την πραγματικότητα και την σκιάν.
Page 59
— Το ÎµÏ Ï‡Î¬ÏÎ¹ÏƒÏ„Î¿Î½ εις το παιγνίδι, ÏƒÏ Î½Î­Ï‡Î¹ÏƒÎµÎ½ ο Χοπ-Φρωγκ, σύγκειται εις τον τρόμον Ï€Î¿Ï Ï€ÏÎ¿Î¾ÎµÎ½ÎµÎ¯ εις τας Î³Ï Î½Î±Î¯ÎºÎ±Ï‚.
Page 62
— Α! Α! είπεν εις το τέλος ο γελωτοποιός μανιώδης.
Page 63
Ï€Î»Î®Î¸Î¿Ï Ï‚, το οποίον Ï„Î¿Ï Ï‚ παρατηρούσεν από κάτω με μεγάλην φρίκην και ανίκανον να δράμη εις βοήθειάν των.
Page 64
Μόλις ήτο Î´Ï Î½Î±Ï„ÏŒÎ½ να ÏƒÏ Î³ÎºÏÎ±Ï„Î®ÏƒÏ‰ τα αισθήματά Î¼Î¿Ï Î±Ï€ÏŒ ικανοποίησιν.
Page 68
Î•Î¼Î½Î·Î¼ÏŒÎ½ÎµÏ ÏƒÎ± εδώ μερικάς από τας Î¸ÏÎ±ÏƒÏ Ï„Î­ÏÎ±Ï‚ και τρομερωτέρας καταστροφάς.
Page 70
Î Î±ÏÎ¿Ï ÏƒÎ¯Î±Î¶ÎµÎ½ όλα τα ÏƒÏ Î½Î®Î¸Î· ÏƒÏ Î¼Ï€Ï„ÏŽÎ¼Î±Ï„Î± Ï„Î¿Ï Î¸Î±Î½Î¬Ï„Î¿Ï .
Page 78
Ανεγνώρισα ότι είχα τελείως τότε ανεύρει την Î»ÎµÎ¹Ï„Î¿Ï ÏÎ³ÎµÎ¯Î±Î½ των οργάνων της οράσεως, και ότι εν τούτοις το παν δεν ήτο άλλο παρά σκοτάδι, σκοτάδι παντού, — το μέγιστον και ανώτατον σκοτάδι της Î½Ï ÎºÏ„ÏŒÏ‚ Ï€Î¿Ï Î¸Î± διαρκέση πάντοτε.
Page 81
Επί τη ÎµÏ ÎºÎ±Î¹ÏÎ¯Î± Ï„Î¿Ï Î³Î¬Î¼Î¿Ï ÎµÎ½ÏŒÏ‚ Î¹Ï€Ï€ÏŒÏ„Î¿Ï Ï„Î¿Ï Î’ÎµÏÎ¼Î±Î½Ï„Î¿Î¬ με μίαν δεσποινίδα της βασιλίσσης ο βασιλεύς έδωσεν ένα χορόν.