Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 5

στρωμένη. Εκαλύπτετο σχεδόν όλη από
αργÏ
ρά σκεύη και ήτο Ï
περπλήρης από λεπτά εδέσματα. Τοιαύτη δε
πληθώρα εδεσμάτων Ï
πήρχεν, ώστε ηδύνατο να χορτάση λαός γιγάντων.
Εις όλην μοÏ
την ζωήν δεν παρεÏ
ρέθην ποτέ εις τόσην αφθονίαν και
τόσην αγρίαν επίδειξιν. Είναι αληθές ότι Ï
πό έποψιν καλαισθησίας η
διάταξις ήτο ελαττωματική και τα μάτια μοÏ
σÏ
νειθισμένα εις
ολιγώτερον φως επαθαίνοντο από την Ï
περβολικήν απειρίαν κηρίων,
τοποθετημένων εντός αργÏ
ρών κηροπηγίων, διατεθειμένων εν μεγίστη
αφθονία επί της τραπέζης παντού όποÏ
Ï
πήρχε και μία μικρά θέσις.

Η Ï
πηρεσία εγίνετο διά πολλών Ï
πηρετών και προ μεγάλης τραπέζης,
εις το άκρον της αιθούσης, εκάθηντο επτά ή οκτώ μοÏ
σικοί
κρατούντες βιολία, πλαγιαύλοÏ
ς, τρομπόνια και ένα τύμπανον. Εις
διαστήματα, κατά το γεύμα, οι άθλιοι αÏ
τοί με εκούραζαν με μίαν
ποικιλίαν ήχων, καθ' Ï
πόνοιαν μόνον μοÏ
σικών, την οποίαν όλοι
εφαίνοντο ότι ησθάνοντο εκτός εμού. Εν γένει δεν δύναμαι ν' αρνηθώ
ότι πλήρης βαβÏ
λωνία Ï
πήρχεν εις ό,τι έβλεπα. Αλλά προς τι; Μήπως
ο κόσμος δεν αποτελείται από όλα τα είδη των ανθρώπων, από όλα τα
είδη σκέψεων, από όλα τα είδη σÏ
νηθειών και κοινωνικών σÏ
νθηκών;
Άλλως τε και αρκετά εταξίδεÏ
σα διά να δύναμαι να εφαρμόζω το ρητόν
τοÏ
μη εκπλήττεσθαι διά τίποτε. Δι' ό και δεν εδίστασα να καθήσω
εις την τράπεζαν δεξιά τοÏ
αμφιτρύωνός μοÏ
, επειδή δε είχα μεγάλην
όρεξιν ετίμησα όλην αÏ
τήν την παράταξιν των εδεσμάτων.

Εν τούτοις η σÏ
νομιλία ήτο γενική και πολύ εύθÏ
μος. Αι γÏ
ναίκες
φÏ
σικά εφλÏ
αρούσαν. Παρετήρησα ταχέως ότι τα μέλη της ομηγύρεως
ήσαν πολύ καλοανατεθραμμένα. Η μνήμη τοÏ
αμφιτρύωνός μοÏ
ήτο αÏ
τή
καθ' εαÏ
τήν ένας ολόκληρος κόσμος τερπνών ανεκδότων. ΜοÏ
εφάνη ότι
ηÏ
χαριστείτο να σÏ
ζητή περί της θέσεώς τοÏ
ως διεÏ
θÏ
ντού τοÏ

φρενοκομείοÏ
και εξεπλάγην πολύ βλέπων ότι η τρέλλα ήτο το
εÏ
νοούμενον θέμα της σÏ
νομιλίας όλης σχεδόν της ομηγύρεως.
Διηγούντο σειράν διασκεδαστικών επεισοδίων σχετιζομένων προς
διάφορα είδη τρέλλας.

— Έχομεν εδώ ένα κρεμανταλάν, είπεν ένας κοντόχονδρος κύριος
καθήμενος εις τα δεξιά μοÏ
, ένα κρεμανταλάν, ο οποίος εφαντάζετο
ότι ήτο τσαγιέρα. Και εν παρενθέσει, δεν είναι παράξενον πράγμα
μεταξύ των άλλων να φωλιάση μια τέτοια τρέλλα εις τον εγκέφαλον
των τρελλών; Είναι ζήτημα αν εις όλα τα φρενοκομεία της Γαλλίας
δύνασθε να σÏ
ναντήσετε ένα τρελλόν θεωρούντα εαÏ
τόν τσαγιέραν. Ο
κύριος, περί οÏ
ο λόγος, ήτο μια τσαγιέρα αγγλικής κατασκεÏ
ής και
δεν παρέλειπε ποτέ ο ίδιος να τρίβεται κάθε πρωί με ένα δέρμα
ελάφοÏ
και μίαν κιμωλίαν.

— Έπειτα, λέγει άλλος Ï
ψηλού αναστήματος, καθήμενος ακριβώς
απέναντί μοÏ
, είχομεν προ ολίγοÏ
και άλλον, ο οποίος εφαντάζετο
ότι ήτο όνος, αν και δεν είχεν άδικον να το φρονή. Ήτο πολύ
θορÏ
βώδης και εδÏ
σκολεÏ
όμεθα πολύ να τον περιορίσωμεν. Επί πολύν
καιρόν δεν έτρωγε παρά γαϊδοÏ
ράγκαθα, τοÏ
εξαλείψαμεν δε αÏ
τήν την
μανίαν εμποδίσαντες αÏ
τόν να λάβη άλλην τροφήν. Διαρκώς εκλωτσούσε
με τα ξÏ
λοπάποÏ
τσά

Last Page Next Page

Text Comparison with Le Corbeau = The Raven

Page 0
Proofreading Team.
Page 1
»--Ici j'ouvris, grande, la porte: les ténèbres et rien de.
Page 2
plus.
Page 3
» Le Corbeau dit: «Jamais plus.
Page 4
» Alors l'oiseau dit: «Jamais plus.
Page 5
»_ This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core; This and more I sat divining, with my head at ease reclining On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er, But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er, _She_ shall press, ah, nevermore! _Cela, je m'assis occupé à le conjecturer, mais n'adressant pas une syllabe à l'oiseau dont les yeux de feu brûlaient, maintenant, au fond de mon sein; cela et plus encore, je m'assis pour le deviner, ma tête reposant à l'aise sur la housse de velours des coussins que dévorait la lumière de la lampe, housse violette de velours dévoré par la lumière de la lampe qu'_Elle_ ne pressera plus, ah! jamais plus.
Page 6
" _L'air, me sembla-t-il, devint alors plus dense, parfumé selon un encensoir invisible balancé par les Séraphins dont le pied, dans sa chute, tintait sur l'étoffe du parquet.
Page 7
» Le Corbeau dit: «Jamais plus!»_ "Be that word our sign of parting, bird or fiend!" I shrieked, upstarting-- "Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore! Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken! Leave my loneliness unbroken!--quit the bust above my door! Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!" Quoth the Raven, "Nevermore.