Eureka

By Edgar Allan Poe

Page 13

nos Kepler et
nos Laplace, s'adonnent à la spéculation et à fa théorie; c'est le
mot; vous imaginez-vous avec quelle risée ce mot serait accueilli
par nos ancêtres s'ils pouvaient, par-dessus mon épaule, regarder ce
que j'écris? Les Kepler, je le répète, pensent spéculativement et
théoriquement; et leurs théories sont simplement corrigées, tamisées,
clarifiées, débarrassées peu à peu de toutes les pailles et matières
étrangères qui nuisent à leur cohésion, jusqu'à ce qu'enfin apparaisse,
dans sa solidité et sa pureté, la parfaite _consistance,_ consistance
que les plus stupides sont forcés d'admettre, parce qu'elle est la
consistance, c'est-à-dire une absolue et incontestable _vérité._

«J'ai souvent pensé, mon ami, que c'eût été chose bien embarrassante
pour ces dogmatiseurs des siècles passés de déterminer par laquelle
de leurs deux fameuses routes le cryptographe arrive à la solution
des chiffres les plus compliqués, ou par laquelle Champollion a
conduit l'humanité vers ces importantes et innombrables vérités qui
sont restées enfouies pendant tant de siècles dans les hiéroglyphes
phonétiques de l'Égypte. Ces fanatiques n'auraient-ils pas eu surtout
quelque peine à déterminer par laquelle de leurs deux routes avait
été atteinte la plus importante et la plus sublime de toutes leurs
vérités, c'est-à-dire le fait de la gravitation? Cette vérité, Newton
l'avait tirée des lois de Kepler. Ces lois dont l'étude découvrit au
plus grand des astronomes anglais ce principe qui est la base de tout
principe physique actuellement existant, et au delà duquel nous entrons
tout de suite dans le royaume ténébreux de la métaphysique, Kepler
reconnaissait qu'il les avait _devinées._ Oui! ces lois vitales, Kepler
les a _devinées;_ disons même qu'il les a _imaginées._ S'il avait été
prié d'indiquer par quelle voie, d'induction ou de déduction, il était
parvenu à cette découverte, il aurait pu répondre: «Je ne sais rien de
vos routes, mais je connais la machine de l'Univers. Telle elle est. Je
m'en suis emparé avec _mon âme;_ je l'ai obtenue par la simple force
de _l'intuition._ Hélas! pauvre vieil ignorant! Quelque métaphysicien
lui aurait peut-être répondu que ce qu'il appelait intuition n'était
que la certitude résultant de déductions ou d'inductions dont le
développement avait été assez obscur pour échapper à sa conscience,
pour se soustraire aux yeux de sa raison ou pour défier sa puissance
d'expression. Quel malheur que quelque professeur de philosophie ne
l'ait pas éclairé sur toutes ces choses! Comme cela l'eût réconforté
sur son lit de mort, d'apprendre que, loin d'avoir marché intuitivement
et scandaleusement, il avait, en réalité, cheminé suivant la méthode
honnête et légitime, c'est-à-dire à la manière du Hog, ou au moins
à la manière du Ram, vers le mystérieux palais où gisent, confinés,
étincelants dans l'ombre,

Last Page Next Page

Text Comparison with Ιστορίες αλλόκοτες

Page 7
κοάξ, κοάξ .
Page 12
Αλλ' η ανταλλαγή δεν Ï Ï€Î®ÏÎ¾Îµ δικαία, διότι οι μεν τρελλοί αφέθησαν ελεύθεροι, ενώ οι φύλακες ενεκλείσθησαν Î±Ï Ï„Î¿ÏƒÏ„Î¹Î³Î¼ÎµÎ¯ εις τα κελλία και έπαθαν .
Page 23
Εις μάτην προσπαθούσα να την ÏƒÏ Î¼Ï€Î»Î·ÏÏŽÏƒÏ‰, να την αναζωογονήσω.
Page 25
Τα ÏˆÏ Ï‡ÏÎ¬ των χείλη εζητούσαν τα ιδικά Î¼Î¿Ï .
Page 28
Σ' επαναβλέπω με τον Î½Î¿Ï Î¼Î¿Ï ! ÎœÎ¿Ï Ï€Î±ÏÎ¿Ï ÏƒÎ¹Î¬Î¶ÎµÏƒÎ±Î¹ ακόμη μια φορά, όχι τέτοιος, όποιος είσαι τώρα μέσα στη σκοτεινιά Ï„Î¿Ï Î†Î´Î¿Ï , αλλά τέτοιος &Ï€Î¿Ï Î­Ï€ÏÎµÏ€Îµ να είσαι&, σκορπίζοντας σ' ÏŒÎ»Î¿Ï Ï‚ Ï„Î¿Ï Ï‚ Î±Î½Î­Î¼Î¿Ï Ï‚ μιαν ύπαρξι γεμάτη μεγαλοπρέπεια και όνειρα, μέσα στην σκοτεινήν πόλιν των οραμάτων, στη Βενετία ÏƒÎ¿Ï , στον γεμάτον από άστρα Î±Ï Ï„ÏŒÎ½ παράδεισον κοντά στη θάλασσα, με τα παλάτια της Ï€Î¿Ï ÏƒÏ„Î¿ πνεύμα Ï„Î¿Ï Î Î±Î»Î»Î¬Î´Î¹Î¿ χρωστά, τα παλάτια της με τα μεγάλα Ï€Î±ÏÎ¬Î¸Ï ÏÎ±, Ï€Î¿Ï Î»ÎµÏ‚ και ÏÎµÎ¼Î²Î¬Î¶Î¿Ï Î½ επάνω στα Î¼Ï ÏƒÏ„Î·ÏÎ¹ÏŽÎ´Î· και σιγηλά νερά της.
Page 30
Η Ï†Ï Î»Î±ÎºÎ® της Παλαιάς Δημοκρατίας είναι βεβαίως εκ των επιβλητικωτάτων οικοδομημάτων.
Page 32
Το ανάστημά Ï„Î¿Ï Î®Ï„Î¿ ολίγον μικρότερον Ï„Î¿Ï Î¼ÎµÏ„ÏÎ¯Î¿Ï Â· αλλ' Ï Ï€Î®ÏÏ‡Î¿Î½ στιγμαί Î¹ÏƒÏ‡Ï ÏÎ¿Ï Ï€Î¬Î¸Î¿Ï Ï‚, καθ' ας εφαίνετο ότι εμεγεθύνετο παρά πάσαν προσδοκίαν.
Page 33
Η αρχιτεκτονική και ο διάκοσμος της αιθούσης Î´Î¹ÎµÏ„ÏÎ¬Î½Î¿Ï Î½ την ÎµÏ€Î¹Î¸Ï Î¼Î¯Î±Î½ της προκλήσεως Î¸Î¬Î¼Î²Î¿Ï Ï‚.
Page 34
Ακούοντας τα λόγια Î±Ï Ï„Î¬, εχαιρέτησα για να δείξω την ÎµÏ Î³Î½Ï‰Î¼Î¿ÏƒÏÎ½Î·Î½ Î¼Î¿Ï , διότι η καταθλιπτική εντύπωσις Ï„Î¿Ï Î¼ÎµÎ³Î±Î»ÎµÎ¯Î¿Ï Î±Ï Ï„Î¿Ï, των αρωμάτων, της Î¼Î¿Ï ÏƒÎ¹ÎºÎ®Ï‚, Ï„Î¿Ï ÎµÎºÎºÎµÎ½Ï„ÏÎ¹ÎºÎ¿Ï Ï„ÏÏŒÏ€Î¿Ï Î¼Îµ τον οποίον Î¼Î¿Ï Î¼Î¹Î»Î¿ÏÏƒÎµ, με έκαμναν ανίκανον να εκφράσω με λόγια την σημασίαν Ï€Î¿Ï Î±Ï€Î­Î´Î¹Î´Î± σε μια τόσο ÎºÎ¿Î»Î±ÎºÎµÏ Ï„Î¹ÎºÎ® για μένα εξαίρεσι.
Page 37
Θα μείνη εκεί Έως ÏŒÏ„Î¿Ï Î¿ θάνατος τον μεταβάλλει σε μάρμαρο.
Page 46
Αίφνης τότε Î®ÎºÎ¿Ï ÏƒÎ± ÎµÏ ÎºÏÎ¹Î½ÏŽÏ‚ ελαφρόν κρότον βημάτων επί Ï„Î¿Ï Ï„Î¬Ï€Î·Ï„Î¿Ï‚ και προς το μέρος της κλίνης· Ï€Î¬ÏÎ±Ï Ï„Î± δε, ενώ η Ροβένα έφερε τον οίνον εις τα χείλη, είδα — ενδεχόμενον να ήτο πλάσμα της φαντασίας Î¼Î¿Ï â€” είδα να πίπτωσιν εντός Ï„Î¿Ï ÎºÏ Ï€Î­Î»Î»Î¿Ï , ως από Î±Î¿ÏÎ¬Ï„Î¿Ï Ï€Î·Î³Î®Ï‚, τρεις ή τέσσαρες σταγόνες Ï Î³ÏÎ¿Ï Î´Î¹Î±Ï Î³Î¿ÏÏ‚ και κοκκινωπού.
Page 47
Η Î½Ï Î¾ Ï€ÏÎ¿Ï Ï‡ÏŽÏÎµÎ¹ και εγώ, κατεχόμενος Ï Ï€ÏŒ πικροτάτων σκέψεων, ων αντικείμενον είναι εκείνη, η μοναδική Î¼Î¿Ï Ï Ï€ÎµÏÏ„Î¬Ï„Î· λατρεία, έμενα με το βλέμμα προσηλωμένον επί Ï„Î¿Ï Ï€Ï„ÏŽÎ¼Î±Ï„Î¿Ï‚ της Ροβένας.
Page 48
Τη προσέτριψα τας χείρας και Ï„Î¿Ï Ï‚ ÎºÏÎ¿Ï„Î¬Ï†Î¿Ï Ï‚, και μετήλθα παν ό,τι εκ πείρας και εκ Ï€Î¿Î»Ï Î±ÏÎ¯Î¸Î¼Ï‰Î½ ιατρικών μελετών εγνώριζα, αλλά μάτην· το ερύθημα και οι παλμοί και πάλιν εξηφανίσθησαν, τα χείλη ανέλαβον την προτέραν νεκρικήν έκφρασιν και εν μια στιγμή αποκατέστη και πάλιν επί Ï„Î¿Ï Ï€Ï„ÏŽÎ¼Î±Ï„Î¿Ï‚ η παγετώδης Ï„Î¿Ï Î¸Î±Î½Î¬Ï„Î¿Ï ÏˆÏ Ï‡ÏÏŒÏ„Î·Ï‚, και προσέλαβεν ήδη τούτο τα χαρακτηριστικά σώματος προ πολλού ενταφιασθέντος.
Page 50
Φρονιμώτερα και ασφαλέστερα θα ήτο να Î¸ÎµÎ¼ÎµÎ»Î¹ÏŽÏƒÎ¿Ï Î½ την ταξινόμησιν Î±Ï Ï„Î®Î½ (εάν και πάλιν είναι αναγκαία η τάξις) επί Ï„Î¿Ï Î³ÎµÎ³Î¿Î½ÏŒÏ„Î¿Ï‚ ότι πολλαί πράξεις Ï„Î¿Ï Î±Î½Î¸ÏÏŽÏ€Î¿Ï Ï€ÏÎ¿Î­ÏÏ‡Î¿Î½Ï„Î±Î¹ εκ ÏƒÏ Î½Î·Î¸ÎµÎ¯Î±Ï‚, καί τινες άλλαι είναι εξαιρετικαί, και μόνον εξαιρετικαί, αντί να την Î¸ÎµÎ¼ÎµÎ»Î¹ÏŽÏƒÎ¿Ï Î½ επί της ιδέας, ότι η θεότης προέγραψεν εκ των προτέρων την εκπλήρωσιν των γεγονότων τούτων.
Page 52
Διαθέτομεν ακόμη μίαν Ï„ÎµÎ»ÎµÏ Ï„Î±Î¯Î±Î½ ώραν προς δράσιν.
Page 59
.
Page 60
Την νύκτα (καθ' όσον η σάλα περιωρίζετο διά τας εορτάς της νύκτας) ήτο φωτισμένη εις το μέσον από ένα τεράστιον Ï€Î¿Î»Ï Î­Î»Î±Î¹Î¿Î½ κρεμασμένον με μίαν Î±Î»Ï ÏƒÎ¯Î´Î± από το κέντρον Ï„Î¿Ï Î¬Î½Ï‰ ανοίγματος, και ο οποίος ανέβαινε και κατέβαινε χάρις εις ένα σύνηθες αντιστάθμισμα· αλλά διά να μη χαλά το διακοσμητικόν περιβάλλον της σάλας, το βαρύδι Î±Ï Ï„ÏŒ ετοποθετείτο εις το εξωτερικόν Ï„Î¿Ï Î¸ÏŒÎ»Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ επάνω από την στέγην.
Page 61
Η Î´Î¹Î¬Î»Ï ÏƒÎ¹Ï‚ Ï„Î¿Ï ÎºÎ·ÏÎ¿Ï, Ï„Î¿Ï Î¿Ï€Î¿Î¯Î¿Ï Ï„Î± σταλάγματα δεν θα ημπορούσαμεν ν' αποφύγωμεν εις μίαν Ï Ï€ÎµÏÎ¸ÎµÏÎ¼Î±ÏƒÎ¼Î­Î½Î·Î½ ατμόσφαιραν, θα έβλαπτον Ï Ï€ÎµÏÎ²Î¿Î»Î¹ÎºÎ¬ τα Ï€Î¿Î»Ï Ï„ÎµÎ»Î® ενδύματα των προσκεκλημένων, οι οποίοι ένεκα Ï„Î¿Ï ÏƒÏ Î½Ï‰ÏƒÏ„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï εις την Î±Î¯Î¸Î¿Ï ÏƒÎ±Î½ θα ηναγκάζοντο να ÏƒÏ„Î±Î¸Î¼ÎµÏÎ¿Ï Î½ εις το κέντρον, δηλαδή κάτω από τον Ï€Î¿Î»Ï Î­Î»Î±Î¹Î¿Î½.
Page 66
Και τότε νέα Î±Î½Ï Ï€Î¿Î¼Î¿Î½Î·ÏƒÎ¯Î± με κατέλαβεν: — ο Î¸ÏŒÏÏ Î²Î¿Ï‚ Î±Ï Ï„ÏŒÏ‚, αν τον Î®ÎºÎ¿Ï Îµ κανείς γείτονας! Η ώρα Ï„Î¿Ï Î³Î­ÏÎ¿Î½Ï„Î¿Ï‚ ήχησε.
Page 73
Όταν ÏƒÏ Î»Î»Î¿Î³Î¯Î¶ÎµÏ„Î±Î¹ κανείς πόσον είναι σπάνιον, λόγω Î±Ï Ï„Î®Ï‚ της φύσεως των ÏƒÏ Î¼Ï€Ï„Ï‰Î¼Î¬Ï„Ï‰Î½, ν' Î±Î½Î±ÎºÎ±Î»Ï Ï†Î¸Î¿ÏÎ½ οι Î±Ï„Ï Ï‡ÎµÎ¯Ï‚ Î±Ï Ï„Î¿Î¯, πρέπει να παραδεχθώμεν ότι ÏƒÏ Ï‡Î½Î¬ ενταφιασμοί ζώντων θα ÏƒÏ Î¼Î²Î±Î¯Î½Î¿Ï Î½, χωρίς να λαμβάνωμεν καμμίαν γνώσιν.