Derniers Contes

By Edgar Allan Poe

Page 83

je puis fort bien attendre que vous ayez fini votre
Exposition."

"Mon Exposition!--Allons, bon! Comment savez-vous?... Comment etes-vous
parvenu a savoir que j'ecrivais une Exposition? Bon Dieu!" "Chut!"
repondit le mysterieux personnage, d'une voix basse et aigue. Et se
levant brusquement du lit, il ne fit qu'un pas vers notre heros, pendant
que la lampe de fer qui pendait du plafond se balancait convulsivement
comme pour reculer a son approche.

La stupefaction du philosophe ne l'empecha pas d'examiner attentivement
le costume et l'exterieur de l'etranger. Les lignes de sa personne,
excessivement mince, mais bien au dessus de la taille ordinaire, se
dessinaient dans le plus grand detail, grace a un costume noir use qui
collait a la peau, mais qui, d'ailleurs, pour la coupe, rappelait assez
bien la mode d'il y avait cent ans. Evidemment ces habits avaient ete
faits pour une personne beaucoup plus petite que celle qui les portait
alors. Les chevilles et les poignets passaient de plusieurs pouces. A
ses souliers etait attachee une paire de boucles tres brillantes qui
dementaient l'extreme pauvrete que semblait indiquer le reste de
l'accoutrement. Il avait la tete pelee, entierement chauve, excepte a la
partie posterieure d'ou pendait une queue d'une longueur considerable.
Une paire de lunettes vertes a verres de cote protegeait ses yeux de
l'influence de la lumiere, et empechait en meme temps notre heros de
se rendre compte de leur couleur ou de leur conformation. Sur toute sa
personne, il n'y avait pas apparence de chemise; une cravate blanche,
de nuance sale, etait attachee avec une extreme precision autour de
son cou, et les bouts, qui pendaient avec une regularite formaliste
de chaque cote, suggeraient (je le dis sans intention) l'idee d'un
ecclesiastique. Il est vrai que beaucoup d'autres points, tant dans son
exterieur que dans ses manieres, pouvaient assez bien justifier une
telle hypothese. Il portait sur son oreille gauche, a la mode d'un clerc
moderne, un instrument qui ressemblait au _stylus_ des anciens. D'une
poche du corsage de son habit sortait bien en vue un petit volume noir,
garni de fermoirs en acier. Ce livre, accidentellement ou non,
etait tourne a l'exterieur de maniere a laisser voir les mots
"Rituel-Catholique" ecrits en lettres blanches sur le dos. L'ensemble de
sa physionomie etait singulierement sombre, et d'une paleur cadaverique.
Le front etait eleve, et profondement sillonne des rides de la
contemplation. Les coins de la bouche tires et tombants exprimaient
l'humilite la plus resignee. Il avait aussi, en s'avancant vers heros,
une maniere de joindre les mains,--un soupir d'une telle profondeur et
un regard d'une saintete si absolue, qu'on ne pouvait se defendre d'etre
prevenu en sa faveur.

Last Page Next Page

Text Comparison with La Falo de Uŝero-Domo

Page 0
pgdp.
Page 1
Mi rigardis la scenon antaux mi--la nuran domon kaj la simplajn pejzagxtrajtojn de la bieno--la mornajn murojn--la malplenajn okulaspektajn fenestrojn--kelkajn fetorajn kareksojn--kaj kelkajn blankajn trunkojn de putrintaj arboj--kun nepra depremo de animo kiun mi scipovas kompari kun nenia surtera sensaco pli tauxge ol kun la postrevo de opiofestinto--la amara replongxo en cxiutagan vivadon--la malbelega forfalo de la vualo.
Page 2
Lia distancemo estis cxiam ekscesa kaj konstanta.
Page 3
Dum la objektoj min cxirkauxantaj--dum la cxizajxoj de la plafonoj, la.
Page 4
Li salutis min timege kaj preterpasis.
Page 5
Kelkaj el tiuj, dum li priskribis ilin, min interesis kaj mistifikis; kvankam, eble, la terminoj kaj la gxenerala maniero de la rakontado min surpezis.
Page 6
Konstanta apatio, iompostioma forvelkado de la persono, kaj oftaj kvankam efemeraj tendencoj de parte katalepsia karaktero estis la malkutima diagnozo.
Page 7
Malgranda pentrajxo bildigis la internajxon de ege longa kaj ortangula volbo aux tunelo, kun malaltaj muroj, glataj, blankaj, seninterrompaj, senaparataj.
Page 8
II Standardoj flavaj, gloraj, orkoloraj, Sur ties tegmento flirtis kaj sxvebis; (Tio--cxio tio--okazis en la antikva Tempo de multantauxaj tagoj) Kaj cxiu delikata venteto kiu lantis, En tiu dolcxa tiamo, .
Page 9
IV Kaj tute perl- kaj rubenbrila Estis la bela palacopordego, Tra kiu alvenis fluante, fluante, fluante Kaj sencxese scintilante, Ehxoaro kies sola placxa Tasko estis lauxdkanti, En vocxoj de supera beleco, La spriton kaj la sagxecon de sia.
Page 10
V Sed malicajxoj, en roboj de malgxojo, Atakis la altan bienon de la monarko; (Ho, ni lamentu, cxar neniam nova mateno Tagigxos super li, cxagrenito!) Kaj, cxirkaux lia logxejo, la gloro Kiu rugxigxis kaj ekfloris Estas nur malhele memorita legendo Pri enterigitaj tempoj.
Page 11
La kredo tamen rilatis (kiel mi sugestetis antauxe) al la grizaj sxtonoj de la logxejo de liaj antauxpatroj.
Page 12
La pordego, farite el masiva fero, estis simile sxirmita.
Page 13
Alifoje mi devis konkludi ke cxio nur fontas el la malklarigeblaj kapricoj de la frenezio, cxar mi vidis lin spektadi malplenejojn dum horoj, en pozo de la plej profunda atento, kvazaux auxskultante iun imagan sonon.
Page 14
Gxi estis tamen la sola cxemana libro; kaj mi nutris svagan esperon ke en la ekstremismo mem de la malsagxajxo kiun mi deziris legi (cxar la historio de mensaj malsanoj plenas je similaj anomalioj) trovos malstrecxigxon la ekscitigxo nun agitanta la hipokondriulon.
Page 15
Mi dauxrigis la rakonton: "Sed la brava cxampiono Etelredo, nun trairinte la pordon, ege kolerigxis kaj mistifikigxis perceptante nenian signon pri la malica ermito; sed, anstatauxe, renkontante drakon de skvama kaj granddimensia aspekto kaj fajra lango, sidantan en gardpozo antaux palaco de oro, kun planko de argxento; kaj sur la muro pendis sxildo de brila latuno surportanta tiun surskribon: Konkerinto estas kiu cxi-tien eniras; Gajnos la sxildon kiu pereigos la drakon; kaj Etelredo levis la klabon kaj frapis la kapon de la drako, kiu falis antaux li, kaj liveris sian pestan spiradon kun sxirkriego tiel terura kaj rauxka, kaj krome tiel penetranta, ke Etelredo sentis la deziron manfermi la orelojn kontraux ties timigega bruo, kies ekvivalento neniam antauxe auxdigxis.
Page 16
Mi alhastis la segxon sur kiu li sidis.
Page 17
El tiu cxambro kaj el tiu domego mi fugxis konsternigite.
Page 18
O.