Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 51

ή την
αποσύνθεσιν εις δεÏ
τερεύοντα στοιχεία. Είναι ένα ελατήριον,
ριζικόν, κύριον, — στοιχειώδες. Δεν θα παραλείψω να προσθέσω ότι,
εάν η ιδική μας επιμονή προς ωρισμένην δράσιν προέρχεται εκ τοÏ

ότι αισθανόμεθα ότι η επιμονή μας αύτη είναι ένοχος, η διαγωγή μας
τότε είναι απλή μεταβολή των σÏ
νηθειών μας σÏ
νεπεία φρενολογικής
διαμάχης. Αλλ' αρκεί μία στιγμή ν' αποκαλύψωμεν το ψεύδος της
ιδέας αÏ
τής. Η κατά φρενοπάθειαν πολεμικότης έχει ως κύριον λόγον
την ανάγκην της αμύνης, οία είναι προφύλαξίς μας, λόγοÏ
χάριν,
κατά τοÏ
αδίκοÏ
. . . Ο νόμος ούτος αφορά αποκλειστικώς την ιδικήν
μας βελτίωσιν και την επιθÏ
μίαν προς αÏ
τήν. Έπεται λοιπόν ότι και
η επιθÏ
μία της βελτιώσεως θα τροποποιήται εκ παραλλήλοÏ
με πάντα
άλλον νόμον ο οποίος δεν θα ήτο άλλο τι ειμή μία παραλλαγή της
φρενοπαθούς πολεμικότητος. Αλλ' εις την περίστασιν αÏ
τήν, την
οποίαν χαρακτηρίζω Ï
πό το όνομα δ ι α σ τ ρ ο φ ή, όχι μόνον η
επιθÏ
μία της διατηρήσεως τοÏ
γένοÏ
ς δεν είναι εις κίνδÏ
νον, αλλ'
απεναντίας έν αίσθημα όλως αντίθετον τώρα μόλις λαμβάνει την
γένεσιν. Μία έρεÏ
να της ιδικής μας σÏ
νειδήσεως είναι προ παντός, ο
καλύτερος τρόπος ν' αρνηθώμεν το σÏ
ζητούμενον επιχείρημα. Όποιος
έχει πλήρη εξοÏ
σίαν επί της ψÏ
χής τοÏ
και την εξετάζει κατά βάθος,
δεν δύναται ν' αρνηθή την ριζικήν Ï
πόστασιν της περί ης πρόκειται
ροπής. Είναι ολιγώτερον πασιφανής ή ακατάληπτος. Δεν εÏ
ρίσκεται
ανθρώπινον ον, το οποίον εις οιανδήποτε στιγμήν της ζωής δεν
εβασανίσθη, παραδείγματος χάριν από την ζωηράν επιθÏ
μίαν τοÏ
να
σκανδαλίση τον ακροατήν τοÏ
με περιφράσεις. Εκείνος ποÏ
ομιλεί
έχει την σÏ
νείδησιν ότι δÏ
σαρεστεί, έχει την μεγαλειτέραν πρόθεσιν
να εÏ
χαριστή· είναι σÏ
νήθως σύντομος, ακριβής και διαÏ
γής. Η
μάλλον λακωνική και φωτεινή έκφρασις τού έρχεται εις τα χείλη και
ζητεί να βγη. Αναγκάζεται να μεταχειρισθή βίαν διά να της
απαγορεύση την δίοδον· φοβείται και θα ήθελε να προφÏ
λαχθή την
αγανάκτησιν τοÏ
ακροατού. Εν τούτοις είναι Ï
ποτελής της ιδέας
αÏ
τής, η οποία με τας περιφράσεις και τας παρενθέσεις, γεννά την
προστριβήν αÏ
τήν. Η ιδέα αÏ
τή αρκεί: η κλίσις μεταμορφώνεται εις
σχέδιον, το σχέδιον εις επιθÏ
μίαν, η επιθÏ
μία εις ανάγκην
ακατανίκητον, και η ανάγκη αÏ
τή (με μεγάλην μας θλίψιν, διά τας
σÏ
νεπείας ποÏ
θα πηγάσοÏ
ν) πρέπει να ικανοποιηθή. Είμεθα λοιπόν
προ ενός έργοÏ
ποÏ
πρέπει να εκτελεσθή εις βραχύτατον διάστημα.
Δεν αγνοούμεν ότι μία επιβράδÏ
νσις θα είναι ολεθρία. Είναι η κÏ
ρία
κρίσις της Ï
πάρξεώς μας: ως μία φωνή σάλπιγγος, μας σÏ
νιστά την
άμεσον ενέργειαν και δράσιν. Καιόμεθα, αγανακτούμεν από
ανÏ
πομονησίαν να πραγματοποιήσωμεν το έργον αÏ
τό. Η εικασία μόνη
των λαμπρών αποτελεσμάτων αρκεί ν' ανάψη την ψÏ
χήν μας. Πρέπει,
πρέπει απολύτως ν' αρχίσωμεν το έργον αÏ
τό την ιδίαν ημέραν και εν
τούτοις αναβάλλομεν διά την αύριον. Διατί; Δεν ημπορούν παρά ν'
απαντήσοÏ
ν ως εξής: ο λόγος είναι

Last Page Next Page

Text Comparison with The Raven Illustrated

Page 0
L.
Page 1
curtain Thrilled me--filled me with fantastic Terrors never felt before; So that now, to still the beating Of my heart, I stood repeating, "'Tis some visitor entreating Entrance at my chamber door-- Some late visitor entreating Entrance at my chamber door; This it is and nothing more.
Page 2
wide the door: Darkness there and nothing more.
Page 3
When, with many a flirt and flutter, In there stepped a stately Raven [Illustration: 8020] Of the saintly days of yore.
Page 4
" Wondering at the stillness broken By reply so aptly spoken, "Doubtless," said I, "what it utters Is its only stock and store, Caught from some unhappy.
Page 5
" This I sat engaged in guessing, But no syllable expressing To the fowl whose fiery eyes now Burned into my bosom's core; This and more I sat divining, With my head at ease reclining On the cushion's velvet lining That the lamplight gloated o'er, But.
Page 6
" [Illustration: 0029] [Illustration: 0031] [Illustration: 9031] "Prophet!" said I, "thing of evil!-- Prophet still, if bird or devil!-- Whether Tempter sent, or whether Tempest tossed thee here ashore, Desolate, yet all undaunted, On this desert land enchanted-- On this home by Horror haunted-- Tell me truly, I implore-- Is there,--is there balm in Gilead?-- Tell me--tell me, I implore!" .
Page 7
" "Prophet!" said I, "thing of evil!-- Prophet still, if bird or devil!-- By that Heaven that bends above us-- By that God we both adore-- Tell this soul with sorrow laden If, within the distant Aidenn, It shall clasp a sainted maiden Whom the angels name Lenore-- [Illustration: 0032] Clasp a rare and radiant maiden Whom the angels name Lenore.
Page 8
And the lamplight o'er him streaming Throws his shadow on the floor, And my soul from out that shadow That lies floating on the floor Shall be lifted--nevermore! [Illustration: 0035].