Eureka

By Edgar Allan Poe

Page 90

parce que cela est._

Mais vient une période pendant laquelle la Raison conventionnelle du
monde nous éveille pour l'erreur et nous arrache à la vérité de nos
rêves. Le Doute, la Surprise et l'Incompréhensibilité arrivent au même
moment. Ils disent: «Vous vivez, et il fut un temps où vous ne viviez
pas. Vous avez été créé. Il existe une Intelligence plus grande que la
vôtre, et c'est seulement grâce à cette Intelligence que vous vivez
tant soit peu.» Nous nous efforçons de comprendre ces choses et nous
ne le pouvons pas;'--nous _ne le pouvons pas,_ parce que ces choses,
n'étant pas vraies, sont nécessairement incompréhensibles.

Il n'existe pas un être pensant, qui, à un certain point lumineux de
sa vie intellectuelle, ne se soit senti perdu dans un chaos de vains
efforts pour comprendre ou pour croire qu'il existe quelque chose _de
plus grand que son âme personnelle._ L'absolue impossibilité pour une
âme de se sentir inférieure à une autre; l'intense, l'insupportable
malaise et la rébellion qui sont le résultat d'une pareille idée, et
puis les irrépressibles aspirations vers la perfection, ne sont que
les efforts spirituels, coïncidant avec les matériels, pour retourner
à l'Unité primitive,--et constituent, pour mon esprit du moins, une
espèce de preuve, dépassant de beaucoup ce que l'Homme appelle une
démonstration, qu'il n'y a pas d'âme inférieure à une autre,--que rien
n'est et ne peut être supérieur à une âme quelconque,--que chaque
âme est, partiellement, son propre Dieu, son propre Créateur;--en un
mot, que Dieu, le Dieu matériel et spirituel, n'existe maintenant
que dans la Matière diffuse et l'Esprit diffus de l'Univers; et que
la concentration de cette Matière et de cet Esprit pourra seule
reconstituer le Dieu _purement_ Spirituel et Individuel.

De ce point de vue, et de celui-là seulement, il nous est donné de
comprendre les énigmes de l'Injustice Divine,--de l'Inexorable Destin.
De ce point de vue seul, l'existence du Mal devient intelligible,
mais de ce point de vue, il devient mieux qu'intelligible, il devient
tolerable. Nos âmes ne peuvent plus se révolter contre une _Douleur_
que nous nous sommes imposée nous-mêmes, pour l'accomplissement de
nos propres desseins,--dans le but, quelquefois futile, d'agrandir le
cercle de notre propre _Joie_.

J'ai parlé de _Souvenirs_ qui nous hantaient pendant notre jeunesse.
Ils nous poursuivent quelquefois même dans notre Virilité;--ils
prennent graduellement des formes de moins en moins vagues;--de temps à
autre, ils nous parlent à voix basse, et disent:

«Il fut une époque dans la Nuit du Temps où existait un Être
éternel,--composé d'un nombre absolument infini d'Êtres semblables
qui peuplent l'infini domaine de l'espace infini. Il n'était pas et
il n'est pas au pouvoir de cet Être,--pas

Last Page Next Page

Text Comparison with Ιστορίες αλλόκοτες

Page 8
— Και έπειτα, είπε τότε ο διακόψας τον ρήτορα, ήταν και ο ÎœÏ€Î¿Ï Î³Î¹Î¬Ï, η σβούρα.
Page 9
Όταν ÏƒÏ Î¼Î²Î±Î¯Î½Î· Î±Ï Ï„ÏŒ, τίποτε Ï†Ï ÏƒÎ¹ÎºÏŽÏ„ÎµÏÎ¿Î½ από το να λαμβάνωμεν και μερικά μέτρα.
Page 11
Εξ Î¬Î»Î»Î¿Ï Î· πονηρία Ï„Î¿Ï ÎµÎ¯Î½Î±Î¹ ÎºÏ ÏÎ¹Î¿Î»ÎµÎºÏ„Î¹ÎºÏŽÏ‚ παροιμιώδης.
Page 15
Τότε η σιωπή, η ηρεμία και η Î½Ï Î¾ απετέλεσαν ολόκληρον το περί εμέ σύμπαν.
Page 20
Θα ήμην τότε εις απόστασιν ενός ή δύο βημάτων από το ÎºÎ¿Ï ÏÎµÎ»Î¬ÎºÎ¹ και είχα τελειώσει σχεδόν όλον τον γύρον Ï„Î¿Ï Ï Ï€Î¿Î³ÎµÎ¯Î¿Ï .
Page 24
Ο επίδεσμος ÎµÎºÎ¬Î»Ï Ï€Ï„ÎµÎ½ επιμελώς τα μέλη και τον κορμόν Î¼Î¿Ï , καθ' όλα τα σημεία, άφινε δε μόνον το μέρος, όπερ θα ÏƒÏ Î½Î·Î½Ï„Î¬Ï„Î¿ ακριβώς μετά της άκρας Ï„Î¿Ï ÎµÎºÎºÏÎµÎ¼Î¿ÏÏ‚.
Page 26
Λάμψις διαρκώς εντονωτέρα έδιδε νέαν ζωήν εις τα μάτια των τεράτων, τα οποία Ï€Î±ÏÎ·ÎºÎ¿Î»Î¿ÏÎ¸Î¿Ï Î½ την αγωνίαν Î¼Î¿Ï .
Page 31
.
Page 40
Î±Ï Ï„Î¿Ï Î±Î½Î¬Ï€Ï„Ï Î¾Î¹Ï‚ εν τη καρδία Î¼Î¿Ï .
Page 42
Η κατά το φαινόμενον πάντοτε γαλήνιος Λίγεια ήτο το αθλιώτερον θύμα Ï„Î¿Ï Ï‰Î¼Î¿Ï Ï€Î¬Î¸Î¿Ï Ï‚, το μέγεθος δε Î±Ï Ï„Î¿Ï Ï Ï€ÎµÎ»ÏŒÎ³Î¹Î¶Î± εκ της Î¸Î±Ï Î¼Î±ÏƒÎ¯Î±Ï‚ διαχύσεως των οφθαλμών της, οίτινες με έθελγον άμα και ÎµÎ½ÎµÏ€Î¿Î¯Î¿Ï Î½ τρόμον, εκ της μαγικής μελωδίας, Ï„Î¿Ï Ï„ÏŒÎ½Î¿Ï Ï„Î·Ï‚ καθαρότητος και εκ της αγρίας επενεργείας των παραδόξων Î±Ï Ï„Î®Ï‚ λόγων, ων το αποτέλεσμα εδιπλασίαζεν η αντίθεσις της απαγγελίας.
Page 49
Ο άνθρωπος Ï€Î¿Ï ÏƒÎºÎ­Ï€Ï„ÎµÏ„Î±Î¹ διά τον Î½Î¿Ï Î½ ή τον λόγον — περισσότερον από τον άνθρωπον Ï€Î¿Ï Ï€ÎµÏÎ¹Î¿ÏÎ¯Î¶ÎµÏ„Î±Î¹ να εννοή και να παρατηρή — προσπαθεί να φαντασθή από παντού τα σχέδια Ï„Î¿Ï Î˜ÎµÎ¿Ï, και να Ï„Î¿Ï Î±Ï€Î¿Î´ÏŽÏƒÎ· σκέψεις.
Page 51
Είμεθα λοιπόν προ ενός Î­ÏÎ³Î¿Ï Ï€Î¿Ï Ï€ÏÎ­Ï€ÎµÎ¹ να εκτελεσθή εις βραχύτατον διάστημα.
Page 55
Αι λεπτότητες τον εκούραζαν.
Page 58
Όλοι εφαίνοντο ότι ÎµÏ Ï‡Î±ÏÎ¹ÏƒÏ„Î¿ÏÎ½Ï„Î¿ διά την ÎµÏ Î¸Ï Î¼Î¯Î±Î½ της Α.
Page 60
Η Μεγαλειότης σας δεν δύναται να έχη μίαν ιδέαν Ï„Î¿Ï Î±Ï€Î¿Ï„ÎµÎ»Î­ÏƒÎ¼Î±Ï„Î¿Ï‚ Ï€Î¿Ï Î¸Î± έχη μία μασκαράτα από οκτώ Î¿Ï ÏÎ±Î³Î³Î¿Ï Ï„Î¬Î³ÎºÎ¿Ï Ï‚ Î´ÎµÎ¼Î­Î½Î¿Ï Ï‚, Ï„Î¿Ï Ï‚ Î¿Ï€Î¿Î¯Î¿Ï Ï‚ η πλειονότης των Ï€Î±ÏÎµÏ ÏÎ¹ÏƒÎºÎ¿Î¼Î­Î½Ï‰Î½ θα εκλάβη ως πραγματικούς Î¿Ï ÏÎ±Î³Î³Î¿Ï Ï„Î¬Î³ÎºÎ¿Ï Ï‚ και οι οποίοι θα εισέβαλλον με αγρίας φωνάς μέσα εις κοινωνίαν ανδρών και Î³Ï Î½Î±Î¹ÎºÏŽÎ½ με κομψά και Ï€Î¿Î»Ï Ï„ÎµÎ»Î® ενδύματα.
Page 64
Α! Πώς ένας τρελλός θα ήτο τόσον γνωστικός; Και τότε, όταν το κεφάλι Î¼Î¿Ï ÎµÏ ÏÎ¯ÏƒÎºÎµÏ„Î¿ μέσα εις το δωμάτιον, άνοιγα το φανάρι Î¼Î¿Ï Î¼Îµ προφύλαξιν, ω! με πόσην προφύλαξιν, διότι αι στρόφιγγες έτριζαν — το μισάνοιξα τόσον, ώστε να είναι Î´Ï Î½Î±Ï„ÏŒÎ½ το πέρασμα μιας λεπτής δέσμης φωτός, την οποίαν Î´Î¹Î·ÏÎ¸Ï Î½Î± εις το γύπειον μάτι.
Page 74
Διά τούτο, Ï Ï€ÏŒ την έννοιαν ταύτην, όλαι αι διηγήσεις Ï€Î±ÏÎ­Ï‡Î¿Ï Î½ βαθύ ενδιαφέρον, ένα ενδιαφέρον, το οποίον και τότε — από τον ιερόν φόβον Ï€Î¿Ï ÎµÎ¼Ï€Î½Î­ÎµÎ¹ η Ï Ï€ÏŒÎ¸ÎµÏƒÎ¹Ï‚ Î±Ï Ï„Î® καθ' ÎµÎ±Ï Ï„Î®Î½ — προέρχεται από την εμπιστοσύνην Ï€Î¿Ï Î­Ï‡Î¿Î¼ÎµÎ½ εις την Î±Ï Î¸ÎµÎ½Ï„Î¯Î±Î½ της διηγήσεως.
Page 76
Î‰Î¼Î¿Ï Î½ Î±Î´Ï ÏƒÏŽÏ€Î·Ï„Î¿Ï‚, τώρα είμαι ελεήμων.
Page 79
Η καμπίνα ενός μικρού ÏƒÎ»ÎµÏ€Î¯Î¿Ï , Ï€Î¿Ï Î®Ï„Î¿ Î·Î³ÎºÏ ÏÎ¿Î²Î¿Î»Î·Î¼Î­Î½Î¿Î½ εις το ρεύμα Ï„Î¿Ï Î½ÎµÏÎ¿Ï και ήτο φορτωμένον από βοσκήν, μας παρέσχε την μόνην Î´Ï Î½Î±Ï„Î®Î½ στέγην.
Page 81
Ένας αφηρημένος επλησίασε κατά τύχην ένα φανόν και η πίσσα επήρε φωτιά· σε μια στιγμή όλοι ÎµÏ ÏÎ­Î¸Î·ÏƒÎ±Î½ εις τας φλόγας.