Cuentos Clásicos del Norte, Primera Serie

By Edgar Allan Poe

Page 106

y la cabeza, con cerca de una pulgada de
punta quedó entre mis manos. El resto continuaba en el agujero, donde se
había roto. La fractura era antigua, porque el borde estaba cubierto de
orín, y procedía evidentemente de algún martillazo que introdujo a
medias la cabeza en el borde superior de la parte baja del bastidor.
Coloqué de nuevo cuidadosamente esta cabeza en el hueco de donde la
había cogido, y su semejanza con un clavo perfecto era completa; la
rotura quedaba invisible. Oprimiendo el resorte, levanté suavemente el
bastidor algunas pulgadas; la cabeza se alzó con el marco continuando
segura en su puesto. Cerré la ventana, y la apariencia del clavo
resultaba otra vez perfecta.

Así, el enigma estaba resuelto. El asesino había escapado por la ventana
que daba sobre el lecho. Cayendo espontáneamente en su sitio, o cerrada
quizás a propósito, quedó asegurada por el resorte; y la firmeza del
resorte produjo el error de la policía que juzgó provenía del clavo la
resistencia, considerando innecesario pesquisas ulteriores.

El problema siguiente era la forma de descenso. Sobre este punto me
encontraba ya satisfecho desde nuestro paseo alrededor del edificio. A
cinco pies y medio más o menos de la ventana en cuestión se eleva un
pararrayos. Desde este poste habría sido difícil para cualquiera
alcanzar la ventana, no digo entrar. Observé, sin embargo, que las
persianas del cuarto piso eran de aquella clase particular que los
carpinteros parisienses llaman _ferrades_, forma muy poco usada en la
actualidad, pero que se ve con frecuencia en las casas antiguas de Lión
y de Burdeos. Son semejantes a una puerta ordinaria de una sola hoja,
excepto en su mitad superior hecha en forma de celosía, o labrada a
manera de enrejado; ofreciendo así excelente apoyo para los manos. En
esta casa las persianas tienen muy bien tres pies y medio de anchura.
Cuando las divisé desde la parte trasera del edificio, estaban ambas
abiertas hasta la mitad, es decir, formando ángulo recto con el muro. Es
probable que la policía haya examinado como yo la espalda de la casa;
pero de ser así, no advirtió la gran anchura de las persianas, o no le
prestó por lo menos la debida consideración. En efecto, persuadidos de
que no había salida de este lado, naturalmente descuidaron examen más
minucioso. Era claro para mí, sin embargo, que la persiana
correspondiente a la ventana situada a la cabecera del lecho llegaría a
cerca de dos pies de distancia del pararrayos, si se dejaba caer por
completo sobre el muro. Era también evidente que poniendo en juego un
grado extraordinario de vigor y

Last Page Next Page

Text Comparison with La Falo de Uŝero-Domo

Page 0
pgdp.
Page 1
Mi diras "netolerebla" cxar trankviligis tiun senton nenia duonplezuriga (cxar poezia) sensaco kiun kutime registras la menso alfronte al la plej severaj naturaj bildoj pri sovagxeco aux teruro.
Page 2
Eblas, mi pensis, ke simpla malsama arangxo de la trajtoj de la sceno, de la detaloj de la bildo, suficxos por aliigi aux ecx entute nuligi ties kapablon fari malfelicxan efekton; kaj, responde al tiu hipotezo, mi bridrimenis mian cxevalon cxe la kruta bordo de nigra kaj nebularda lageto kusxanta en senbrua heleco apud la logxejo kaj subenrigardis--sed kun tremego ecx pli ekscitanta ol antauxe--la rearangxitajn kaj inversigitajn bildojn pri la griza karekso kaj la makabraj arbotrunkoj kaj la okulsimilaj fenestroj.
Page 3
Kaj eble pro tiu sola kialo okazis ke, kiam denove mi levis la rigardon gxis la domo mem, for de ties bildo en la lageto, ekkreskis en mia menso stranga fantazio--fantazio tiel ridinda ke mi konsentas gxin mencii nur por elmontri la viglan forton de la sensacoj kiuj min premis.
Page 4
Mi sentis min kvazaux enspiri etoson de malgxojo.
Page 5
Estis tial ke li parolis pri la celo de mia vizito, pri sia sincera deziro vidi min, kaj la konsolo kiun li atendis ke mi liveru al li.
Page 6
Li agnoskis tamen, kvankam hezite, ke granda parto de la stranga malgxojo kiu lin tiel torturis devenis sendube de pli natura kaj ege pli palpebla fonto--de la severa kaj longe dauxranta malsano--efektive de la versxajne okazonta dissigxo--de tenere amata fratino--lia sola kunestanto dum longaj jaroj--lia lasta kaj sola parenco en la mondo.
Page 7
Sed la arda _facileco_ de liaj _improvizadoj_ maleksplikeblis.
Page 8
En la dominio de monarko Penso-- Gxi staris tie! Neniam serafo etendis flugilon Super teksajxo ecx duone tiel bela.
Page 9
Laux la remparoj, plumhava kaj pala, Foriris estigxinte flugilhava odoro.
Page 10
V Sed malicajxoj, en roboj de malgxojo, Atakis la altan bienon de la monarko; (Ho, ni lamentu, cxar neniam nova mateno Tagigxos super li, cxagrenito!) Kaj, cxirkaux lia logxejo, la gloro Kiu rugxigxis kaj ekfloris Estas nur malhele memorita legendo Pri enterigitaj tempoj.
Page 11
Sed, en lia malbonordita fantazio la opinio alprenis pli auxdacan karakteron kaj transpasxis, en kelkaj kondicxoj, en la regnon de aferoj neorganikaj.
Page 12
La kelo en kiu ni gxin deponis (kaj kiu dum tiom longa tempo restintis en fermado ke niaj torcxoj, duonsufokite en gxia prema atmosfero, disponigis al ni malmultan oportunon por kontrolado) estis malgranda, malseka kaj nepre malhavis rimedon per kiu enirigi lumon; lokigxante, je granda profundeco, neprege sub tiu parto de la konstruajxo kiun enestis mia persona cxambraro.
Page 13
Estis momentoj, efektive, kiam mi pensis ke lia sencxese agitata menso baraktas sub la pezo de iu premega sekreto por malkovri kiun li penadas naskigi la bezonatan kuragxon.
Page 14
"Vi malrigardu--vi nepre malrigardu tion!" mi diris, tremegante, al Usxero, dum mi lin kondukis, kun delikata perforto, de la fenestro gxis segxo.
Page 15
Mi dauxrigis la rakonton: "Sed la brava cxampiono Etelredo, nun trairinte la pordon, ege kolerigxis kaj mistifikigxis perceptante nenian signon pri la malica ermito; sed, anstatauxe, renkontante drakon de skvama kaj granddimensia aspekto kaj fajra lango, sidantan en gardpozo antaux palaco de oro, kun planko de argxento; kaj sur la muro pendis sxildo de brila latuno surportanta tiun surskribon: Konkerinto estas kiu cxi-tien eniras; Gajnos la sxildon kiu pereigos la drakon; kaj Etelredo levis la klabon kaj frapis la kapon de la drako, kiu falis antaux li, kaj liveris sian pestan spiradon kun sxirkriego tiel terura kaj rauxka, kaj krome tiel penetranta, ke Etelredo sentis la deziron manfermi la orelojn kontraux ties timigega bruo, kies ekvivalento neniam antauxe auxdigxis.
Page 16
Entute maltrankviligite, mi starigxis eksalte; sed la konstanta sinlulado de Usxero dauxris seninterrompe.
Page 17
Tio estis la faro de la hastega ekblovo--sed tiam ekstere de tiuj pordoj ja staris la alta kaj envolvita figuro de Damo Madelino de Usxero.
Page 18
O.