Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 49

παράφορος αταξία και ανήσÏ
χος ταραχή. Ήτο αρά γε αύτη η
ζώσα Ροβένα; ήτο πράγματι αύτη; η ξανθή και κÏ
ανόφθαλμος Ροβένα;
Αλλά διατί, ναι, διατί ν' αμφιβάλλω περί τούτοÏ
; το στόμα, το
οποίον ακόμη σÏ
νέσφιγγεν η νεκρική ταινία, πώς ήτο δÏ
νατόν να μη
ήτο το στόμα της; και αι παρειαί της, ναι, ήσαν ακριβώς αι ρόδιναι
παρειαί της· και ο πώγων με τοÏ
ς λακκίσκοÏ
ς; Αλλ' είχε λοιπόν το
ανάστημά της αναπτÏ
χθή κατά την διάρκειαν της νόσοÏ
της; Επί τη
σκέψει ταύτη κατεκÏ
ριεύθην πάραÏ
τα Ï
πό απεριγράπτοÏ
παραφοράς, και
δι' ενός πηδήματος εÏ
ρέθην έμπροσθεν της, εκείνη όμως
ωπισθοχώρησε, μόλις την επλησίασα, και αποκαλύψασα την κεφαλήν της
από τοÏ
σαβάνοÏ
αφήκε να καταπέση ατάκτως μακρά και άφθονος κόμη,
κόμη μελανωτέρα της ως το πτέρωμα τοÏ
κόρακος μαύρης τοÏ

μεσονÏ
κτίοÏ
ώρας. Και τότε ήρχισε ν' ανοίγη βραδέως, βραδέως τοÏ
ς
οφθαλμούς.

— Α! Ανεκραύγασα, δεν απατώμαι πλέον! Είναι οι σχιστοί οφθαλμοί,
οι μαύροι και παράδοξοι οφθαλμοί τοÏ
απολεσθέντος έρωτός μοÏ
, της
λαίδης, &της λαίδης Λιγείας!!&



Ο δαίμων της διαφθοράς



Εις την σποÏ
δήν των ιδιοτήτων και των τάσεων, των πρώτων ελατηρίων
της ανθρωπίνης ψÏ
χής, οι φρενολόγοι παρέλειψαν να περιλάβοÏ
ν μίαν
φÏ
σικήν κλίσιν, η οποία αν και Ï
πάρχη εναργέστατα, αλλ' όμως
ελησμονήθη ακόμη και από όλοÏ
ς τοÏ
ς ηθικολόγοÏ
ς, οι οποίοι
προηγήθησαν των φρενολόγων. Η ατασθαλία τοÏ
λογικού μας Ï
πήρξεν
αιτία της παραλείψεως. Το να έχωμεν αφήσει την ύπαρξίν της να
κρύπτεται από τα μάτια μας, τούτο προέκÏ
ψεν από έλλειψιν πίστεως —
πίστεως εις την αποκάλÏ
ψιν ήτοι εις την μαγείαν — να έχωμεν
πίστιν, ότι θα εννοήσωμεν από εδώ την πίστιν εν τη αποκαλύψει,
είτε την πίστιν εν τη μαγγανεία.

Η ιδέα δεν παροÏ
σιάσθη ποτέ εις το πνεύμα μας εξ αιτίας τοÏ

περιττεύοντος χαρακτήρος ον έχει η τάσις αÏ
τή, η κλίσις αÏ
τή δεν
ανταπεκρίνετο εις καμμίαν ανάγκην τίποτε δεν μας επέτρεπε λοιπόν
να την θεωρώμεν ως αναγκαίαν· αν η γνώσις τοÏ
πρώτοÏ
ελατηρίοÏ

επεβάλλετο αφ' εαÏ
τής, δεν θα κατορθώναμεν όμως ούτε θα
κατορθώσωμεν μέχρι σήμερον να εννοήσωμεν κατά ποίον τρόπον θα
ημπορούσε να χρησιμεύση εις τοÏ
ς σκοπούς μας. Είτε προσκαίρως είτε
αιωνίως εις τοÏ
ς σκοπούς της ανθρωπότητος. Δεν ημπορεί ν' αρνηθή
κανείς ότι η φρενολογία, όπως επίσης κατά το πλείστον και πάντα τα
σÏ
στήματα της μεταφÏ
σικής, διετÏ
πώθη κατά την μέθοδον τοÏ
εκ των
προτέρων σÏ
λλογισμού. Ο άνθρωπος ποÏ
σκέπτεται διά τον νοÏ
ν ή τον
λόγον — περισσότερον από τον άνθρωπον ποÏ
περιορίζεται να εννοή
και να παρατηρή — προσπαθεί να φαντασθή από παντού τα σχέδια τοÏ

Θεού, και να τοÏ
αποδώση σκέψεις.

Αφού αντελήφθη καλά τας προθέσεις τοÏ
Ιεχωβά, κατασκεÏ
άζει επ'
άπειρον σÏ
στήματα διά την φύσιν τοÏ
πνεύματος. Όσον διά την
φρενολογίαν, παραδείγματος χάριν, έχομεν κατά πρώτον λόγον
καθορίσει — όπως είναι εξ άλλοÏ
φÏ
σικόν — ότι η πρόθεσις της
προνοίας ήτο να τρώγη

Last Page Next Page

Text Comparison with The Raven

Page 0
The Raven by Edgar Allan Poe Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary, Over many a quaint and curious volume of forgotten lore-- While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping, As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
Page 1
Back into the chamber turning, all my soul within me burning, Soon again I heard a tapping something louder than before.
Page 2
Quoth the Raven, "Nevermore.
Page 3
" "Prophet!" said I, "thing of evil!--prophet still, if bird or devil! By that Heaven that bends above us--by that God we both adore-- Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn, It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore-- Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore.
Page 4
" "Be that our sign of parting, bird or fiend!" I shrieked, upstarting-- "Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore! Leave no black plume as a token of that lie thy soul has spoken! Leave my loneliness unbroken!--quit the bust above my door! Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!" Quoth the Raven, "Nevermore.