Derniers Contes

By Edgar Allan Poe

Page 12

pierre massive,
et si dure qu'elles mirent en pieces les haches les mieux trempees avec
lesquelles nous essayames de les abattre[4].

"Hum!" fit de nouveau le roi; mais Scheherazade passa outre, et continua
a faire parler Sinbad.

"Au dela de cette ile, nous atteignimes une contree ou il y avait une
caverne qui s'etendait a la distance de trente ou quarante milles dans
les entrailles de la terre, et qui contenait des palais plus nombreux,
plus spacieux et plus magnifiques que tous ceux de Damas ou de Bagdad.
A la voute de ces palais etaient suspendues des myriades de gemmes,
semblables a des diamants, mais plus grosses que des hommes, et au
milieu des rues formees de tours, de pyramides et de temples, coulaient
d'immenses rivieres aussi noires que l'ebene, et ou pullulaient des
poissons sans yeux.[5]"

"Hum!" fit le roi.

"Nous parvinmes ensuite a une region ou nous trouvames une autre
montagne; au bas de ses flancs coulaient des torrents de metal fondu,
dont quelques-uns avaient douze milles de large et soixante milles de
long[6]; d'un abime creuse au sommet sortait une si enorme quantite de
cendres que le soleil en etait entierement eclipse et qu'il regnait une
obscurite plus profonde que la nuit la plus epaisse, si bien que meme
a une distance de cent cinquante milles de la montagne, il nous etait
impossible de distinguer l'objet le plus blanc, quelque rapproche qu'il
fut de nos yeux[7].

"Hum!" fit le roi.

"Apres avoir quitte cette cote, nous rencontrames un pays ou la nature
des choses semblait renversee--nous y vimes un grand lac, au fond
duquel, a plus de cent pieds au-dessous de la surface de l'eau, poussait
en plein feuillage une foret de grands arbres florissants[8]."

"Hoo!" dit le roi.

"A quelque cent milles plus loin, nous entrames dans un climat ou
l'atmosphere etait si dense que le fer ou l'acier pouvaient s'y soutenir
absolument comme des plumes dans la notre[9]."

"Balivernes!" dit le roi.

"Suivant toujours la meme direction, nous arrivames a la plus magnifique
region du monde. Elle etait arrosee des meandres d'une glorieuse riviere
sur une etendue de plusieurs milliers de milles. Cette riviere etait
d'une profondeur indescriptible, et d'une transparence plus merveilleuse
que celle de l'ambre. Elle avait de trois a six milles de large, et ses
berges qui s'elevaient de chaque cote a une hauteur perpendiculaire de
douze cents pieds etaient couronnees d'arbres toujours verdoyants et
de fleurs perpetuelles au suave parfum qui faisaient de ces lieux un
somptueux jardin; mais cette terre plantureuse s'appelait le royaume de
l'Horreur, et on ne pouvait y entrer sans y trouver la mort[10]."

"Ouf!" dit le roi.

"Nous quittames ce royaume

Last Page Next Page

Text Comparison with Ιστορίες αλλόκοτες

Page 4
Στρέψας το βλέμμα Î¼Î¿Ï Ï€Î­ÏÎ¹Î¾ ανεγνώρισα την νεαράν ÎºÏ ÏÎ¯Î±Î½ την τόσον θελκτικήν, με την οποίαν ο κ.
Page 12
Το πράον σύστημα, γνωρίζετε, ήτο τότε εν ισχύι και οι τρελλοί ήσαν ατομικώς ελεύθεροι.
Page 19
Επί τινα Î´ÎµÏ Ï„ÎµÏÏŒÎ»ÎµÏ€Ï„Î± Î®ÎºÎ¿Ï ÏƒÎ± τον επανειλημμένον κρότον Ï„Î¿Ï Ï€ÏÎ¿ÏƒÎºÏÎ¿ÏÎ¿Î½Ï„Î¿Ï‚ επί των τοιχωμάτων της Î±Î²ÏÏƒÏƒÎ¿Ï Î»Î¯Î¸Î¿Ï .
Page 20
Δεν μπορούσα να λησμονήσω ό,τι εδιάβασα σχετικώς προς το φρέαρ Î±Ï Ï„ÏŒ: ότι δηλαδή είς αιφνίδιος τερματισμός της ζωής ήτο μία πιθανότης, την οποίαν οι ιερεξετασταί δεν ημπορούσαν να παραδεχθούν εν τη άκρα Î±Ï Ï„ÏŽÎ½ σκληρότητι.
Page 22
Οι πράκτορες της Ιεράς Εξετάσεως εγνώριζαν ότι Î±Î½ÎµÎºÎ¬Î»Ï ÏˆÎ± το φρέαρ, το φρέαρ η διά Ï„Î¿Ï Î¿Ï€Î¿Î¯Î¿Ï Î²Î¬ÏƒÎ±Î½Î¿Ï‚ επεβάλλετο εις ένα τόσον Î±Ï Î¸Î¬Î´Î· αιρετικόν, όπως εγώ, το φρέαρ το θεωρούμενον κοινώς ως το άκρον τέλος των ποινών της Ιεράς Εξετάσεως.
Page 24
.
Page 26
Λάμψις διαρκώς εντονωτέρα έδιδε νέαν ζωήν εις τα μάτια των τεράτων, τα οποία Ï€Î±ÏÎ·ÎºÎ¿Î»Î¿ÏÎ¸Î¿Ï Î½ την αγωνίαν Î¼Î¿Ï .
Page 30
Ήδη πολλοί ÎºÎ¿Î»Ï Î¼Î²Î·Ï„Î±Î¯ εκ των αρίστων Ï Ï€ÎµÏ‡ÏŽÏÎ¿Ï Î½ με βαθείαν Î±Ï€Î¿Î¸Î¬ÏÏÏ Î½ÏƒÎ¹Î½.
Page 31
.
Page 37
.
Page 41
Α! πόσον η λέξις αύτη είναι κενή εννοίας! Είναι απλούς ήχος, ÎµÏ ÏÎµÎ¯Î± έκτασις, εν ή καταφεύγει όλη ημών η περί Î±Î°Î»Î¿Ï Î¬Î³Î½Î¿Î¹Î±, Επί πόσας μακράς ώρας παρεδιδόμην εις μελέτας επί των ομμάτων εκείνων, και ποσάκις, επί ολόκληρον θερινήν νύκτα, Ï€ÏÎ¿ÏƒÎµÏ€Î¬Î¸Î¿Ï Î½ να Ï„Î¿Ï Ï‚ Î´Î¹ÎµÏÎµÏ Î½Î®ÏƒÏ‰.
Page 45
Την ÎµÎ¼Î¯ÏƒÎ¿Ï Î½ ως δαίμων μάλλον ή άνθρωπος, η δε μνήμη Î¼Î¿Ï ÎµÎ½ÎµÏ„ÏÏÏ†Î± αενάως εις την αναπόλησιν της προσφιλούς μοι Λιγείας, της σεβαστής και ωραίας νεκράς Î¼Î¿Ï .
Page 49
Όσον διά την φρενολογίαν, παραδείγματος χάριν, έχομεν κατά πρώτον λόγον καθορίσει — όπως είναι εξ Î¬Î»Î»Î¿Ï Ï†Ï ÏƒÎ¹ÎºÏŒÎ½ — ότι η πρόθεσις της προνοίας ήτο να τρώγη.
Page 50
ο άνθρωπος.
Page 54
Σαν ένας τρελλός, επηδούσα από Ï„Î¿Ï Ï‚ Î´ÏÏŒÎ¼Î¿Ï Ï‚ Î³ÎµÎ¼Î¬Ï„Î¿Ï Ï‚ από Î±Î½Î¸ÏÏŽÏ€Î¿Ï Ï‚.
Page 64
.
Page 66
Αλλά επί πολλά λεπτά η καρδιά εξηκολούθει να ÎºÏ„Ï Ï€Î¬ με πνιγμένον ήχον.
Page 69
Η Î³Ï Î½Î±Î¯ÎºÎ± ενός των εντιμοτέρων πολιτών της Βαλτιμόρης, Ï€ÎµÏÎ¹Ï†Î®Î¼Î¿Ï Î½Î¿Î¼Î¹ÎºÎ¿Ï και μέλος Ï„Î¿Ï Î”Î·Î¼Î¿Ï„Î¹ÎºÎ¿Ï Î£Ï Î¼Î²Î¿Ï Î»Î¯Î¿Ï , προσεβλήθη από αιφνιδίαν και ανεξήγητον ασθένειαν, η οποία ετάραξεν ολοτελώς τας γνώσεις των ιατρών.
Page 71
Î¤ÎµÎ»ÎµÏ Ï„Î±Î¯Î¿Î½ φύλλον «της Î§ÎµÎ¹ÏÎ¿Ï ÏÎ³Î¹ÎºÎ®Ï‚ εφημερίδος» της Λειψίας, περιοδικόν Ï„Î¿Ï Î¿Ï€Î¿Î¯Î¿Ï Ï„Î¿ κύρος και η αξία είνε ανεγνωρισμένα, και το οποίον έπρεπε να μεταφρασθή και να επανεκδοθή από κάποιον αμερικανόν εκδότην, αναφέρει ένα πολύ ενδιαφέρον γεγονός, ομοίας τάξεως ιδεών.
Page 75
Από τα είδη Î±Ï Ï„Î¬ των Ï Ï€ÎµÏÎ²Î¿Î»Î¹ÎºÏŽÎ½ διεγέρσεων εσηκωνόμην βραδέως και βαθμιαίως και τόσον το ταχύτερον όσον η προσβολή καθίστατο αιφνιδία.