Nouvelles histoires extraordinaires

By Edgar Allan Poe

Page 157

grossièrement assemblés. Ils ne peuvent donc pas être comparés
aux vastes chaussées à rainures de fer, horizontales et directes, sur
lesquelles les Égyptiens transportaient des temples entiers et des
obélisques massifs de cent cinquante pieds de haut.

Je lui parlai de nos gigantesques forces mécaniques. Il convint que nous
savions faire quelque chose dans ce genre, mais il me demanda comment
nous nous y serions pris pour dresser les impostes sur les linteaux du
plus petit palais de Carnac.

Je jugeai à propos de ne pas entendre cette question, et je lui demandai
s'il avait quelque idée des puits artésiens; mais il releva simplement
les sourcils, pendant que M. Gliddon me faisait un clignement d'yeux
très-prononcé, et me disait à voix basse que les ingénieurs chargés de
forer le terrain pour trouver de l'eau dans la Grande Oasis en avaient
découvert un tout récemment.

Alors, je citai nos aciers; mais l'étranger leva le nez, et me demanda
si notre acier aurait jamais pu exécuter les sculptures si vives et si
nettes qui décorent les obélisques, et qui avaient été entièrement
exécutées avec des outils de cuivre.

Cela nous déconcerta si fort, que nous jugeâmes à propos de faire une
diversion sur la métaphysique. Nous envoyâmes chercher un exemplaire
d'un ouvrage qui s'appelle le _Dial_, et nous en lûmes un chapitre ou
deux sur un sujet qui n'est pas très-clair mais que les gens de Boston
définissent: le Grand Mouvement ou Progrès.

Le comte dit simplement que, de son temps, les grands mouvements étaient
choses terriblement communes, et que, quant au progrès, il fut à une
certaine époque une vraie calamité, mais ne progressa jamais.

Nous parlâmes alors de la grande beauté et de l'importance de la
Démocratie, et nous eûmes beaucoup de peine à bien faire comprendre au
comte la nature positive des avantages dont nous jouissions en vivant
dans un pays où le suffrage était _ad libitum_, et où il n'y avait pas
de roi.

Il nous écouta avec un intérêt marqué, et, en somme, il parut réellement
s'amuser. Quand nous eûmes fini, il nous dit qu'il s'était passé là-bas,
il y avait déjà bien longtemps, quelque chose de tout à fait semblable.
Treize provinces égyptiennes résolurent tout d'un coup d'être libres, et
de donner ainsi un magnifique exemple au reste de l'humanité. Elles
rassemblèrent leurs sages, et brassèrent la plus ingénieuse constitution
qu'il est possible d'imaginer. Pendant quelque temps, tout alla le mieux
du monde; seulement, il y avait là des habitudes de blague qui étaient
quelque chose de prodigieux. La chose néanmoins finit ainsi: les treize
États, avec quelque chose comme quinze ou vingt autres, se consolidèrent
dans

Last Page Next Page

Text Comparison with Ιστορίες αλλόκοτες

Page 3
— Και δεν μεταχειρίζεσθε κανέν είδος τιμωρίας; — Όχι.
Page 6
Θα έχετε την καλωσύνην να ÏƒÏ Î¼Î¼Î±Î¶ÎµÏÏƒÎµÏ„Îµ ολίγον τα πόδια σας.
Page 7
Έβγαζε την τελειοτέρα Î¼Î¿Ï ÏƒÎ¹ÎºÎ® νότα, ένα πραγματικό &σι-μπεμόλ&.
Page 11
Και έλεγα αλήθειαν! — Αρκεί πλέον, καλέ και έξοχε φίλε, είπε με καλωσύνην σφίξας και το χέρι Î¼Î¿Ï .
Page 15
Τότε η σιωπή, η ηρεμία και η Î½Ï Î¾ απετέλεσαν ολόκληρον το περί εμέ σύμπαν.
Page 33
— Α! α! α! — Α! α! α! Είπε γελών ο ιδιοκτήτης Ï„Î¿Ï Î¼ÎµÎ³Î¬ÏÎ¿Ï Ï Ï€Î¿Î´ÎµÎ¹ÎºÎ½ÏÏ‰Î½ μοι και κάθισμα, ενώ Ï„Î±Ï Ï„Î¿Ï‡ÏÏŒÎ½Ï‰Ï‚ ο ίδιος εξηπλούτο επί ενός σοφά.
Page 40
Î±Ï Ï„Î¿Ï Î±Î½Î¬Ï€Ï„Ï Î¾Î¹Ï‚ εν τη καρδία Î¼Î¿Ï .
Page 43
Τον ακόνιστον δε και Î´Î¹Î¬Ï€Ï ÏÎ¿Î½ εκείνον πόθον Ï„Î¿Ï Î½Î± ζήση και μόνον να ζήση δεν έχω λέξεις να τον εκφράσω.
Page 44
ποτέ ο κατακτητής ούτος; δεν είμεθα μέρος και μόριόν Î£Î¿Ï ; Τις λοιπόν γνωρίζει τα Î¼Ï ÏƒÏ„Î®ÏÎ¹Î± της Î²Î¿Ï Î»Î®ÏƒÎµÏ‰Ï‚, ως την ισχύν Î±Ï Ï„Î®Ï‚; ο άνθρωπος ως εκ της Î±Î´Ï Î½Î±Î¼Î¯Î±Ï‚ της Î²Î¿Ï Î»Î®ÏƒÎµÏŽÏ‚ Ï„Î¿Ï Ï Ï€ÎµÎ¯ÎºÎµÎ¹ εις Ï„Î¿Ï Ï‚ Î±Î³Î³Î­Î»Î¿Ï Ï‚ και παραδίδεται καθ' ολοκληρίαν εις τον θάνατον.
Page 45
Την ÎµÎ¼Î¯ÏƒÎ¿Ï Î½ ως δαίμων μάλλον ή άνθρωπος, η δε μνήμη Î¼Î¿Ï ÎµÎ½ÎµÏ„ÏÏÏ†Î± αενάως εις την αναπόλησιν της προσφιλούς μοι Λιγείας, της σεβαστής και ωραίας νεκράς Î¼Î¿Ï .
Page 49
Αφού αντελήφθη καλά τας προθέσεις Ï„Î¿Ï Î™ÎµÏ‡Ï‰Î²Î¬, ÎºÎ±Ï„Î±ÏƒÎºÎµÏ Î¬Î¶ÎµÎ¹ επ' άπειρον ÏƒÏ ÏƒÏ„Î®Î¼Î±Ï„Î± διά την φύσιν Ï„Î¿Ï Ï€Î½ÎµÏÎ¼Î±Ï„Î¿Ï‚.
Page 57
Διά τας ÎµÎ½Î´Ï Î¼Î±ÏƒÎ¯Î±Ï‚ και τα πρόσωπα, φαντάζεται κανείς ότι ο καθείς εξέλεξε την ιδικήν Ï„Î¿Ï .
Page 59
Η ομοιότης θα είναι τόσον καταπληκτική, ώστε οι μασκαρεμένοι θα σας ÎµÎºÎ»Î¬Î²Î¿Ï Î½ ως πραγματικά ζώα και, Ï†Ï ÏƒÎ¹ÎºÎ¬, θα Ï„ÏÎ¿Î¼Î¬Î¾Î¿Ï Î½ τόσον, όσον και θα εκπλαγούν.
Page 66
Ήτο ανοικτό, πολύ ανοικτό, ορθάνοικτο· η θέα Î±Ï Ï„Î® με κατέστησεν αλλόφρονα.
Page 67
Κατέβηκα ν' ανοίξω με ελαφρά καρδιά, διότι τι είχα πλέον να φοβηθώ; Τρεις άνθρωποι εισήλθαν, με σοβαρόν ύφος, ωσάν αξιωματικοί της Î±ÏƒÏ„Ï Î½Î¿Î¼Î¯Î±Ï‚.
Page 68
Αλλά δεν ξέρω διατί ήτο προτιμοτέρα από την αγωνίαν Î±Ï Ï„Î®Î½.
Page 71
ÎšÏ ÏÎ¹ÎµÏ Î¼Î­Î½Î¿Ï‚ από την απελπισίαν, και πάντοτε φλεγόμενος από την ανάμνησιν της βαθείας ÏƒÏ Î¼Ï€Î±Î¸ÎµÎ¯Î±Ï‚ Ï„Î¿Ï , ο νέος ερωμένος εγκαταλείπει την Ï€ÏÏ‰Ï„ÎµÏÎ¿Ï ÏƒÎ±Î½ διά την Î¼Î±ÎºÏÏ Î½Î®Î½ επαρχίαν, ÏŒÏ€Î¿Ï Î®Ï„Î¿ το χωρίον Î±Ï Ï„ÏŒ, με το ρωμαντικόν σχέδιον να ξεθάψη την νεκράν και να πάρη Î±Ï Ï„ÏŒÏ‚ ο ίδιος την Ï€Î»Î¿Ï ÏƒÎ¯Î±Î½ κόμην της.
Page 75
Κάποτε, χωρίς την ελαχίστην φαινομενικήν αιτίαν, παρεδιδόμην, ολίγον κατ' ολίγον, εις μίαν κατάστασιν, η οποία ολίγον διέφερε κατά το άλλο Î®Î¼Î¹ÏƒÏ Ï„Î·Ï‚ ÏƒÏ Î³ÎºÎ¿Ï€Î®Ï‚ και κατά το άλλο Î®Î¼Î¹ÏƒÏ Ï„Î·Ï‚ Î»Î¹Ï€Î¿Î¸Ï Î¼Î¯Î±Ï‚.
Page 76
Δεν είναι Î±Ï Ï„ÏŒ ένα Î´Ï ÏƒÎ¬ÏÎµÏƒÏ„Î¿Î½ θέαμα; Ιδέ! Παρετήρησα.
Page 77
σώματα, εις τον σκοτεινόν και βασιλικόν ύπνον των, με ÏƒÏ Î½Ï„ÏÎ¿Ï†Î¹Î¬ το ÏƒÎºÎ¿Ï Î»Î®ÎºÎ¹.