Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 52

διότι εννοούμεν ότι αÏ
τό είναι
διεστραμμένον — διά να μεταχειρισθώ την λέξιν χωρίς να δώσω και
την ακριβή σημασίαν. Έρχετται η αύριον και μαζί με αÏ
τήν μία
μεγαλειτέρα ανησÏ
χία η οποία μας ωθεί να πράξωμεν το καθήκον μας·
αλλ' εν όσω αÏ
ξάνει αÏ
τή η στενοχωρία, Ï
πάρχει μία ανώνÏ
μος και
αληθώς τρομακτική επιθÏ
μία, σχεδόν απαραβίαστος, μία ακόρεστος
επιθÏ
μία ν' αÏ
ξήσωμεν ακόμη την αναβολήν μας. Κάθε στιγμή ποÏ

περνά αÏ
ξάνει και την δύναμιν της επιθÏ
μίας αÏ
τής. Διαθέτομεν
ακόμη μίαν τελεÏ
ταίαν ώραν προς δράσιν. Φρικιώμεν Ï
πό την βίαν της
μάχης, η οποία θέτει εν ημίν εις αγώνα το ωρισμένον και το
αόριστον, την πραγματικότητα και την σκιάν. Αλλ' εάν η μάχη
έφθασεν εις αÏ
τό το σημείον, τότε θα Ï
περισχύση η σκιά, μάτην δε
αγωνιζόμεθα. Η καμπάνα αντηχεί, είναι η πένθιμος κωδονοκροÏ
σία της
παρελθούσης εÏ
τÏ
χίας μας. Είναι ακόμη η κραÏ
γή τοÏ
πετεινού διά
την σκιάν ποÏ
τόσον μας παρέλÏ
σεν. Ίσταται, σβύνεται, είναι η
απελεÏ
θέρωσις! Η παλαιά δράσις μας ενεφανίσθη. Θα εργασθώμεν τοÏ

λοιπού. Αλλοίμονον! Είναι πολύ αργά!

Είμεθα ορθοί εις το χείλος ενός κρημνού. Αισθανόμεθα την άβÏ
σσον
και μας πιάνει ζαλάδα και ίλιγγος. Το πρώτον μας μελέτημα είναι ν'
απομακρÏ
νθώμεν από τον κίνδÏ
νον. Αλλά χωρίς κανένα πιθανόν αίτιον
παραμένομεν εις την θέσιν. σιγά-σιγά, και διαδοχικώς, η ζάλη
μας, ο ίλιγγός μας και η φρίκη μας πÏ
κνούνται εις το σκοτεινόν
νέφος ενός αμνημονεύτοÏ
αισθήματος. Με διαβαθμίσεις μάλλον
ανεπαισθήτοÏ
ς ακόμη, το νέφος αÏ
τό λαμβάνει μίαν μορφήν, όπως ο
ατμός επάνω από την φιάλην οπόθεν αναβρύει το πνεύμα των χιλίων
και μιας αραβικών νÏ
κτών. Αλλ' από το πνεύμα μας, εις το χείλος
της αβύσσοÏ
βγαίνει μία μορφή επί μάλλον και μάλλον απτή και
τρομερά και όλα τα πνεύματα και όλοι οι δαίμονες των παραμÏ
θιών·
και εν τούτοις δεν είναι παρά μία ιδέα, αλλά μία ιδέα τρομερά, μία
ιδέα ποÏ
παγώνει μέχρι τοÏ
μÏ
ελού των οστέων σας, και σας
Ï
ποβάλλει τας αγρίας ηδονάς της φρίκης. Απλούστατα είναι η σκέψις
τοÏ
τι θα αισθανθώμεν πίπτοντες από ένα τόσον μεγάλο ύψος. Και η
πτώσις αÏ
τή, η αιφνίδια εκμηδένισις, διά μόνην την αιτίαν ότι
παράγεται απ' αÏ
τήν το μάλλον οδÏ
νηρόν και το μάλλον φρικώδες από
όλα τα φρικώδη και όλα τα φοβερά οράματα τοÏ
θανάτοÏ
και της
θλίψεως, όσα ποτέ παροÏ
σιάσθησαν εις την φαντασίαν μας — διά μόνην
αÏ
τήν την αιτίαν μας είναι επιθÏ
μητή έκτοτε Ï
περβολικά. Και το
γεγονός ότι η κρίσις μάς απομακρύνει από το χείλος της αβύσσοÏ
μας
προσεγγίζει εις αÏ
τήν με μεγαλÏ
τέραν δύναμιν. Δεν Ï
πάρχει πάθος
εις την φύσιν σατανικώτερον και μάλλον ανÏ
πόμονον από το πάθος
ενός ανθρώποÏ
, ο οποίος, ενώ φρικιά εις το χείλος μιας αβύσσοÏ
,
ονειρεύεται να πέση εις αÏ
τήν. Το να σκεφθώμεν τώρα, ή να
προσπαθήσωμεν να σκεφθώμεν, έστω και μίαν στιγμήν, σημαίνει ότι θα
καταστραφώμεν αναντιρρήτως, διότι

Last Page Next Page

Text Comparison with La Falo de Uŝero-Domo

Page 0
Online Distributed Proofreading Team at http://www.
Page 1
Mi diras "netolerebla" cxar trankviligis tiun senton nenia duonplezuriga (cxar poezia) sensaco kiun kutime registras la menso alfronte al la plej severaj naturaj bildoj pri sovagxeco aux teruro.
Page 2
Mi eksciis ankaux la ege rimarkindan fakton ke la tigo de la Usxera gento, kvankam gxuante longtempajn honorojn, neniam fondis dauxran brancxon; alivorte, ke la tuta familio sin limigis al rekta devenlinio kaj cxiam, krom ege malgravaj kaj ege provizoraj varioj, ade sin limigas tiel.
Page 3
Rimarkinte tiujn aspektajxojn, mi rajdis trans mallongan digvojon gxis la domo.
Page 4
Ni sidigxis kaj dum kelkaj momentoj, dum li diris nenian vorton, mi lin spektadis kun sento duonkompata, duonmira.
Page 5
" Mi eksciis, aldone, iom post iom, kaj pere de interrompitaj kaj dubasencaj indicoj, ceteran malkomunan trajton de lia mensa.
Page 6
Gxis nun sxi kontrauxstaris senmanke la premon de sia malsano kaj malkonsentis finfine sin enlitigi; sed dum la vespero de mia alveno cxe la domo, sxi cedis (kiel sxia frato min informis en la nokto kun nedirebla maltrankvilego) al la sterna potenco de la detruanto; kaj mi eksciis ke la ekvido gxuita de mi pri sxia persono estos sendube la lasta kiun mi gxuos--ke la damon, almenaux en viva stato, mi ne plu vidos.
Page 7
Cxiam mi retenos memorajxon pri la multaj solenaj horoj kiujn mi pasigis tiumaniere en soleco kun la mastro de Usxero-Domo.
Page 8
La versoj, kiuj titoligxis "La Hantita Palaco," tekstis proksimume, se ne lauxvorte, jene: I En la plej verda el niaj valoj, De bonaj angxeloj enlogxata, Foje bela kaj eleganta palaco-- Radianta palaco--levis la kapon.
Page 9
IV Kaj tute perl- kaj rubenbrila Estis la bela palacopordego, Tra kiu alvenis fluante, fluante, fluante Kaj sencxese scintilante, Ehxoaro kies sola placxa Tasko estis lauxdkanti, En vocxoj de supera beleco, La spriton kaj la sagxecon de sia.
Page 10
rego.
Page 11
Nia plej sxatata volumo estis malgranda oktava eldono de _Directorium Inquisitorium_, de la Dominikano Ejmeriko de Gxirono; kaj estis partajxoj de _Pomponius Mela_, pri la malnovaj afrikaj satirusoj kaj egiptajxoj super kiuj Usxero sidis en primeditado dum horoj.
Page 12
Kiam la kadavro ekestis en la cxerko, ni ambaux, kaj nur ni, gxin alportis al ties ripozejo.
Page 13
kaj tremega vibradeto, kvazaux kauxzite de nepra teruro, karakterizis seninterrompe lian eldiradon.
Page 14
Jen estas unu el viaj plej sxatataj aventurromanoj.
Page 15
vino kiun li trinkintis, ne plu prokrastis alparoli la ermiton, kiu havis, verdire, obstinan kaj malican karakteron, sed, sentante la pluvon sur siajn sxultrojn, kaj timante pligrandigxon de la sxtormo, levis senhezite sian klabon, kaj, per batoj, rapide faris malfermajxon por sia gantita mano en la lignajxoj de la pordo; kaj nun tirante fortege, li tiel fendis kaj frakasis kaj disigis cxion ke la bruo de la seka kaj kavsona ligno forsendis ehxoan alarmsignalon en la tutan arbaron.
Page 16
Klinigxante proksime super li, finfine mi komprenis la teruran signifon de liaj vortoj.
Page 17
El tiu cxambro kaj el tiu domego mi fugxis konsternigite.
Page 18
Box 1129, El Cerrito, CA 94530, Usono ALCOTT, LOUISA MAY: MIA KONTRABANDULO ANDERSON, SHERWOOD: TRI NOVELOJ ("La Morto en la Arbaro," "La Reveno," "La Perdita Romano") FITZGERALD, F.