La Falo de Uŝero-Domo

By Edgar Allan Poe

Page 12

flanke de sxiaj kuracistoj, kaj la fora kaj
malkasxita loko de la familia tombejo. Mi malneu ke, rememorante la
sinistran mienon de la homo kiun mi renkontis sur la sxtuparo en la
tago de mia alveno cxe la domo, mi sentis nenian deziron malaprobi
kion mi taksis plej favore maldangxera kaj neniel kontrauxnatura
antauxzorgo.

Responde al la peto de Usxero, personamane mi helpis lin arangxi
la provizoran entombigon. Kiam la kadavro ekestis en la cxerko, ni
ambaux, kaj nur ni, gxin alportis al ties ripozejo. La kelo en kiu
ni gxin deponis (kaj kiu dum tiom longa tempo restintis en fermado
ke niaj torcxoj, duonsufokite en gxia prema atmosfero, disponigis al
ni malmultan oportunon por kontrolado) estis malgranda, malseka kaj
nepre malhavis rimedon per kiu enirigi lumon; lokigxante, je granda
profundeco, neprege sub tiu parto de la konstruajxo kiun enestis mia
persona cxambraro. Gxi plenumis, versxajne, en foraj feuxdaj epokoj,
la malbonegan rolon de karcero kaj, en postaj tagoj, tiun de deponejo
por pulvo aux alia ege bruliva materio, cxar parto de ties planko,
kaj la tuta internajxo de longa arkopasejo tra kiu ni gxin atingis,
estis zorge tegita je kupro. La pordego, farite el masiva fero, estis
simile sxirmita. Gxia pezego faris malkutime akutan raspan sonon dum
gxi movigxis sur siaj cxarniroj.

Subenmetinte nian malgxojigan sxargxon sur stablojn en tiu regiono
de hororo, ni iom flankenturnis la ankoraux malsxrauxbitan kovrilon
de la cxerko kaj rigardis la vizagxon de la enlogxanto. Rimarkinda
simileco inter frato kaj fratino nun je la unua fojo altiris mian
atenton; kaj Usxero, diveninte eble miajn pensojn, elmurmuris kelkajn
vortojn informantajn ke la mortinto kaj li estis gegxemeloj kaj ke
cxiam ekzistis inter ili simpatioj de apenaux komprenebla karaktero.
Niaj rigardoj restis tamen malmultlonge sur la virino--cxar maleblis
sxin rigardi senmire. La malsano tiel entombiginta sxin en la pleneco
de la juneco, postlasis, kiel ofte okazas en cxiuj malsanoj de ege
katalepsia karaktero, la similajxon de pala rugxigxo sur la brusto
kaj la vizagxo, kaj sur la lipoj tiun suspektinde lantan rideton
kiu estas tiel terura en la morto. Ni remetis kaj sxrauxbfiksis
la kovrilon kaj, sxlosinte la feran pordegon, sekvis nian vojon,
penadege, gxis la apenaux malpli malgajajn cxambrarojn de la supra
parto de la domo.

Kaj nun, post kelkaj tagoj de amara lamentado, videbla sxangxigxo
agis sur la trajtojn de la mensa malsano de mia amiko. Lia kutima
maniero malaperis. Siajn ordinarajn okupojn li malatentis aux
forgesis. Li vagiradis de cxambro al cxambro kun hasta, malkonstanta
kaj sencela pasxo. La paleco de lia vizagxo alprenis, se tiajxo
eblas, pli makabran koloron--sed la lumeco de liaj okuloj nepre
estingigxintis. La antauxe malofta rauxketeco de lia vocxo ne plu
auxdigxis;

Last Page Next Page

Text Comparison with The Raven Illustrated

Page 0
[Illustration: 0013] THE RAVEN |ONCE upon a midnight dreary, While I pondered, weak and weary, Over many a quaint and curious Volume of forgotten lore-- While I nodded, nearly napping, Suddenly there came a tapping, As of some one gently rapping, Rapping at my chamber door.
Page 1
curtain Thrilled me--filled me with fantastic Terrors never felt before; So that now, to still the beating Of my heart, I stood repeating, "'Tis some visitor entreating Entrance at my chamber door-- Some late visitor entreating Entrance at my chamber door; This it is and nothing more.
Page 2
Deep into that darkness peering, Long I stood there, wondering, fearing, Doubting, dreaming dreams no mortals Ever dared to dream before; But the silence was unbroken, And the darkness gave no token, And the only word there spoken Was the whispered word, "Lenore?" This I whispered, and an echo Murmured back the word, "Lenore!" Merely this and nothing more.
Page 3
[Illustration: 0022] Then this ebony bird beguiling My sad fancy into smiling, By the grave and stern decorum Of the countenance it wore, " Though thy crest be shorn and shaven, Thou," I said, " art sure no craven, Ghastly, grim and ancient Raven Wandering from the Nightly shore-- Tell me what thy lordly name is On the Night's Plutonian shore!" Quoth the Raven, "Nevermore.
Page 4
" [Illustration: 0024] But the Raven, sitting lonely On that placid bust, spoke only That one word, as if his soul in That one word he did outpour.
Page 5
master Whom unmerciful Disaster Followed fast and followed faster, So when hope he would adjure, Stern despair returned, Instead of the sweet hope he dared adjure, That sad answer, "Nevermore.
Page 6
" [Illustration: 0029] [Illustration: 0031] [Illustration: 9031] "Prophet!" said I, "thing of evil!-- Prophet still, if bird or devil!-- Whether Tempter sent, or whether Tempest tossed thee here ashore, Desolate, yet all undaunted, On this desert land enchanted-- On this home by Horror haunted-- Tell me truly, I implore-- Is there,--is there balm in Gilead?-- Tell me--tell me, I implore!" .
Page 7
" And the Raven, never flitting, Still is sitting, still is sitting On the pallid bust of Pallas Just above my chamber door; And his eyes have all the seeming Of a demon's that is dreaming, .
Page 8
And the lamplight o'er him streaming Throws his shadow on the floor, And my soul from out that shadow That lies floating on the floor Shall be lifted--nevermore! [Illustration: 0035].