La Falo de Uŝero-Domo

By Edgar Allan Poe

Page 5

ecx mirigis min.
Cetere la silkan hararon li permesintis kreski senatente, kaj dum,
en sia sovagxa filandra teksturo, gxi ne falis, sed sxvebis cxirkaux
la vizagxo, mi malscipovis, ecx strebegante, rilatigi tiun arabeskan
mienon kun iu ajn koncepto pri simpla humaneco.

En la maniero de mia amiko tujege mirigis min ioma nekohereco,
ioma nekonstanteco; kaj baldaux mi konsciis ke tio fontas el
sinsekvo da malfortaj kaj malutilaj baraktoj supervenki kutiman
trepidadon--troabundan nervozan maltrankvilon. Por io de tiu speco
efektive jam min pretigis ne nur lia letero, sed ankaux memorajxoj
pri kelkaj knabecaj trajtoj, kaj konkludoj estigitaj de liaj strangaj
fizika strukturo kaj temperamento. Lia farado estis alterne viveca
kaj pauxta. Lia vocxo sxangxigxis rapide de trema hezitado (kiam
liaj animalaj spiritoj sxajnis stari en nepra kadukeco) al tiu speco
de energia precizado--tiu abrupta, peza, senurgxa, kavernsona
eldirmaniero--tiu plumba, memekvilibrita kaj sendifekte modulita
guturala eldirarto kiun ni konstatas cxe la perdita ebriulo aux la
malrevalorigebla opimangxanto, dum la periodoj de lia plej intensa
ekscitigxo.

Estis tial ke li parolis pri la celo de mia vizito, pri sia sincera
deziro vidi min, kaj la konsolo kiun li atendis ke mi liveru al li.
Li diskutis, iom longadetale, kion li konsideris esti la karaktero
de lia malsano. Temis, li diris, pri konstitucia kaj familia malico
pri kiu li malesperas malkovri solvon--simpla nervoza kondicxo, li
aldonis tujege, kiu baldaux sendube forpasos. Tio sin elmontris en
arego da kontrauxnaturaj sensacoj. Kelkaj el tiuj, dum li priskribis
ilin, min interesis kaj mistifikis; kvankam, eble, la terminoj kaj
la gxenerala maniero de la rakontado min surpezis. Li multe suferis
pro morba akreco de la sensoj; nur la plej sensaporaj mangxajxoj
tolereblis al li; lia korpo konsentis surporti nur vestajxojn
havantajn specialan teksturon; lin gxenis la odoroj de cxiuj floroj;
torturis liajn okulojn ecx la plej malforta lumo; kaj nur kelkaj
apartaj sonoj, tiuj de kordinstrumentoj, malsukcesis plenigi lin je
hororo.

De anomalia terurspecio mi taksis lin servodevigita sklavo. "Mi
pereos," li diris, "_devige_ mi pereos en tiu lamentinda frenezio.
Tiel, tiel, kaj en nenia alia maniero, mi finperdigxos. Mi timegas
la eventojn de la estonteco, ne pro ili mem, sed pro iliaj rezultoj.
Mi tremegas antaux la penso pri iu ajn okazontajxo, ecx la plej
sensignifa, povonta estigi premon sur tiun netolereblan maltrankvilon
de animo. Mi spertas, efektive, nenian malamon al dangxero, krom
rilate al ties nepra rezulto--teruro. En tiu senkuragxa--en tiu
bedauxrinda stato--mi pensas ke baldaux aux post baldaux alvenos la
periodo kiam necesos ke mi forlasu mian vivon kaj mian mensan sanon
kune, okaze de iu lukto kun la makabra fantomo: TIMO."

Mi eksciis, aldone, iom post iom, kaj pere de interrompitaj kaj
dubasencaj indicoj, ceteran malkomunan trajton de lia mensa

Last Page Next Page

Text Comparison with The Raven Illustrated

Page 0
"'Tis some visitor," I muttered, "Tapping at my chamber door-- Only this and nothing more.
Page 1
curtain Thrilled me--filled me with fantastic Terrors never felt before; So that now, to still the beating Of my heart, I stood repeating, "'Tis some visitor entreating Entrance at my chamber door-- Some late visitor entreating Entrance at my chamber door; This it is and nothing more.
Page 2
[Illustration: 0017] Then into the chamber turning, All my soul within me burning, Soon I heard again a tapping Something louder than before.
Page 3
[Illustration: 0022] Then this ebony bird beguiling My sad fancy into smiling, By the grave and stern decorum Of the countenance it wore, " Though thy crest be shorn and shaven, Thou," I said, " art sure no craven, Ghastly, grim and ancient Raven Wandering from the Nightly shore-- Tell me what thy lordly name is On the Night's Plutonian shore!" Quoth the Raven, "Nevermore.
Page 4
Nothing farther then he uttered; Not a feather then he fluttered-- Till I scarcely more than muttered, " Other friends have flown before-- On the morrow he will leave me, As my hopes have flown before.
Page 5
master Whom unmerciful Disaster Followed fast and followed faster, So when hope he would adjure, Stern despair returned, Instead of the sweet hope he dared adjure, That sad answer, "Nevermore.
Page 6
" [Illustration: 0029] [Illustration: 0031] [Illustration: 9031] "Prophet!" said I, "thing of evil!-- Prophet still, if bird or devil!-- Whether Tempter sent, or whether Tempest tossed thee here ashore, Desolate, yet all undaunted, On this desert land enchanted-- On this home by Horror haunted-- Tell me truly, I implore-- Is there,--is there balm in Gilead?-- Tell me--tell me, I implore!" .
Page 7
" Quoth the Raven, " Nevermore.
Page 8
And the lamplight o'er him streaming Throws his shadow on the floor, And my soul from out that shadow That lies floating on the floor Shall be lifted--nevermore! [Illustration: 0035].