Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 60

εξεφύγατε όλοι τοÏ
ς φύλακάς σας. Η
Μεγαλειότης σας δεν δύναται να έχη μίαν ιδέαν τοÏ
αποτελέσματος
ποÏ
θα έχη μία μασκαράτα από οκτώ οÏ
ραγγοÏ
τάγκοÏ
ς δεμένοÏ
ς, τοÏ
ς
οποίοÏ
ς η πλειονότης των παρεÏ
ρισκομένων θα εκλάβη ως πραγματικούς
οÏ
ραγγοÏ
τάγκοÏ
ς και οι οποίοι θα εισέβαλλον με αγρίας φωνάς μέσα
εις κοινωνίαν ανδρών και γÏ
ναικών με κομψά και πολÏ
τελή ενδύματα.
Η αντίθεσις θα είναι αμίμητος.

Πρέπει να γείνη αÏ
τό, είπεν ο βασιληάς, και επειδή αργούσε το
Ï
ποÏ
ργικόν σÏ
μβούλιον, εσηκώθηκε αποτόμως διά να προηγηθή εις την
εκτέλεσιν τοÏ
σχεδίοÏ
τοÏ
Χοπ-Φρωγκ. Ο τρόπος της μεταμφιέσεως
τοÏ
ομίλοÏ
των οÏ
ραγγοÏ
τάγκων ήτο πολύ απλούς, αλλά και αρκετός
διά τον προβλεπόμενον σκοπόν. Την εποχήν αÏ
τήν τα περί οÏ
ο λόγος
ζώα ήσαν ολίγον γνωστά εις τα διάφορα μέρη τοÏ
πεπολιτισμένοÏ

κόσμοÏ
και φÏ
σικά, αφού ο νάνος θα τοÏ
ς έδινε μίαν όψιν αρκετά
κτηνώδη και πολύ δÏ
σειδή, ο νάνος εθεωρείτο απηλλαγμένος από τα
καθήκοντα της πιστής απεικονίσεως εκ τοÏ
φÏ
σικού. Ο βασιλεύς και
οι Ï
ποÏ
ργοί εκλείσθησαν κατά πρώτον εις Ï
ποκάμισα και πανταλόνια
πολύ στενά. Έπειτα επασαλείφθησαν με κατράμι. Την στιγμήν αÏ
τήν
της εκτελέσεως, κάποιος από την παρέαν επρόβαλλε την ιδέαν να
μεταχειρισθούν και φτερά· αλλ' η ιδέα αÏ
τή απεκρούσθη διαρρήδην
από τον νάνον, ο οποίος επρόλαβε να καταδείξη εις τα οκτώ πρόσωπα
με αδρά επιχειρήματα ότι το δέρμα τοÏ
οÏ
ραγγοÏ
τάγκοÏ
δύναται να το
απομιμηθή ακριβέστερον μεταχειριζόμενος λινόν. ΣÏ
νεπώς ένα στρώμα
από λινάτσα ετέθη επάνω εις το κατράμι. Επρομηθεύθησαν κατόπιν
μακράν αλÏ
σίδα.

Την επέρασαν πρώτα-πρώτα εις το σώμα τοÏ
βασιλέως και την
έδεσαν· έπειτα εις τον κορμόν ενός άλλοÏ
κÏ
ρίοÏ
της παρέας, τον
οποίον και έδεσαν ομοίως, κατόπιν δε και όλοÏ
ς τοÏ
ς άλλοÏ
ς, κατά
τον αÏ
τόν τρόπον. Όταν αι προετοιμασίαι αύται ετελείωσαν, τα
πρόσωπα της παρέας, απομακρÏ
νόμενα όσον είναι δÏ
νατόν το ένα από
το άλλο, εσχημάτισαν ένα κύκλον διά να δώσοÏ
ν εις το πράγμα ένα
φÏ
σικώτερον ενδιαφέρον· ο Χοπ-Φρωγκ κατώρθωσε το επιπλέον της
αλύσοÏ
να το περάση διαγωνίως εις τον κύκλον των αλÏ
σοδέτων κατά
την σημερινήν εν χρήσει μέθοδον εκείνων ποÏ
δένοÏ
ν χιμπατζήδες ή
πιθήκοÏ
ς μεγάλοÏ
είδοÏ
ς εις το Βόρνεο.

Το μεγάλο σαλόνι, μέσα εις το οποίον θα εγίνετο η μασκαράτα, ήτον
ένα περιφερικό διαμέρισμα, πολύ Ï
ψηλό, και το οποίον δεν ελάμβανε
το φως τοÏ
ηλίοÏ
παρά από ένα μόνον άνοιγμα εις την οροφήν. Την
νύκτα (καθ' όσον η σάλα περιωρίζετο διά τας εορτάς της νύκτας) ήτο
φωτισμένη εις το μέσον από ένα τεράστιον πολÏ
έλαιον κρεμασμένον με
μίαν αλÏ
σίδα από το κέντρον τοÏ
άνω ανοίγματος, και ο οποίος
ανέβαινε και κατέβαινε χάρις εις ένα σύνηθες αντιστάθμισμα· αλλά
διά να μη χαλά το διακοσμητικόν περιβάλλον της σάλας, το βαρύδι
αÏ
τό ετοποθετείτο εις το εξωτερικόν τοÏ
θόλοÏ
και επάνω από την
στέγην. Η διεÏ
θέτητησις της σάλας αφέθη εις την επίβλεψιν της
Τριπέττας· αλλά διά μερικάς λεπτομερείας ωδηγήθη, καθώς

Last Page Next Page

Text Comparison with The Raven

Page 2
Staudenbaur.
Page 3
Staudenbaur.
Page 4
There is the charm of Evanescence, that which lends to supreme beauty and grace an aureole of Pathos.
Page 5
And a few exceptional lyrics, more than others that are equally creative, compel us to think anew how bravely the poet's pen turns things unknown "to shapes, and gives to airy nothing A local habitation, and a name.
Page 6
* * * No swellings tell that winds may be Upon some far-off happier sea-- No heavings hint that winds have been On seas less hideously serene.
Page 7
Induce the man, who neither knows art nor cares for it, to examine some poem or painting, and how soon its force takes hold of him! In fact, he will overrate the relative value of the first good work by which his attention has been fairly caught.
Page 8
" He had made proselytes abroad, and gained a lasting hold upon the French mind.
Page 9
Lang's pretty edition of Poe's verse, brought out in the "Parchment Library," he has shown the instinct of a scholar, and has done wisely, in going back to the text in the volume just mentioned, as given in the London issue of 1846.
Page 10
Fearing Gill has shown me some unpublished stanzas by Poe, written in his eighteenth year, and entitled, "The Demon of the Fire.
Page 11
The progressive music, the scenic detail and contrasted light and shade,--above all, the spiritual passion of the nocturn, make it the work of an informing genius.
Page 12
Verse cannot be better designated than as an inferior or less capable music"; but again, verse which is really the "Poetry of Words" is "The Rhythmical Creation of Beauty,"--this and nothing more.
Page 13
at its calamity.
Page 14
is dead," etc.
Page 15
Gustave Dore, the last work of whose pencil is before us, was not the painter, or even the draughtsman, for realists demanding truth of tone, figure, and perfection.
Page 16
The Rime afforded him a prolonged story, with many shiftings of the scene.
Page 17
Eagerly I wished the morrow:--vainly I had sought to borrow From my books surcease of sorrow--sorrow for the lost Lenore-- For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore-- Nameless here for evermore.
Page 18
Back into the chamber turning, all my soul within me burning, Soon again I heard a tapping, somewhat louder than before.
Page 19
Quoth the Raven, "Nevermore.
Page 21
" [Illustration] "Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before.
Page 22
" [Illustration] "Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door-- Perched, and sat, and nothing more.