Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 55

μήπως
διακοπώ προ τοÏ
τέλοÏ
ς της σύντομης διακηρύξεώς μοÏ
, αλλά και
θεμελιώδοÏ
ς, αφού με έκαμνε λείαν τοÏ
δημίοÏ
και τοÏ
ΆδοÏ
.

Όταν είπα παν ό,τι ήτο αναγκαίον διά να πείσω πληρέστατα την
δικαιοσύνην, έπεσα με τα μούτρα χάμω, λιπόθÏ
μος.

Αλλά διατί να είπω περισσότερα; Τώρα ιδού φορτωμένος αλÏ
σίδες εις
την φÏ
λακήν αÏ
τήν. Αύριον θα είμαι ελεύθερος. Αλλά πού;



Χοπ-Φρωγκ



Δεν εγνώρισα ποτέ πρόσωπον έχον μεγαλÏ
τέραν από τον βασιλέα αÏ
τόν
κλίσιν εις τας απολαύσεις της φάρσας. Εφαίνετο ότι δεν ζη παρά διά
να κάμνη φάρσας. Το να διηγηθή κανείς μίαν ιστορίαν τοÏ
είδοÏ
ς
αÏ
τού, και να την διηγηθή μάλιστα καλώς, ήτο η ασφαλεστέρα οδός
προς την εύνοιάν τοÏ
.

Και ιδού πώς εφρόντιζε οι επτά Ï
ποÏ
ργοί τοÏ
να είναι βαρÏ
σήμαντοι
άνθρωποι τόσο με Ï
ποÏ
ργικό ταλέντο, όσο και ως φαρσέρ. Όλοι ήσαν
ζωηραί αντιγραφαί της Α. Μεγαλειότητος, τόσον διά το πλάτος των,
την πολÏ
σαρκίαν των και το ξύγκι των, όσον και διά τα αμίμητα
ταλέντα των ως κωμικά πρόσωπα. Ότι πρέπει να είναι κανείς χονδρός
διά να κάνη φάρσας, ή ότι να Ï
πάρχη ίσως ωρισμένον το πάχος, το
οποίον και μόνον διαθέτει διά την φάρσαν, ποτέ δεν εÏ
ρέθην εις
κατάστασιν να το λύσω· αλλ' είναι πλέον ή βέβαιον ότι ένας
λεπτοκαμωμένος farceur είναι ένα rara avis in terris.

Δι' ό,τι ανήκει εις τας λεπτάς Ï
ποχρεώσεις τοÏ
κωμικού ο βασιλεύς
δεν είχε καμμίαν σκοτούραν. Όσον διά την φάρσαν, την έκρινε
περισσότερον διά το πλάτος, και εÏ
χαριστείτο διά το μήκος της από
έρωτα προς την τέχνην. Αι λεπτότητες τον εκούραζαν. Προτιμότερον
ανάστημα εθεώρει τον Γαργαντούα τοÏ
Ραμπελαί και τον Ζαντίκ τοÏ

ΒολταίροÏ
, και Ï
περάνω όλων αι φάρσαι με δράσεις ήσαν προτιμότεραι
κατά την αισθητικήν τοÏ
παρά αι εÏ
θÏ
μολογίαι με λόγια.

Εις την εποχήν ποÏ
αναφέρεται η ιστορία μοÏ
, οι επιστημονικοί
γελωτοποιοί δεν ήσαν ακόμη τότε τοÏ
σÏ
ρμού. Πολλαί μεγάλαι
«δÏ
νάμεις» της ΕÏ
ρώπης είχον ακόμη τοÏ
ς τρελλούς των, οι οποίοι
έφερον ακόμη ενδύματα κεντημένα με κοÏ
δοÏ
νιστά βραχιόλια, και οι
οποίοι έπρεπε να ήσαν πάντοτε έτοιμοι να παρέχοÏ
ν αμέσως επίκαιρα
σκώμματα ως αντάλλαγμα των δώρων, τα οποία έπιπτον από το βασιλικό
τραπέζι.

Ο βασιληάς μας, αν και δεν είναι ανάγκη να το είπωμεν, είχε τον
τρελλόν τοÏ
. Είναι γεγονός δε, εάν κάποια ανάγκη τοÏ
επέβαλλεν ένα
είδος τρέλλας, ότι αύτη ήρχετο ως αντιστάθμισμα προς την βαρετήν
σοφίαν των επτά σοφών τοÏ
Ï
ποÏ
ργείοÏ
τοÏ
— διά να εξαιρέσωμεν τον
ίδιον. — Εν τούτοις ο τρελλός τοÏ
, ο από μελέτης γελωτοποιός τοÏ
,
δεν ήτο άλλο παρά τρελλός. Η αξία τοÏ
, στα μάτια τοÏ
βασιληά,
ετριπλασιάζετο από το παράστημά τοÏ
ποÏ
ήταν νάνο και καμπούρικο.
Οι νάνοι την εποχήν αÏ
τήν ήσαν τόσον κοινοί εις τας βασιλικάς
αÏ
λάς όσον και οι τρελλοί, και πολλοί μονάρχαι δεν ήξεραν πώς να
περάσοÏ
ν τας ημέρας των, τας ημέρας αÏ
τάς

Last Page Next Page

Text Comparison with The Works of Edgar Allan Poe — Volume 5

Page 4
The corruption of taste is a portion or a pendant of the dollar-manufacture.
Page 9
" "It is a fatted calf from the pastures of Bashan," said the Pharisee, "the heathen have dealt wonderfully with us----let us raise up our voices in a psalm--let us give thanks on the shawm and on the psaltery-on the harp and on the huggab-on the cythern and on the sackbut!" It was not until the basket had arrived within a few feet of the Gizbarim that a low grunt betrayed to their perception a hog of no common size.
Page 15
account of his inability to walk as other men do.
Page 17
Here, drink this!" and he poured out another goblet full and offered it to the cripple, who merely gazed at it, gasping for breath.
Page 24
the right ears, long used to pen-holding, had an odd habit of standing off on end.
Page 28
It no longer wore, however, the same aspect.
Page 39
The homoeopathists did not give him little enough physic, and what little they did give him he hesitated to take.
Page 41
At first he was too much overpowered with grief to be able to do any thing at all, or to concert upon any plan of action; so that for a long time he endeavored to dissuade Mr.
Page 44
Goodfellow) would make every exertion in his power, would employ all the little eloquence in his possession to--to--to--soften down, as much as he could conscientiously do so, the worst features of this really exceedingly perplexing piece of business.
Page 61
I might here--if it so pleased me--dilate upon the matter of habiliment, and other mere circumstances of the external metaphysician.
Page 64
Indeed, many other points both in his appearance and demeanor might have very well sustained a conception of that nature.
Page 79
I speak figuratively.
Page 109
" Speaking of Poesy the author says: "By the murmur of a spring, Or the least boughs rustleling, By a daisy whose leaves spread, Shut when Titan goes to bed, Or a shady bush or tree, She could more infuse in me Than all Nature's beauties can In some other wiser man.
Page 118
Hear the loud alarum bells-- Brazen bells! What tale of terror, now, their turbulency tells! In the startled ear of night How they scream out their affright! Too much horrified to.
Page 131
And oh! of all tortures _That_ torture the worst Has abated--the.
Page 174
Some years ago I might have been induced, by an occasion like the present, to attempt a formal refutation of their doctrine; at present it would be a work of supererogation.
Page 181
*And gemmy flower, of Trebizond misnam'd-- Inmate of highest stars, where erst it sham'd All other loveliness: its honied dew (The fabled nectar that the heathen knew) Deliriously sweet, was dropp'd from Heaven, And fell on gardens of the unforgiven In Trebizond--and on a sunny flower So like its own above that, to this hour, It still remaineth, torturing the bee With madness, and unwonted reverie: In Heaven, and all its environs, the leaf And blossom of the fairy plant, in grief Disconsolate linger--grief that hangs her head, Repenting follies that full long have.
Page 191
** I have often thought I could distinctly hear the sound of the darkness as it stole over the horizon.
Page 208
THE VALLEY OF UNREST _Once_ it smiled a silent dell Where the people did not dwell; They had gone unto the wars, Trusting to the mild-eyed stars, Nightly, from their azure towers, To keep watch above the flowers, In the midst of which all day The red sun-light lazily lay.
Page 218
IV Ye deliverers of Athens from shame! Ye avengers of Liberty's wrongs! Endless ages shall cherish your fame, Embalmed in their echoing songs! 1827.