Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 8

είχε δύο
κεφαλάς. ΙσχÏ
ρίζετο ότι η μία εξ αÏ
τών ήτο τοÏ
Κικέρωνος, η δε
άλλη σύνθετος και ότι το έν μέρος αÏ
τής, από το μέτωπον μέχρι τοÏ

στόματος, ανήκεν εις τον Δημοσθένην, το δε άλλο, από το στόμα
μέχρι τοÏ
πώγωνος, εις τον λόρδον ΜπροÏ
μ. Ήτο αδύνατον να
εÏ
ρίσκετο εν πλάνη. Σας το απεδείκνÏ
ε με ακαταμάχητον λογικήν,
διότι ήτο εκτάκτοÏ
εÏ
γλωττίας. Είχεν αληθές πάθος διά την
ρητορικήν τέχνην και δεν άφινεν εÏ
καιρίαν από τοÏ
να κάμη
επίδειξιν αÏ
τής. Επί παραδείγματι μία από τας σÏ
νηθείας τοÏ
, όταν
εγεÏ
μάτιζε, σÏ
νίστατο εις το να πηδά επί της τραπέζης (έτσι) . . .

Την στιγμήν αÏ
τήν φίλος τοÏ
ρήτορος, καθήμενος παρά το πλεÏ
ρόν
τοÏ
, έβαλε το χέρι επί τοÏ
ώμοÏ
τοÏ
και τοÏ
εσφύριξε μερικάς
λέξεις εις το αÏ
τί. Αμέσως ο πρώτος εσταμάτησε σÏ
ντόμως και
επανέπεσεν επί τοÏ
καθίσματός τοÏ
.

— Και έπειτα, είπε τότε ο διακόψας τον ρήτορα, ήταν και ο
ΜποÏ
γιάρ, η σβούρα. Τον ονομάζω σβούραν, διότι τον κατείχεν
παράδοξος μανία κωμικωτάτη, αλλ' η οποία δεν εστερείτο
λογικότητος. Εφαντάζετο ότι είχε μεταμορφωθή εις σβούραν. Θα
εσκάζατε από τα γέλοια, εάν εβλέπατε πώς περιεστρέφετο επί τοÏ

ενός τακοÏ
νιού κατ' αÏ
τόν τον τρόπον. Παρατηρήσατε . . .

Μόλις ετοιμάζετο να κάμη την κίνησιν, ο φίλος εις τον οποίον είχεν
επιβάλει σιωπήν τοÏ
είπε και αÏ
τός δÏ
ο λέξεις εις το αÏ
τί και τον
έκαμε να ησÏ
χάση αμέσως.

— Αλλά τότε, εβροντοφωνούσε με μεγάλην φωνήν, μία γραία κÏ
ρία, ο
κύριός σας ΜποÏ
γιάρ ήτο όχι μόνον τρελλός, αλλά και εντελώς
ηλίθιος τρελλός! Διότι σας ερωτώ, ποίος ήκοÏ
σε να ομιλούν περί
ανθρώποÏ
-σβούρας; Θα ήτο παράξενον. Ομιλήστε μοÏ
μάλλον διά την
κÏ
ρίαν Ζοαγέλ. ΑÏ
τή ήτο πολύ φρόνιμη, όπως όλος ο κόσμος το ξέρει.
Είχε μόνον μια βίδα, ποÏ
διεσκέδαζε τοÏ
ς ανθρώποÏ
ς, οι οποίοι την
επλησίαζαν. Είχε παρατηρήσει κατόπιν ωρίμοÏ
σκέψεως ότι είχε
μεταβληθή εις μικρόν κόκκορα. ΟÏ
χ ήττον αν και μικρός κόκκορας ήτο
λογικωτάτη προς εαÏ
τήν. Εσήκωνε τα πτερά της με θαÏ
μαστήν
φÏ
σικότητα (έτσι) και το άσμα της σας διέθετεν εÏ
χαρίστως.
Κοκορικό, κοκορικό, ο, ο, ο, ο, ο, ο, ο, ο, ο, ο.

— ΚÏ
ρία Ζοαγέλ, θα σας είμαι Ï
πόχρεως να κάθησθε ολίγον
εÏ
πρεπέστερα, διέκοψεν ο κ. Μαγιάρ θÏ
μωμένος. Ένα από τα δύο· ή θα
κρατήσετε μίαν στάσιν, όπως αρμόζει, ή θα φύγετε αÏ
θωρεί από την
τράπεζαν. Εκλέξατε!

Η κÏ
ρία (διά την οποίαν δεν εξεπλάγην πολύ, όταν ήκοÏ
σα να την
ονομάζοÏ
ν κÏ
ρίαν Ζοαγέλ, αÏ
τήν την ιδίαν ακριβώς, η οποία
ανελάμβανε να περιγράψη ακριβώς την κÏ
ρίαν Ζοαγέλ), η κÏ
ρία λέγω,
εκοκκίνησεν έως τα φρύδια και εφάνη εκτάκτως δÏ
σαρεστημένη διά την
ανάκλησιν αÏ
τήν εις την τάξιν. ΈκÏ
ψε την κεφαλήν, χωρίς ν'
απαντήση. Αλλά νεωτέρα κÏ
ρία επανέλαβε το θέμα της σÏ
νομιλίας. Ήτο
η ωραία νεάνις, την οποίαν σÏ
νηντήσαμεν εις την αρχήν των
διηγήσεών μας.

Last Page Next Page

Text Comparison with The Raven and The Philosophy of Composition

Page 0
_ _Lenore_ ] [Illustration] The Raven and The Philosophy of Composition By Edgar Allan Poe Quarto Photogravure Edition Illustrated from Paintings by Galen J.
Page 1
It is felt that no other introduction could be more happily conceived or executed.
Page 2
Keeping originality always in view—for he is false to himself who ventures to dispense with so obvious and so easily attainable a source of interest—I say to myself, in the first place, “Of the innumerable effects, or impressions, of which the heart, the intellect, or (more generally) the soul is susceptible, what one shall I, on the present occasion, select?” Having chosen a novel, first, and secondly a vivid effect, I consider whether it can be best wrought by incident or tone—whether by ordinary incidents and peculiar tone, or the converse, or by peculiarity both of incident and tone—afterward looking about me (or rather within) for such combinations of event, or tone, as shall best aid me in the construction of the effect.
Page 3
I select “The Raven,” as most generally known.
Page 4
It is, in fact, a hundred and eight.
Page 5
Melancholy is thus the most legitimate of all the poetical tones.
Page 6
In proportion to the brevity of the sentence, would, of course, be the facility of the variation.
Page 7
And here it was that I saw at once the opportunity afforded for the effect on which I had been depending—that is to say, the effect of the variation of application.
Page 8
” The former is trochaic—the latter is octameter acatalectic, alternating with heptameter catalectic repeated in the refrain of the fifth verse, and terminating with tetrameter catalectic.
Page 9
I made the bird alight on the bust of Pallas, also for the effect of contrast between the marble and the plumage—it being understood that the bust was absolutely suggested by the bird—the bust of Pallas being chosen, first, as most in keeping with the scholarship of the lover, and, secondly, for the sonorousness of the word, Pallas, itself.
Page 10
From this epoch the lover no longer jests—no longer sees anything even of the fantastic in the Raven’s demeanour.
Page 11
storm, to seek admission at a window from which a light still gleams,—the chamber-window of a student, occupied half in poring over a volume, half in dreaming of a beloved mistress deceased.
Page 12
” [Illustration] Ah, distinctly I remember it was in the bleak December, And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Page 13
” [Illustration] But the Raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Page 14
as my hopes have flown before.
Page 15
Silently corrected typographical errors.