Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 50

ο άνθρωπος. Εδώκαμεν λοιπόν εις τον άνθρωπον
έν όργανον τροφής, και το όργανον αÏ
τό είναι το μαστίγιον με το
οποίον ο Θεός αναγκάζει τον άνθρωπον να τρώγη, είτε θέλει, είτε
δεν θέλει.

Η δεÏ
τέρα μας ανακάλÏ
ψις απέδιδεν εις τα σχέδια τοÏ
Θεού και τον
σκοπόν ποÏ
είχε διά τον άνθρωπον προς διαιώνισιν τοÏ
είδοÏ
ς τοÏ
,
και κατά πλειονοψηφίαν σχεδόν, εύρομεν εις τον σκοπόν αÏ
τόν την
έδραν πάσης σÏ
μπαθείας· και ούτω καθεξής διά την βιοπάλην, την
ιδεολογίαν, την δημιοÏ
ργικότητα· κάθε όργανον με μια λέξι
ανταπεκρίνετο είτε εις ένα ηθικόν ένστικτον, είτε εις
επιτηδειότητα καθαρώς πνεÏ
ματικήν. Και εις την τοιαύτην κατανομήν
των νόμων της ανθρωπίνης δράσεως, οι μαθηταί τοÏ
ΣποÏ
ρτσχάιμ
αδίκως ή παραλόγως, γενικώς ή ειδικώς, δεν έκαμαν άλλο παρά ν'
ακολοÏ
θήσοÏ
ν, τοÏ
λάχιστον κατ' αρχήν, τα ίχνη των προηγοÏ
μένων
των, καθορίζοντες κάθε σημείον εξ Ï
παγωγής κατά την ιδέαν μιας εκ
των προτέρων γνωστής μοίρας των ανθρώπων, και λαμβάνοντες ως βάσιν
τοÏ
ς σκοπούς τοÏ
ΔημιοÏ
ργού.

Φρονιμώτερα και ασφαλέστερα θα ήτο να θεμελιώσοÏ
ν την ταξινόμησιν
αÏ
τήν (εάν και πάλιν είναι αναγκαία η τάξις) επί τοÏ
γεγονότος ότι
πολλαί πράξεις τοÏ
ανθρώποÏ
προέρχονται εκ σÏ
νηθείας, καί τινες
άλλαι είναι εξαιρετικαί, και μόνον εξαιρετικαί, αντί να την
θεμελιώσοÏ
ν επί της ιδέας, ότι η θεότης προέγραψεν εκ των προτέρων
την εκπλήρωσιν των γεγονότων τούτων. Εάν δεν δÏ
νάμεθα να μάθωμεν
τον Θεόν εις τα ορατά τοÏ
έργα, τι θα κάμωμεν διά τα ανεξιχνίαστα
σχέδιά τοÏ
τα οποία προκαλούν εις την ζωήν αÏ
τά ταύτα τα έργα; Εάν
δεν δÏ
νάμεθα να εισχωρήσωμεν εις τα αντικειμενικά τοÏ
έργα, πώς θα
εγνωρίζαμεν τας Ï
ποκειμενικάς διαθέσεις τοÏ
και τας φάσεις της
δημιοÏ
ργίας τοÏ
;

Εάν μετεχειρίζοντο την επαγωγήν, δηλαδή την μέθοδον εκ των
Ï
στέρων, οι φρενολόγοι θα παρεδέχοντο ως έμφÏ
τον και κύριον νόμον
της ανθρωπίνης δράσεως κάτι το παράδοξον, το οποίον θα το
ωνομάζαμεν &διαστροφήν&, εκτός εάν Ï
πάρχη και άλλη λέξις η οποία
χαρακτηρίζει καλύτερα την σκέψιν μοÏ
. Με την σημασίαν ποÏ

αντιλαμβάνομαι την λέξιν αÏ
τήν, φανερώνει αύτη πραγματικώς ένα
ελατήριον άνεÏ
αιτίοÏ
, ένα αίτιον στερούμενον αιτίας. Σύμφωνα με
την Ï
ποβολήν εργαζόμεθα χωρίς καταληπτόν σκοπόν, ή άλλως διότι τα
λόγια αÏ
τά θα φανούν αναμφιβόλως αντικροÏ
όμενα ημπορώ να μεταβάλω
την πρότασιν δίδων τοιαύτην μορφήν: Σύμφωνα με την Ï
ποβολήν
εργαζόμεθα διά μόνον το αίτιον άνεÏ
οÏ
δενός σκοπού. Θεωρητικώς δεν
Ï
πάρχει λόγος μάλλον άλογος. Αλλά πρακτικώς, τίποτε δεν είναι
ισχÏ
ρότερον. Μερικά πνεύματα εις μερικάς περιστάσεις είναι
απολύτως αδύνατα ν' αντισταθούν. Το γεγονός ότι αναπνέω δεν είναι
δι' εμέ ακριβέστερον από αÏ
τό: η αλήθεια είναι ότι μία οιαδήποτε
πράξις, ένα κακόν ή ένα σφάλμα είναι πολλάκις η μόνη και
αναντίρρητος δύναμις, η οποία μας ωθεί, και η οποία μόνη μας ωθεί
εις την εκπλήρωσιν. Και αÏ
τή η βιαία τάσις διά να κάμωμεν το κακόν
από την αγάπην προς το κακόν δεν δέχεται την ανάλÏ
σιν

Last Page Next Page

Text Comparison with Selections from Poe

Page 9
Clemm, a man who loved flowers and children and animal pets, who could be so devoted a husband, who could so consecrate himself to art, was not a bad man.
Page 35
'" But the Raven still beguiling all my fancy into smiling, Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird and bust and door; Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore, 70 What this grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore Meant in croaking "Nevermore.
Page 49
ANNABEL LEE It was many and many a year ago, In a kingdom by the sea, That a maiden there lived whom you may know By the name of Annabel Lee; And this maiden she lived with no other thought .
Page 53
The MS.
Page 56
It was, he said, a constitutional and a family evil, and one for which he despaired to find a remedy--a mere nervous affection, he immediately added, which would undoubtedly soon pass off.
Page 60
But in his disordered fancy the idea had assumed a more daring character, and trespassed, under certain conditions, upon the kingdom of inorganization.
Page 61
The brother had been led to his resolution (so he told me) by consideration of the unusual character of the malady of the deceased, of certain obtrusive and eager inquiries on the part of her medical men, and of the remote and exposed situation of the burial-ground of the family.
Page 65
I had arrived at that well-known portion of the story where Ethelred, the hero of the Trist, having sought in vain for peaceable admission into the dwelling of the hermit, proceeds to make good an entrance by force.
Page 84
Bransby's? Impossible!--but let me hasten to the last eventful scene of the drama.
Page 103
This wall had gates of iron.
Page 104
Its pendulum swung to and fro with a dull, heavy, monotonous clang; and when the minute-hand made the circuit of the face, and the hour was to be stricken, there came from the brazen lungs of the clock a sounct which was clear and loud and deep and exceedingly musical, but of so peculiars note and emphasis that, at each lapse of an hour, the musicians of the orchestra were constrained to pause, momentarily, in their performance, to hearken to the sound; and thus the waltzers perforce ceased their evolutions; and there was a brief disconcert of the whole gay company; and, while the chimes of the clock yet rang, it was observed that the giddiest grew pale, and the more aged and sedate passed their hands over their brows as if in confused revery or meditation.
Page 120
Have you found it?" Here was a long pause.
Page 127
certain similarity in general outline.
Page 129
How then do you trace any connection between the boat and the skull--since this latter, according to your own admission, must have been designed (God only knows how or by whom) at some period subsequent to your sketching the _scarabæus_?" "Ah, hereupon turns the whole mystery; although the secret, at this point, I had comparatively little difficulty in solving.
Page 143
"That is to say, of being _destroyed_," said Dupin.
Page 152
The principle of the _vis inertiæ_, for example, seems to be identical in physics and metaphysics.
Page 154
"The next morning I called for the snuff-box, when we resumed, quite eagerly, the conversation of the preceding day.
Page 156
Cf.
Page 159
hero fell.
Page 169
113.