Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 71

τον θάνατον,
ώστε να προκαλέση την περιέργειαν εις όσοÏ
ς την είδαν.

Ετάφη όχι εις Ï
πόγειον, αλλ' εις ένα σÏ
νήθη τάφον, εις το
κοιμητήριον τοÏ
γενεθλίοÏ
της τόποÏ
.

ΚÏ
ριεÏ
μένος από την απελπισίαν, και πάντοτε φλεγόμενος από την
ανάμνησιν της βαθείας σÏ
μπαθείας τοÏ
, ο νέος ερωμένος εγκαταλείπει
την πρωτεύοÏ
σαν διά την μακρÏ
νήν επαρχίαν, όποÏ
ήτο το χωρίον
αÏ
τό, με το ρωμαντικόν σχέδιον να ξεθάψη την νεκράν και να πάρη
αÏ
τός ο ίδιος την πλοÏ
σίαν κόμην της. Μεταβαίνει εις τον τάφον. Το
μεσονύκτιον εκθάπτει το φέρετρον, το ανοίγει και είναι έτοιμος να
κόψη την κόμην, αλλ' αποτόμως σταματά: Ιδού ότι τα μάτια της
αγαπημένης ήνοιξαν.

Η ζωηρότης δεν τα είχεν εξ ολοκλήροÏ
εγκαταλείψει και αι θωπείαι
τοÏ
εραστού της ήρκεσαν να την σηκώσοÏ
ν από τον λήθαργον, ποÏ
τον
ενόμισαν διά θάνατον. Την μετέφερεν έξαλλος από χαράν εις την
κατοικίαν της, εις το χωρίον. Με την χρήσιν μερικών τονωτικών, όσα
τω Ï
πέδειξαν αι ολίγαι τοÏ
ιατρικαί γνώσεις, κατώρθωσε να την
επαναφέρη εις την ζωήν. Ανεγνώρισε τότε τον σωτήρα της και έμεινε
πλησίον τοÏ
, μέχρις ότοÏ
αργά και βαθμιαίως επανεύρε τελείως την
πρώτην της Ï
γείαν.

Η γÏ
ναικεία καρδία της δεν είχε την σκληρότητα τοÏ
αδάμαντος και
αÏ
τό το ύψιστον ερωτικόν μάθημα ήρκεσε να την μαλάξη. Η νέα κόρη
παρέδωκε την καρδίαν της εις τον ΒοÏ
σοÏ
έτον. Αντί να επιστρέψη εις
τον σύζÏ
γόν της, διετήρησε μÏ
στικήν την ανάστασίν της και έφÏ
γεν
εις την Αμερικήν με τον δημοσιογράφον.

Είκοσι έτη έπειτα και οι δύο επανήλθον εις την Γαλλίαν,
πεπεισμένοι ότι ο χρόνος είχεν αρκετά μεταβάλλει την φÏ
σιογνωμίαν
της κÏ
ρίας, ώστε θα ήτο αδύνατον να την αναγνωρίσοÏ
ν οι παλαιοί
της φίλοι. Ηπατήθησαν εν τούτοις, διότι πραγματικώς, από την
πρώτην σÏ
νάντησιν, ο κ. Benelle ανεγνώρισε την γÏ
ναίκα τοÏ
και την
ανεζήτησεν. Επέμενεν εις την απαίτησίν τοÏ
, αλλ' η κρίσις τοÏ

δικαστηρίοÏ
Ï
πεστήριξε την απόφασιν της κÏ
ρίας, αναγνωρίσασα ότι,
λόγω των εξαιρετικών περιστάσεων και τοÏ
αριθμού των παρελθόντων
ετών, προεγράφη, όχι μόνον κατ' εύλογον κρίσιν, αλλά και νομίμως,
πάσα εξοÏ
σία τοÏ
σÏ
ζύγοÏ
.

ΤελεÏ
ταίον φύλλον «της ΧειροÏ
ργικής εφημερίδος» της Λειψίας,
περιοδικόν τοÏ
οποίοÏ
το κύρος και η αξία είνε ανεγνωρισμένα, και
το οποίον έπρεπε να μεταφρασθή και να επανεκδοθή από κάποιον
αμερικανόν εκδότην, αναφέρει ένα πολύ ενδιαφέρον γεγονός, ομοίας
τάξεως ιδεών. Αξιωματικός τοÏ
πÏ
ροβολικού, με γιγάντειον παράστημα
και άκραν Ï
γείαν, έπεσεν από ένα αφηνιάσαντα ίππον και μωλωπισθείς
εις την κεφαλήν εβÏ
θίσθη αιφνιδίως εις την αναισθησίαν. Τα κρανίον
διερράγη ελαφρώς, αλλά δεν εφοβούντο και άμεσον κίνδÏ
νον. Η
εγχείρησις επέτÏ
χεν. Ο πληγωμένος Ï
πέστη αιμορραγίαν και ελήφθησαν
όλα τα μέσα διά να τον επαναφέροÏ
ν εις την ζωήν. Εν τούτοις έπεσε
μετ' ολίγον εις την κατάστασιν αναισθησίας κατά το μάλλον και
μάλλον απελπιστικήν, και τέλος έκριναν ότι είχεν αποθάνει.

Επειδή ο καιρός ήτο θερμός, τον έθαψαν με μεγάλην ταχύτητα, εις έν
από τα δημόσια

Last Page Next Page

Text Comparison with Ligeia und andere Novellen; Sieben Gedichte

Page 3
-- Ich betrachtete den süßen Mund.
Page 8
Die düstre und traurige Majestät des Gebäudes, die unglaubliche Verwilderung der Ländereien, die vielen melancholischen und altehrwürdigen Erinnerungen, die sich an beide knüpften, hatten viel gemein mit dem Gefühl äußerster Verlassenheit, das mich in jenen entlegenen und unwirtlichen Teil des Landes getrieben hatte.
Page 16
Da ich solcherweise, aus der langen Nacht des scheinbaren Nichts erwachend, in ein wahres Märchenland eintrat, in einen Palast von Vorstellungen und Träumen, in die wunderlichen Reiche klösterlich einsamen Denkens und Wissens, so ist es nicht erstaunlich, daß ich mit überraschten, brennenden Blicken in diese Welt starrte, daß ich meine Knabenjahre im Durchstöbern von Büchern vergeudete, meine Jünglingszeit in Träumen verschwendete.
Page 18
Doch man darf mich nicht mißverstehen.
Page 19
In meinen klaren Stunden bereitete mir ihr Leiden allerdings Schmerz, denn dieser völlige Zusammenbruch ihres heitren und edlen Lebens ging mir tief zu Herzen, und ich fragte mich oft bekümmert, welch grauenhafte Mächte einen so unerhörten Umsturz hatten herbeiführen können.
Page 23
Doch sprach ich nie ein Wort, das Leidenschaft gewesen wäre, dachte nie einen Gedanken, der Liebe bedeutet hätte.
Page 26
Doch nicht lange, da verdunkelte sich der Himmel dieser reinen Zuneigung, denn Grausen und Kummer jagten wie ungeheure verderbenbringende Wolken darüber hin.
Page 31
Es bekümmerte sie, zu denken, ich könne, nachdem ich sie im Tale des vielfarbigen Grases begraben hätte, seine selige Verborgenheit verlassen und die Liebe, die jetzt ganz ihr gehörte, irgendeinem Mädchen der Alltagswelt da draußen schenken.
Page 33
Ein prächtiges Hoflager mit Pomp und Festen, betäubendes Waffengeklirr und strahlende Frauenlieblichkeit verwirrten und berauschten mein Hirn.
Page 35
Die Form dieser Körper ist gerade so, daß sie bei einer gegebenen Oberflächengröße die größtmögliche Anhäufung von Materie gestattet, während die Oberfläche selbst so beschaffen ist, daß sie eine größere Zahl von Bewohnern aufnehmen kann, als wenn sie irgendeine andre Gestalt hätte.
Page 36
Das Westende war wie ein strahlender Harem von Gartenschönheiten.
Page 41
Es war ein dreistämmiger Tulpenbaum -- ein Liriodendron tulipiferum -- eine der wilden Magnolienarten.
Page 53
Allerdings liegt alles an der Wahl eines geeigneten Platzes.
Page 55
Wir kamen.
Page 58
Hier aber verläßt der Reisende das Schiff, das ihn soweit getragen hat, und besteigt ein leichtes Boot aus Elfenbein, das innen wie außen mit Arabesken in Scharlachrot geziert ist.
Page 62
« Seine schroff gesprochnen Laute klangen passend, daß mir graute.
Page 64
Weit stärker doch war unsre Liebe als die All derer, die älter als wir -- Und mancher, die weiser als wir -- Und die Engel in Höhen vermögen es nie Und die Teufel in Tiefen nie, Nie können sie trennen die Seelen von mir Und der schönen _Annabel Lee_.
Page 65
« Doch Psyche hob warnend die Hand: »Fürwahr, ich mißtraue dem Schein Dieses Sterns -- seinem bleichen.
Page 77
Ein roteres Glimmen steigt heran -- Die Stunden halten den Atem an -- Und wenn die Stadt hinab, hinab Von hinnen sinkt mit unirdischem Stöhnen, Wird ihr von eintausend Thronen herab Der Gruß der Hölle tönen.
Page 79
.