La Murdoj de Kadavrejo-Strato

By Edgar Allan Poe

Page 21

risorton kiu, konforme al mia supozo, havis entute la
saman karakteron kiel sia najbarajxo. Nun mi okulkontrolis la
najlon. Gxi estis same solida kiel la alia kaj versxajne alfiksigxis
sammaniere--enmartelite preskaux gxiskape."

"Vi diros ke mi perpleksigxis. Sed se vi tiel opinias, sendube vi
malkomprenis la karakteron de la induktoj. Uzante sportoterminon, mi
ecx ne unu fojon 'misludis'. Neniam unu sekundon mi perdis la spuron.
Okazis difekto en nenia cxenero. Mi spuris la sekreton gxis ties fina
rezulto kaj tiu rezulto estis _la najlo_. Gxi havis, mi diru, en cxiu
rilato la aspekton de sia kunilo en la alia fenestro. Tamen tiu fakto
estis nepra nulajxo (kiom ajn decidiga gxi sxajnu) kompare al la
konsiderajxo ke cxi-tie, cxi-punkte finfinigxis la indico. '_Necesas_
ke la najlo havu maltauxgajxon,' mi diris. Mi tusxis gxin kaj la
kapo, kun kvaroncolo da ties fusto, forapartigxis en miaj fingroj. La
restajxo de la fusto dauxre staris fiksite en la boriletotruo kie gxi
jam antauxe disrompigxis."

"La frakturo estis malnova (cxar ties randoj krustigxis pro rusto)
kaj versxajne farigxis per martelbato parte alfiksinta en la
suprajxon de la malsupra klapo la kaphavan eron de la najlo. Nun
mi zorge remetis tiun kapajxon en la nocxon el kiu mi antauxe gxin
eltiris kaj la simileco al perfekta najlo estis nepra--la fendo
ne videblis. Premante la risorton, mi levis la klapon legxergeste
kelkajn colojn. La najlkapajxo levigxis kun gxi, restante fiksite
en sia litajxo. Mi fermis la fenestron kaj denove la sxajnigo de
kompleta najlo nepregis."

"La enigmo, gxis tiu punkto, nun malenigmigxis. La murdinto forfugxis
pere de la fenestro alfrontanta la liton. Falinte proprainstige post
lia foriro (aux eble fermite lauxcele), gxi refiksigxis pere de la
risorto. Kaj estis tiu perrisorta reteno kiun la polico malprave
interpretis kiel pernajlan retenon. Dauxran tiurilatan enketadon tial
oni jugxis ne plu bezoni."

"La venonta demando estis tiu de la descendorimedo. Tiuteme, mi
kontentigxis cxirkauxpromenante kun vi la konstruajxon. Proksimume
kvin futojn kaj duonon for de la koncerna fenestroklapo etendigxis
fulmosucxilo. Ekde tiu sucxilo maleblintus al iu ajn atingi la
fenestron, des pli gxin eniri. Mi rimarkis tamen ke la sxutroj de la
kvara etagxo estis de tiu aparta speco kiujn Parizaj cxarpentistoj
nomas _ferrades_--speco malmulte uzata hodiaux sed ofte vidataj sur
ege malnovaj domegoj de urboj Liono kaj Bordozo. Ili havas la formon
de ordinara pordo--simpla, ne faldebla pordo--krom tio ke la malsupra
duono portas lignan kradajxon aux pergolon, tiel disponigante bonegan
mantenejon. Cxe la koncerna konstruajxo tiuj sxutroj estas plene
largxaj je tri futoj kaj duono. Kiam ni vidis ilin de malantaux
la domo, ambaux estis duonapertaj--tio estas, ili elstaris orte
disde la muro. Versxajnas ke la polico, same kiel mi, kontrolis la
malantauxajxon

Last Page Next Page

Text Comparison with The Raven

Page 0
Claudius, G.
Page 1
_ "Sorrow for the lost Lenore.
Page 2
'" _Frank French.
Page 3
_ "On this home by Horror haunted.
Page 5
One by one they sound, like the chiming of the brazen and ebony clock, in "The Masque of the Red Death," which made the waltzers pause with "disconcert and tremulousness and meditation," as often as the hour came round.
Page 6
Few will deny that Coleridge's wondrous "Rime of the Ancient Mariner" stands at their very head.
Page 7
For six years he had been an active writer, and enjoyed a professional reputation; was held in both respect and misdoubt, and was at no loss for his share of the ill-paid journalism of that day.
Page 9
Lang's pretty edition of Poe's verse, brought out in the "Parchment Library," he has shown the instinct of a scholar, and has done wisely, in going back to the text in the volume just mentioned, as given in the London issue of 1846.
Page 10
" The manuscript appears to be in the poet's early handwriting, and its genuineness is vouched for by the family in whose possession it has remained for half a century.
Page 11
Escaped across the Styx, from.
Page 12
_The Raven_ also may be taken as a representative poem of its author, for its exemplification of all his notions of what a poem should be.
Page 13
What have we? The midnight; the shadowy chamber with its tomes of forgotten lore; the student,--a modern Hieronymus; the raven's tap on the casement; the wintry night and dying fire; the silken wind-swept hangings; the dreams and vague mistrust of the echoing darkness; the black, uncanny bird upon the pallid bust; the accessories of violet velvet and the gloating lamp.
Page 14
Of course an artist, having perfected a work, sees, like the first Artist, that it is good, and sees why it is good.
Page 15
His mishaps in life belonged to his region and period, perchance still more to his own infirmity of will.
Page 16
Plainly there was something in common between the working moods of Poe and Dore.
Page 17
Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary, Over many a quaint and curious volume of forgotten lore, While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping, As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
Page 18
Darkness there, and nothing more.
Page 19
" But the Raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Page 20
"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee--by these angels he hath sent thee Respite--respite and nepenthe from thy memories of Lenore! Quaff, oh quaff this kind nepenthe, and forget this lost Lenore!" Quoth the Raven, "Nevermore.
Page 22
.