Derniers Contes

By Edgar Allan Poe

Page 104

a concilier cet axiome critique, "que le Paradis Perdu est a
admirer religieusement d'un bout a l'autre" avec l'impossibilite absolue
ou nous sommes de conserver, durant la lecture entiere, le degre
d'enthousiasme que cet axiome suppose. En realite, ce grand ouvrage ne
peut etre repute poetique, que si, perdant de vue cette condition vitale
exigee de toute oeuvre d'art, l'Unite, nous le considerons simplement
comme une serie de petits poemes detaches. Si, pour sauver cette
Unite,--la totalite d'effet ou d'impression qu'il produit--nous le
lisons (comme il le faudrait alors) tout d'un trait, le seul resultat
de cette lecture, c'est de nous faire passer alternativement de
l'enthousiasme a l'abattement. A certain passage, ou nous sentons une
veritable poesie, succedent, inevitablement, des platitudes qu'aucun
prejuge critique ne saurait nous forcer d'admirer; mais si, apres avoir
parcouru l'ouvrage en son entier, nous le relisons, laissant de cote le
premier livre pour commencer par le second, nous serons tout surpris
de trouver maintenant admirable ce qu'auparavant nous condamnions--et
condamnable ce qu'auparavant nous ne pouvions trop admirer. D'ou il
suit, que l'effet final, total et absolu du poeme epique, le meilleur
meme qui soit sous le soleil, est nul--c'est la un fait incontestable.

Si nous passons a l'Iliade, a defaut de preuves positives, nous avons
au moins d'excellentes raisons de croire que, dans l'intention de son
auteur, elle ne fut qu'une serie de pieces lyriques; si l'on veut y voir
une intention epique, tout ce que je puis dire alors, c'est que l'oeuvre
repose sur un sentiment imparfait de l'art. L'epopee moderne est une
imitation de ce pretendu modele epique ancien, mais une imitation
maladroite et aveugle. Mais le temps de ces meprises artistiques est
passe. Si, a certaine epoque, un long poeme a pu etre reellement
populaire--ce dont je doute--il est certain du moins qu'il ne peut plus
l'etre desormais.

Que l'etendue d'une oeuvre poetique soit, toutes choses egales
d'ailleurs, la mesure de son merite, c'est la sans doute une proposition
assez absurde--quoique nous en soyons redevables a nos Revues
trimestrielles. Assurement, il ne peut y avoir dans la pure etendue,
abstractivement consideree dans le pur volume d'un livre, rien qui ait
pu exciter une admiration si prolongee de la part de ces taciturnes
pamphlets! Une montagne, sans doute, par le seul sentiment de grandeur
physique qu'elle eveille, peut nous inspirer l'emotion du sublime; mais
quel est l'homme qui soit impressionne de cette facon par la grandeur
materielle de _la Colombiade_ meme? Les Revues du moins ne nous ont pas
encore appris le moyen de l'etre. Il est vrai qu'elles ne nous disent
pas crument que nous devons estimer Lamartine au pied carre, ou

Last Page Next Page

Text Comparison with La Falo de Uŝero-Domo

Page 0
Online Distributed Proofreading Team at http://www.
Page 1
Mi rigardis la scenon antaux mi--la nuran domon kaj la simplajn pejzagxtrajtojn de la bieno--la mornajn murojn--la malplenajn okulaspektajn fenestrojn--kelkajn fetorajn kareksojn--kaj kelkajn blankajn trunkojn de putrintaj arboj--kun nepra depremo de animo kiun mi scipovas kompari kun nenia surtera sensaco pli tauxge ol kun la postrevo de opiofestinto--la amara replongxo en cxiutagan vivadon--la malbelega forfalo de la vualo.
Page 2
La leterinto priparolis seriozegan korpan malsanon--mensan malsanon kiu lin premas--kaj pri sincera deziro vidi min, kiel lian plej bonan, kaj efektive solan amikon, kun la celo, pere de la plezuro de mia kompanio, iom malpligrandigi lian malsanon.
Page 3
Forskuinte de sur mia spirito tion kio povintus esti nur songxo, mi rigardis pli proksimdetale la veran aspekton de la konstruajxo.
Page 4
La gxenerala meblaro estis abunda, senkomforta, antikva kaj cxifona.
Page 5
ecx mirigis min.
Page 6
Kiam iu pordo fermigxis finfine post sxi, mia rigardo sercxis instinkte kaj avide la vizagxon de la frato--sed li kasxintis gxin en la manoj kaj mi rimarkis nur tion ke pli ol kutima paleco sternigxis sur la marasmaj fingroj tra kiuj gutetis multaj pasiaj larmoj.
Page 7
Unu el la fantasmagoriaj konceptajxoj de mia amiko, partoprenantan malpli rigide en la spirito de abstraktado, mi penadu priskribi, kvankam nur ombrakopie, en vortoj.
Page 8
En la dominio de monarko Penso-- Gxi staris tie! Neniam serafo etendis flugilon Super teksajxo ecx duone tiel bela.
Page 9
III Vagpromenantoj en tiu felicxa valo Tra du brillumaj fenestroj vidis Spiritojn movigxantajn muzike Laux bone agordita liutlegxo, Cxirkaux trono, kie sidante (Nova Porfirio!) En majesteco konforma kun lia gloro, Videblis la estro de la regno.
Page 10
rego.
Page 11
Nia plej sxatata volumo estis malgranda oktava eldono de _Directorium Inquisitorium_, de la Dominikano Ejmeriko de Gxirono; kaj estis partajxoj de _Pomponius Mela_, pri la malnovaj afrikaj satirusoj kaj egiptajxoj super kiuj Usxero sidis en primeditado dum horoj.
Page 12
Siajn ordinarajn okupojn li malatentis aux forgesis.
Page 13
Estis momentoj, efektive, kiam mi pensis ke lia sencxese agitata menso baraktas sub la pezo de iu premega sekreto por malkovri kiun li penadas naskigi la bezonatan kuragxon.
Page 14
kaj zorge sxirminte sian lampon, li hastis al unu el la fenestroklapoj kaj jxetgeste malfermis gxin libere antaux la sxtormo.
Page 15
" Je la fino de tiu frazo mi eksaltetis kaj, dum momento, pauxzis; cxar sxajnis al mi (kvankam tujege mi konkludis ke mia ekscitita fantazio min trompis)--sxajnis al mi ke, el iu forega parto de la domego atingis, malklare, miajn orelojn, io povanta esti, en sia preciza simileco de karaktero, la ehxado (tamen sufokita kaj mallauxta, kompreneble) de la krak- kaj frakassonoj mem kiujn Kavaliro Lanceloto tiom zorgadetale priskribis.
Page 16
Lia kapo falintis sur sian bruston--sed mi certis ke li ne estas en la dormo, pro la largxa kaj rigida malfermajxo de la okulo kiam mi ekvidetis gxin en profilo.
Page 17
Tio estis la faro de la hastega ekblovo--sed tiam ekstere de tiuj pordoj ja staris la alta kaj envolvita figuro de Damo Madelino de Usxero.
Page 18
O.