Cuentos Clásicos del Norte, Primera Serie

By Edgar Allan Poe

Page 89

asombráis! No conozco ningún frutero.

--El hombre que tropezó con vos cuando entrábamos a esta calle, hará tal
vez quince minutos.--

Recordé entonces que, en efecto, un frutero que llevaba en la cabeza un
cesto de manzanas casi me arroja a tierra por casualidad cuando pasamos
de la rue C---- a la gran avenida en que entonces nos hallábamos; pero
no podía imaginar lo que esto tenía que ver con Chantilly.

No había un átomo de charlatanería en Dupín.

--Os lo explicaré,--dijo,--y entonces comprenderéis todo con claridad.
Trazaremos el curso de vuestras meditaciones desde el momento en que
hablé hasta el encuentro con el frutero en cuestión. Los eslabones de la
cadena corren así: Chantilly, Orión, el doctor Nichols, Epicuro,
estereotomía, las piedras de la calle, el frutero.--

Hay pocas personas que no se hayan entretenido alguna vez en seguir los
temas a través de los cuales su mente ha llegado a originales
conclusiones. Esta ocupación resulta a menudo muy interesante; y aquél
que por primera vez la ensaya se sorprende por la distancia,
aparentemente ilimitada e incoherente, entre el punto de partida y la
meta. ¡Cuál sería pues mi sorpresa al oír hablar al francés de esta
manera y no poder menos de reconocer que decía la verdad! Él continuó:

--Hablábamos de caballos, si mal no recuerdo, en el momento de abandonar
la rue C----. Éste fué el último tema de discusión. Al cruzar la calle,
un frutero, con un gran cesto de manzanas en la cabeza, pasó rápidamente
rozándonos y echando a rodar un montón de piedras de pavimentación
reunidas en un sitio donde estaban reparando la calzada. Os detuvisteis
sobre uno de los fragmentos, resbalasteis y os heristeis ligeramente el
tobillo; aparecisteis después algo vejado, murmurasteis algunas
palabras, volvisteis a mirar a la pila de piedras y luego quedasteis
silencioso. Yo no puse atención particular en lo que hacíais; pero la
observación vino después como una especie de necesidad.

Permanecisteis con los ojos fijos en tierra, mirando con expresión
petulante los huecos y grietas del pavimento, de manera que pude
deducir que pensabais en piedras hasta que llegamos a la pequeña
callejuela llamada Lamartine, pavimentada por vía de ensayo con zoquetes
sobrepuestos y remachados. Allí vuestro aspecto se animó, y, al advertir
el movimiento de vuestros labios, no pude dudar de que pronunciabais la
palabra "estereotomía," término aplicado con mucha afectación a esta
clase de pavimento. Sabía yo que no podríais pensar en estereotomía sin
recordar la atomía y, de consiguiente, la doctrina de Epicuro; y
entonces, rememorando que no ha mucho discutíamos sobre este tema, y
mencionaba yo la manera tan extraordinaria como poco notada en

Last Page Next Page

Text Comparison with Ιστορίες αλλόκοτες

Page 1
Μαγιάρ ήτο ωργανωμένον κατά το κοινώς λεγόμενον σύστημα της «πραότητος».
Page 2
.
Page 8
Είχε παρατηρήσει κατόπιν Ï‰ÏÎ¯Î¼Î¿Ï ÏƒÎºÎ­ÏˆÎµÏ‰Ï‚ ότι είχε μεταβληθή εις μικρόν κόκκορα.
Page 9
Μεταξύ Ï„Î¿Ï Î±ÏÎ¹Î¸Î¼Î¿Ï Î±Ï Ï„Î¿Ï δεν ÎµÏ ÏÎ¯ÏƒÎºÎ¿Î½Ï„Î¿ ολιγώτεραι των δέκα οκτώ Î³Ï Î½Î±Î¯ÎºÎµÏ‚, αλλά τώρα Ï„ÎµÎ»ÎµÏ Ï„Î±Î¯Ï‰Ï‚ τα πράγματα μετεβλήθησαν πολύ, όπως βλέπετε.
Page 12
.
Page 22
Η οσμή Ï„Î¿Ï Î±ÎºÎ¿Î½Î¹ÏƒÎ¼Î­Î½Î¿Ï Ï‡Î¬Î»Ï Î²Î¿Ï‚ ÎµÎ¸ÏŽÏ€ÎµÏ Îµ Ï„Î¿Ï Ï‚ ρώθωνάς Î¼Î¿Ï .
Page 33
Από όλας τας Ï€Î»ÎµÏ ÏÎ¬Ï‚ Ï„Î¿Ï Î´Ï‰Î¼Î±Ï„Î¯Î¿Ï , πλούσια παραπετάσματα ÎµÏÏÎ¯Î³Î¿Ï Î½ Ï Ï€ÏŒ την πνοήν μιας σοβαράς και μελαγχολικής Î¼Î¿Ï ÏƒÎ¹ÎºÎ®Ï‚, της οποίας δεν Î±Î½ÎµÏ ÏÎ¯ÏƒÎºÎµÏ„Î¿ η Ï€ÏÎ¿Î­Î»ÎµÏ ÏƒÎ¹Ï‚.
Page 39
Οικεία Î²Î¿Ï Î»Î®ÏƒÎµÎ¹ παραδίδεται ο άνθρωπος εις Ï„Î¿Ï Ï‚ Î±Î³Î³Î­Î»Î¿Ï Ï‚, εάν δ' ο θάνατος είναι οριστικός δι' Î±Ï Ï„ÏŒÎ½, τούτο αποδοτέον μόνον εις το ασθενικόν της θελήσεώς Ï„Î¿Ï Â».
Page 40
Αλλά πού να εύρω το Ï€ÏÏŒÏ„Ï Ï€Î¿Î½ των οφθαλμών εκείνων, των μεγαλειτέρων παντός Î±Î½Î¸ÏÏ‰Ï€Î¯Î½Î¿Ï Î¿Ï†Î¸Î±Î»Î¼Î¿Ï; ίσως εν Î±Ï Ï„Î¿Î¯Ï‚ εκρύπτετο το Î¼Ï ÏƒÏ„Î®ÏÎ¹Î¿Î½, περί Ï„Î¿Ï Î¿Ï€Î¿Î¯Î¿Ï .
Page 44
Απέθανεν· εγώ δε, ÏƒÏ Î½Ï„ÎµÏ„ÏÎ¹Î¼Î¼Î­Î½Î¿Ï‚ Ï Ï€ÏŒ λύπης και Î±Î´Ï Î½Î±Ï„ÏŽÎ½ να Ï Ï€Î¿Ï†Î­ÏÏ‰ την αποτρόπαιον μόνωσίν Î¼Î¿Ï ÎµÎ½ τη ηρειπωμένη εκείνη πόλει, αφ' ÎµÏ„Î­ÏÎ¿Ï Î´Îµ κατέχων εκ της Λιγείας σημαντικήν Ï€ÎµÏÎ¹Î¿Ï ÏƒÎ¯Î±Î½, εζήτησα την ανακούφισιν επί τινας μήνας εις ανιαρά ταξίδια, έως Î¿Ï ÎµÎ³ÎºÎ±Ï„Î­ÏƒÏ„Î·Î½ τέλος εις έρημον οίκημα, κείμενον επί τινος των πλέον ερήμων και ακαλλιεργήτων μερών της ωραίας Αγγλίας.
Page 45
ÎŸÏ Î´ÏŒÎ»Ï‰Ï‚ αμφέβαλλον ότι η ÏƒÏÎ¶Ï Î³ÏŒÏ‚ Î¼Î¿Ï Î¡Î¿Î²Î­Î½Î± εφοβείτο το άγριον ύφος Î¼Î¿Ï , ότι με Î±Ï€Î­Ï†ÎµÏ Î³Îµ και ελαχίστην έτρεφε προς με αγάπην, αλλά τούτο με Î·Ï Ï‡Î±ÏÎ¯ÏƒÏ„ÎµÎ¹.
Page 47
Î£Ï Î½ÎµÎºÎ­Î½Ï„ÏÏ‰ÏƒÎ± λοιπόν μετά πείσματος την προσοχήν Î¼Î¿Ï ÎµÏ€Î¯ Ï„Î¿Ï Ï€Ï„ÏŽÎ¼Î±Ï„Î¿Ï‚, και τω όντι διέκρινα καθαρώς ασθενέστατον και μόλις ορατόν ερύθημα, ανελθόν επί των παρειών της, και τας φλέβας των βλεφάρων της ÎµÎ¾Î¿Î³ÎºÎ¿Ï Î¼Î­Î½Î±Ï‚.
Page 48
Το μέτωπον, αι παρειαί και ο λαιμός είχαν προσλάβει ελαφράν χροιάν ζωής, δι' ÏŒÎ»Î¿Ï Î´Îµ Ï„Î¿Ï ÏƒÏŽÎ¼Î±Ï„Î¿Ï‚ ÎµÎºÏ ÎºÎ»Î¿Ï†ÏŒÏÎµÎ¹ θερμότης επαισθητή και η καρδιακή χώρα ανεκινείτο αδιοράτως Ï Ï€ÏŒ ελαφρών παλμών.
Page 49
Η ιδέα δεν Ï€Î±ÏÎ¿Ï ÏƒÎ¹Î¬ÏƒÎ¸Î· ποτέ εις το πνεύμα μας εξ αιτίας Ï„Î¿Ï Ï€ÎµÏÎ¹Ï„Ï„ÎµÏÎ¿Î½Ï„Î¿Ï‚ χαρακτήρος ον έχει η τάσις Î±Ï Ï„Î®, η κλίσις Î±Ï Ï„Î® δεν ανταπεκρίνετο εις καμμίαν ανάγκην τίποτε δεν μας επέτρεπε λοιπόν να την θεωρώμεν ως αναγκαίαν· αν η γνώσις Ï„Î¿Ï Ï€ÏÏŽÏ„Î¿Ï ÎµÎ»Î±Ï„Î·ÏÎ¯Î¿Ï ÎµÏ€ÎµÎ²Î¬Î»Î»ÎµÏ„Î¿ αφ' ÎµÎ±Ï Ï„Î®Ï‚, δεν θα κατορθώναμεν όμως ούτε θα κατορθώσωμεν μέχρι σήμερον να εννοήσωμεν κατά ποίον τρόπον θα ημπορούσε να χρησιμεύση εις Ï„Î¿Ï Ï‚ σκοπούς μας.
Page 52
σιγά-σιγά, και διαδοχικώς, η ζάλη μας, ο ίλιγγός μας και η φρίκη μας Ï€Ï ÎºÎ½Î¿ÏÎ½Ï„Î±Î¹ εις το σκοτεινόν νέφος ενός Î±Î¼Î½Î·Î¼Î¿Î½ÎµÏÏ„Î¿Ï Î±Î¹ÏƒÎ¸Î®Î¼Î±Ï„Î¿Ï‚.
Page 53
Εννοούμεν ότι δεν πρέπει να τας πραγματοποιήσωμεν, και είναι ο μόνος λόγος διά τον οποίον τας πραγμαποιούμεν.
Page 65
Βεβαιωμένος ότι δεν ημπορούσε να διακρίνη το άνοιγμα της πόρτας, εξηκολούθησα να την σπρώχνω κανονικά-κανονικά.
Page 76
Πρέπει να εννοήσης ότι τρέμω.
Page 77
Και η φωνή πάλιν Î¼Î¿Ï ÎµÎ¯Ï€Îµ οιονεί ÏˆÎ¹Î¸Ï ÏÎ¯Î¶Î¿Ï ÏƒÎ± : — Δεν είναι! ω! δεν είναι ένα θλιβερόν θέαμα! Αλλά προτού να εύρω λέξεις διά ν' απαντήσω, τα φάντασμα Î­Ï€Î±Ï ÏƒÎµ να σφίγγη την παλάμην Î¼Î¿Ï , η φωσφορική λάμψις Î­ÏƒÎ²Ï ÏƒÎµ, και οι τάφοι εκλείσθησαν και πάλιν με αιφνιδίαν βίαν, ενώ εσηκώνετο ένας Î¸ÏŒÏÏ Î²Î¿Ï‚ απελπιστικών ÎºÏÎ±Ï Î³ÏŽÎ½ Ï€Î¿Ï ÎµÏ€Î±Î½ÎµÎ»Î¬Î¼Î²Î±Î½Îµ : «Δεν είναι, ω! δεν είναι ένα θέαμα αληθώς θλιβερόν!» Εφιάλται, όπως Î±Ï Ï„ÏŒÏ‚, ερχόμενοι την νύκτα, παρέτειναν την τρομακτικήν επίδρασίν των και τας ώρας της αγωνίας Î¼Î¿Ï .
Page 80
Δεν περιωρίσθην πλέον εις την σκέψιν Ï„Î¿Ï Î¸Î±Î½Î¬Ï„Î¿Ï .