Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 6

τοÏ
, όπως παραδείγματος χάριν . . .

— Κύριε Δε-Κοκ, θα σας είμαι Ï
πόχρεως να μετριάσετε τας
παραφοράς σας, διέκοψε μία γραία κÏ
ρία, η οποία ήτο τοποθετημένη
προς το μέρος τοÏ
ρήτορος και η οποία έφαγε την κλωτσιάν. Θα έχετε
την καλωσύνην να σÏ
μμαζεύσετε ολίγον τα πόδια σας. Με τα καμώματά
σας μοÏ
εφθάρη το μεταξωτόν φόρεμα μοÏ
. Είναι τόσον επάναγκες, σας
ερωτώ, να κοσμήτε με σχήματα τας παρατηρήσεις σας; Ο φίλος μας εδώ
θα σας εκαταλάβαινε καλά και εάν σας έλειπεν όλη αÏ
τή η μιμική,
έχετε τον λόγον μοÏ
. Είσθε σχεδόν τόσον μεγάλος γάιδαρος, όσον και
αÏ
τός διά τον οποίον διηγείσθε. Η κλωτσιές είναι εντελώς φÏ
σικές,
μα την ζωήν μοÏ
.

— ΣÏ
γγνώμην, δεσποινίς, επανέλαβεν ο κύριος Δε-Κοκ αποστομωθείς
κατά τοιούτον τρόπον, σÏ
γγνώμην. Δεν είχα την πρόθεσιν να σας
ενοχλήσω. Δεσποινίς Λαπλάς, ο κύριος Δε-Κοκ ζητεί την τιμήν να
σÏ
γκρούση το ποτήρι τοÏ
μαζί σας.

Τότε ο κύριος Δε-Κοκ εχαιρέτησε τον εαÏ
τόν τοÏ
, εφίλησε το ίδιόν
τοÏ
χέρι πομπωδώς και σÏ
νέκροÏ
σε το ποτήρι τοÏ
με το της κÏ
ρίας.

— Επιτρέψατε, φίλε μοÏ
, είπεν ο κ. Μαγιάρ απεÏ
θÏ
νόμενος προς εμέ,
επιτρέψατε να σας στείλω ολίγο μοσχαράκι και περιμένω την κρίσιν
σας.

Ακριβώς αÏ
τήν την στιγμήν τρεις εύσωμοι Ï
πηρέται έφθασαν και
κατέθεσαν άνεÏ
δÏ
σκολίας επί της τραπέζης μίαν κολοσσιαίαν
πιατέλλαν, περιέχοÏ
σαν, όπως μοÏ
εφάνη τοÏ
λάχιστον, το περίφημον
τέρας.

Εν τούτοις, αφού το εξήτασα καλώς, ανεκάλÏ
ψα ότι όλο αÏ
τό το θηρίο
δεν ήτο τίποτε άλλο παρά ένα μικρό μοσχαράκι ψητό, ολόκληρο
σερβιρισμένο με ένα μήλο εις τα δόντια, απαράλλακτα όπως εις την
Αγγλίαν σερβίρεται ο λαγώς.

— Όχι, εÏ
χαριστώ, απήντησα. Να σας ειπώ την αλήθειαν δεν έχω
ιδιαιτέραν κλίσιν προς το μοσχαράκι με κοÏ
νοÏ
πίδια. Ποτέ δεν
έμεινα εÏ
χαριστημένος με το ζώον αÏ
τό. Θα επροτιμούσα να το
ανταλλάξωμε με ολίγο κοÏ
νέλι.

Εις τα άκρα της τραπέζης διέκρινα πιάτα με κοÏ
νέλια, τα οποία μοÏ

εφάνησαν καμωμένα κατά τον γαλλικόν τρόπον, φαγητόν το οποίον σας
σÏ
νιστώ ιδιαιτέρως.

— Πέτρε, εφώναξεν ο αμφιτρύων μοÏ
, πάρε το πιάτο τοÏ
κÏ
ρίοÏ
και
σερβίρισέ τοÏ
μίαν καλήν μερίδα κοÏ
νελιού-γάτοÏ
.

— Τι, είπατε!

Ηρώτησα.

— ΚοÏ
νελιού-γάτοÏ
.

ΜοÏ
απήντησε.

— Να σας πω την αλήθεια, σας εÏ
χαριστώ. Προτιμώ να πάρω μόνος ένα
κομμάτι χοιρομέρι.

— Διάβολε, είπα, δεν γνωρίζει κανείς τι τρώγοÏ
ν εις το τραπέζι
των αÏ
τοί οι άνθρωποι των επαρχιών. Δεν θέλω δι' όλον τον κόσμον
το κοÏ
νέλι-γάτον τοÏ
ς, όπως διά τοÏ
ς ιδίοÏ
ς λόγοÏ
ς δεν θα ήθελα
τον γάτον τοÏ
ς-κοÏ
νέλι.

— Και έπειτα, λέγει κάποιος με σκελετώδη φÏ
σιογνωμίαν από το άλλο
άκρον της τραπέζης σÏ
νεχίζων την ομιλίαν, είχομεν επί τινα καιρόν
μεταξύ άλλων παρομοίων παραδειγμάτων και ένα ο οποίος επίστεÏ
εν
ακραδάντως ότι ήτο τÏ
ρί της Κορδούης, και ο οποίος κραδαίνων ένα
μαχαίρι εις το χέρι προσεκάλει τοÏ
ς φίλοÏ
ς τοÏ
να κόψοÏ
ν

Last Page Next Page

Text Comparison with First Project Gutenberg Collection of Edgar Allan Poe

Page 0
In this, the second instance, we have used separate index numbers for the collection and for all the entries in that collection.
Page 1
Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing, Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before; But the silence was unbroken, and the stillness gave no token, And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore?" This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!"-- Merely this and nothing more.
Page 2
" Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly, Though its answer little meaning--little relevancy bore; For we cannot help agreeing that no living human being Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door-- Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door, With such name as "Nevermore.
Page 3
" This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core; This and more I sat divining, with my head at ease reclining On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er, But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er _She_ shall press, ah, nevermore! Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.
Page 4
yet all undaunted, on this desert land enchanted-- On this home by Horror haunted--tell me truly, I implore-- Is there--_is_ there balm in Gilead?--tell me--tell me, I implore!" Quoth the Raven, "Nevermore.
Page 5
In many palaces, however, such suites form a long and straight vista, while the folding doors slide back nearly to the walls on either hand, so that the view of the whole extent is scarcely impeded.
Page 6
The second chamber was purple in its ornaments and tapestries, and here the panes were purple.
Page 7
Be sure they were grotesque.
Page 8
And then the music ceased, as I have told; and the evolutions of the waltzers were quieted; and there was an uneasy cessation of all things as before.
Page 9
When the eyes of the Prince Prospero fell upon this spectral image (which, with a slow and solemn movement, as if more fully to sustain its role, stalked to and fro among the waltzers) he was seen to be convulsed, in the first moment with a strong shudder either of terror or distaste; but, in the next, his brow reddened with rage.
Page 10
And Darkness and Decay and the Red Death held illimitable dominion over all.
Page 11
I perceive you have an engagement.
Page 12
You are rich, respected, admired, beloved; you are happy, as once I was.
Page 13
We are below the river's bed.
Page 14
No? Then I must positively leave you.
Page 15
It was succeeded by a sad voice, which I had difficulty in recognizing as that of the noble Fortunato.
Page 16
the bells.