Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 9

— Ώ! η κÏ
ρία Ζοαγέλ ήτο τρελλή, ανέκραξεν. Ενώ απεναντίας Ï
πήρχε
μεγάλη λογική εις τας ιδέας της κÏ
ρίας ΕÏ
γενίας Σαλοαφέττ. Ήτο
νεαρά γÏ
νή, εκτάκτοÏ
καλλονής, πολύ εφεκτική και πολύ μελαγχολική.
Εύρισκεν ότι ο σÏ
νήθης τρόπος τοÏ
ντÏ
σήματος ήτο πολύ άσχημος και
εσÏ
νήθιζε να μένη απ' έξω από τα ενδύματά της, ενώ έπρεπε να είναι
μέσα. Τίποτε εÏ
κολώτερον. Ήρκει να κάμετε έτσι, να έτσι, και
έπειτα έτσι! . . .

— Για όνομα τοÏ
Θεού, δεσποινίς Σαλοαφέττ! Εκραύγασαν εν χορώ
δώδεκα εκ των παρισταμένων. — Τι πρόκειται να κάμετε; Σταματήσατε,
αρκεί! Βλέπομεν καλά, πώς πρέπει να κάμη κανείς. Αρκετά, αρκετά!

Και πολλοί ηγέρθησαν να εμποδίσοÏ
ν την δεσποινίδα Σαλοαφέττ να
προσομοιάση προς την Αφροδίτην των Μεδίκων. Την στιγμήν εκείνην
ηκούσθησαν από το κεντρικόν μέρος τοÏ
ΠύργοÏ
οξείαι κραÏ
γαί,
αληθείς Ï
λακαί. Ομολογώ ότι τα νεύρα μοÏ
διετέθησαν πολύ
δÏ
σαρέστως από αÏ
τάς τας κραÏ
γάς· αλλ' η εντύπωσις όμως επί των
σÏ
νδαιτÏ
μόνων μοÏ
Ï
πήρξεν αληθώς τρομακτική, προκαλούσα τον
οίκτον. ΟÏ
δέποτε εις την ζωήν μοÏ
είδα τοιούτος τρόμος να καταλάβη
σύνολον ανθρώπων λογικών. Όλοι ανεσηκώθησαν και σÏ
μμαζεÏ
όμενοι
έπειτα εις τα καθίσματά τοÏ
ς, διετέλοÏ
ν τρέμοντες και περίτρομοι
ως να εφοβούντο την επανάληψιν τοÏ
θορύβοÏ
τούτοÏ
. Επανελήφθη
πράγματι εντονώτερος και μάλλον εγγύς, έπειτα διά τρίτην φοράν
ιδιαζόντως τρομακτικός και τέλος διά τετάρτην φοράν με αισθητήν
ελάττωσιν. Όταν ο θόρÏ
βος εφάνη ότι εκόπασε τελείως οι
σÏ
νδαιτÏ
μόνες ανέλαβον αμέσως και ήρχισαν την φλÏ
αρίαν τοÏ
ς με
ενδιαφέρον και με ανέκδοτα τόσον πλούσια, όσον και προηγοÏ
μένως.
ΔιεκινδύνεÏ
σα τότε να ζητήσω την εξήγησιν τοÏ
θορύβοÏ
αÏ
τού.

— Δεν είναι τίποτε. Όλως διόλοÏ
ασήμαντον πράγμα, είπεν ο κ.
Μαγιάρ. Είμεθα σÏ
νειθισμένοι εις αÏ
τόν και δεν δίδομεν σχεδόν
καμμίαν προσοχήν. Από καιρού εις καιρόν οι τρελλοί αρχίζοÏ
ν να
ωρύωνται εν σÏ
ναÏ
λία. Αλληλοερεθίζονται απαράλλακτα όπως οι
σκύλλοι την νύκτα. ΣÏ
μβαίνει ενίοτε η σÏ
ναÏ
λία αÏ
τή των ωρÏ
γμών να
χρησιμεύση ως προοίμιον μιας γενικής αποπείρας δραπετεύσεως. Όταν
σÏ
μβαίνη αÏ
τό, τίποτε φÏ
σικώτερον από το να λαμβάνωμεν και μερικά
μέτρα.

— Και πόσοÏ
ς έχετε Ï
πό την επιτήρησίν σας;

— Επί τοÏ
παρόντος δεν έχομεν περισσοτέροÏ
ς των δέκα.

— ΓÏ
ναίκες κατά το πλείστον, προσθέτω.

— Όχι καθόλοÏ
. Όλοι είναι άνδρες δÏ
νατοί, σας το εγγÏ
ώμαι.

— Αλήθεια! Εγώ τοÏ
λάχιστον ενόμιζα ότι το πλείστον των τρελλών
ανήκει εις το ωραίον φύλον.

— Γενικώς αÏ
τό σÏ
μβαίνει, αλλ' όχι και πάντοτε. Δεν είναι και
πολύς καιρός ποÏ
είχαμε . . . περίποÏ
. . . είκοσι επτά πρόσωπα.
Μεταξύ τοÏ
αριθμού αÏ
τού δεν εÏ
ρίσκοντο ολιγώτεραι των δέκα οκτώ
γÏ
ναίκες, αλλά τώρα τελεÏ
ταίως τα πράγματα μετεβλήθησαν πολύ, όπως
βλέπετε.

— Μάλιστα . . . μετεβλήθησαν πολύ, όπως βλέπετε, είπεν ο κύριος,
ο οποίος είχε κλωτσήσει την δεσποινίδα Λαπλάς.

— Μάλιστα, μετεβλήθησαν, όπως γνωρίζετε, επανέλαβαν εν χορώ όλοι
οι σÏ
νδαιτÏ
μόνες.

— Κρατήστε όλοι την γλώσσαν

Last Page Next Page

Text Comparison with Le Corbeau = The Raven

Page 0
" _Une fois, par un minuit lugubre, tandis que je m'appesantissais, faible et fatigué, sur maint curieux et bizarre volume de savoir oublié--tandis que je dodelinais la tête, somnolant presque: soudain se fit un heurt, comme de quelqu'un frappant doucement, frappant à la porte de ma chambre--cela seul et rien de plus.
Page 1
c'était en le glacial Décembre: et chaque tison, mourant isolé, ouvrageait son spectre sur le sol.
Page 2
Voyons donc ce qu'il y a et explorons ce mystère--que mon coeur se calme un moment et explore ce mystère; c'est le vent et rien de plus.
Page 3
Il ne fit pas la moindre révérence, il ne s'arrêta ni n'hésita un instant: mais, avec une mine de lord ou de lady, se percha au-dessus de la porte de ma chambre--se percha sur un buste de Pallas juste au-dessus de la porte de ma chambre--se percha, siégea et rien de plus.
Page 4
»_ But the Raven, sitting lonely on that placid bust, spoke only That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Page 5
" _Le Corbeau induisant toute ma triste âme encore au sourire, je roulai soudain un siége à coussins en face de l'oiseau et du buste et de la porte; et m'enfonçant dans le velours, je me pris à enchaîner songerie à songerie, pensant à ce que cet augural oiseau de jadis--à ce que ce sombre, disgracieux, sinistre, maigre et augural oiseau de jadis signifiait en croassant: «Jamais plus.
Page 6
" _«Prophète, dis-je, être de malheur! prophète, oui, oiseau ou démon! Par les Cieux sur nous épars--et le Dieu que nous adorons tous deux--dis à cette âme de.
Page 7
» Le Corbeau dit: «Jamais plus!»_ "Be that word our sign of parting, bird or fiend!" I shrieked, upstarting-- "Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore! Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken! Leave my loneliness unbroken!--quit the bust above my door! Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!" Quoth the Raven, "Nevermore.