Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 69

της ιστορίας. Αλλ' εις όλα αÏ
τά τα παραδείγματα η
εÏ
ρύτης της καταστροφής, όχι ολιγώτερον παρά ο χαρακτήρ αÏ
τής,
προξενεί εις το πνεύμα μας τόσον βαθείαν εντύπωσιν. Ανωφελές να
Ï
πενθÏ
μίσωμεν εις τον αναγνώστην ότι εις τον μακρόν και μοιραίον
κατάλογον των ανθρωπίνων δÏ
στÏ
χιών έπρεπε να επιφÏ
λάξωμεν εκλεκτήν
θέσιν εις πολλά ατομικά επεισόδια, τα οποία περιέχοÏ
σι
περισσοτέρας θανασίμοÏ
ς δÏ
στÏ
χίας από το πλείστον όλων ομού των
καταστροφών. Η αληθής οδύνη, το κατακόρÏ
φον της δÏ
στÏ
χίας είναι
βεβαίως ζήτημα ατομικόν, όχι γενικόν.

Είθε οι μεγαλύτεροι τρόμοι της αγωνίας να επιφÏ
λάσσωνται εις μόνον
το άτομον, ποτέ εις ένα σύνολον ανθρώπων. Τούτο αναμφιβόλως θα
είναι μία εÏ
εργεσία, την οποίαν πρέπει ν' αποδώσωμεν εις το έλεος
τοÏ
Θεού. Ο ζωντανός ενταφιασμός είναι αναντιρρήτως η τρομερωτέρα
αγωνία όλως εκείνων, εις ας ο άνθρωπος είναι εκτεθειμένος, και
τούτο διά τον λόγον ότι είναι θνητός. Είτε δε είναι κάτι σπάνιον,
είτε είναι σÏ
χνόν επεισόδιον, κανείς δεν ημπορεί ν' αρνηθή ότι
αποτελεί καθ' εαÏ
τόν ζήτημα άξιον πάσης μελέτης.

Τα όρια τα οποία χωρίζοÏ
ν την ζωήν από τον θάνατον είναι κατά
μέγιστον όρον σκοτεινά και αόριστα· ποίος δύναται να είπη πού
τελειώνει το ένα και από πού αρχίζει το άλλο; Γνωρίζομεν ότι
καταστάσεις ασθενών, εις τας οποίας παρατηρείται τελεία στάσις
οιασδήποτε εκδηλώσεως ζωής, και εις τας οποίας εν τούτοις η στάσις
δεν είναι παρά μία στιγμιαία διακοπή — ούτω πρέπει να ονομασθή —
αποτελούσι πλήρη παύσιν της λειτοÏ
ργίας τοÏ
ζωικού μηχανισμού.
Περνά λίγη ώρα, και κάτι μÏ
στηριώδες και αόρατον εμβάλλει εις
κίνησιν τας μαγικάς, θα έλεγες, πτέρÏ
γας και τοÏ
ς διαφόροÏ
ς
τροχούς· η αργÏ
ρά χορδή δεν είχε σπάσει, το χρÏ
σούν αγγείον δεν
σÏ
νετρίβη ανεπανόρθωτα. Αλλά, επί τοÏ
παρόντος, πού ήτο η ψÏ
χή;

Πάντοτε ας θέσωμεν εκτός πάσης σÏ
ζητήσεως το αναπόφεÏ
κτον
αποτέλεσμα και ας δεχθώμεν το εκ των προτέρων δεκτόν αξίωμα, ότι
δηλαδή εκ των ομοίων αιτίων αναπαράγονται και όμοια αποτελέσματα:
ότι την στιγμήν ποÏ
σÏ
ναντώμεν τοιαύτα επεισόδια αναβολής
αÏ
θÏ
παρξίας, τα επεισόδια αÏ
τά πρέπει επί τη εÏ
καιρία αÏ
τή να
καταλογίζονται πάντοτε μεταξύ των προώρων ενταφιασμών.

Εάν, λέγω, θέσωμεν εκτός πάσης σÏ
ζητήσεως τας παρατηρήσεις αÏ
τάς,
μας μένει ακόμη η απ' εÏ
θείας μαρτÏ
ρία των πειραμάτων, είτε
ιατρικών είτε απλών εμπειρικών, οπόθεν εξάγεται διατί κατά την
παρούσαν ακόμη εποχήν πολλοί τοιούτοι ενταφιασμοί σÏ
νέβησαν.

Μεταξύ των γεγονότων αÏ
τών Ï
πάρχει και έν, το οποίον έχει αληθώς
αξιοσημείωτον χαρακτήρα, και τοÏ
οποίοÏ
αι περιστάσεις είναι
αναμφιβόλως ακόμη νωπαί εις την μνήμην μερικών από τοÏ
ς αναγνώστας
μας. ΣÏ
νέβη προ ολίγοÏ
καιρού εις την Βαλτιμόρην, όποÏ
παρήγαγε
ζωηράν εντύπωσιν, και ανεκοινώθη μάλιστα εις εÏ
ρύτατον κύκλον. Η
γÏ
ναίκα ενός των εντιμοτέρων πολιτών της Βαλτιμόρης, περιφήμοÏ

νομικού και μέλος τοÏ
Δημοτικού ΣÏ
μβοÏ
λίοÏ
, προσεβλήθη από
αιφνιδίαν και ανεξήγητον ασθένειαν, η οποία ετάραξεν ολοτελώς τας
γνώσεις των ιατρών. Μετά πολλάς βασάνοÏ
ς απέθανε τέλος, ή μάλλον
την ενόμισαν νεκράν. Κανείς αληθώς δεν Ï
πωψιάσθη ή δεν

Last Page Next Page

Text Comparison with The Raven

Page 0
_H.
Page 1
_ "Open here I flung the shutter.
Page 2
_ "Wandering from the Nightly shore.
Page 3
_ "'Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked, upstarting.
Page 4
_ COMMENT ON THE POEM.
Page 5
a drunkard, was but one perpetual effort to escape the influence of this antipathetical atmosphere.
Page 6
Notable among them is Buerger's "Lenore," that ghostly and resonant ballad, the lure and foil of the translators.
Page 7
Close acquaintance tells in favor of every true work of art.
Page 8
Eleven trifling changes from the magazine-text appear in _The Raven and Other.
Page 10
The generous poetess felt nothing but the true originality of the poet.
Page 11
" Poe's raven is a distinct conception; the incarnation of a mourner's agony and hopelessness; a sable embodied Memory, the abiding chronicler of doom, a type of the Irreparable.
Page 12
" Poe declared that "in Music, perhaps, the soul most nearly attains the great end for which, when inspired by the Poetic Sentiment, it struggles--the creation of supernal Beauty.
Page 14
The world still thinks of Poe as a "luckless man of genius.
Page 15
His own letters and the minute incidents of his career are before us; the record, good and bad, is widely known.
Page 17
[Illustration] THE RAVEN.
Page 18
Darkness there, and nothing more.
Page 19
'" But the Raven still beguiling all my sad soul into smiling, Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird and bust and door; Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore-- What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore Meant in croaking "Nevermore.
Page 20
" "Prophet!" said I, "thing of evil!--prophet still, if bird or devil!-- Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore, Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted-- On this home by Horror haunted--tell me truly, I implore-- Is there--_is_ there balm in Gilead?--tell me--tell me, I implore!" Quoth the Raven, "Nevermore.
Page 21
" [Illustration] "Sorrow for the lost Lenore.
Page 22
" [Illustration] "'Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked, upstarting.