Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 47

νÏ
κτερινή ώρα.
ΕÏ
θύς εν τούτοις ως η σύζÏ
γός μοÏ
έπιεν, η κατάστασίς της
εχειροτέρεÏ
σε καταπληκτικώς, την τρίτην δε νύκτα μετά το γεγονός
οι Ï
πηρέται προητοίμαζον τα τοÏ
ενταφιασμού της· εγώ τότε, όλως
μόνος προ τοÏ
σαβανωμένοÏ
πτώματος της Ροβένας εντός τοÏ

φανταστικού εκείνοÏ
θαλάμοÏ
, ενόμιζα — ίσως τούτο ήτο όνειρον
προελθόν εκ τοÏ
οπίοÏ
ότι αλλόκοτοι μορφαί σÏ
νεστρέφοντο ως σκιαί
περί εμέ. Περιέφερα ανήσÏ
χος το βλέμμα επί των μορφών τοÏ

παραπετάσματος και των ποικιλοχρόων φώτων τοÏ
λαμπτήρος, ζητών δε
ν' αναπολήσω τα σÏ
μβάντα της παρελθούσης νÏ
κτός, διηύθÏ
να κατά
τύχην το βλέμμα επί τοÏ
σημείοÏ
, ένθα είχα ίδει την σκιάν, αλλά
δεν εύρον πλέον αÏ
τήν εκεί, και, ανακοÏ
φισθείς ολίγον, έρριψα
πάλιν το βλέμμα επί της εν τη κλίνη ωχράς και επιβαλλούσης μορφής·
ησθάνθην τότε κÏ
ριεÏ
ούσας με πληθύν αναμνήσεων της Λιγείας μοÏ
και
την καρδίαν μοÏ
πλημμÏ
ρούσαν, με ορμήν παλιρροίας, Ï
πό τοÏ
αρρήτοÏ

άλγοÏ
ς, το οποίον επίσης με είχε καταλάβει και επί τω θανάτω
εκείνης. Η νÏ
ξ προÏ
χώρει και εγώ, κατεχόμενος Ï
πό πικροτάτων
σκέψεων, ων αντικείμενον είναι εκείνη, η μοναδική μοÏ
Ï
περτάτη
λατρεία, έμενα με το βλέμμα προσηλωμένον επί τοÏ
πτώματος της
Ροβένας. Θα ήτο περίποÏ
μεσονύκτιον, ότε αίφνης διέκοψε τοÏ
ς
ρεμβασμούς μοÏ
λÏ
γμός τις, ταπεινός και ελαφρός, αλλά λίαν
εÏ
διάκριτος, από της νεκρικής κλίνης. Έτεινα το οÏ
ς κατεχόμενος
Ï
πό της αγωνίας δεισιδαίμονος τρόμοÏ
, αλλ' ο κρότος είχε παύσει.
Παρετήρησα το πτώμα μετ' επιμονής, αλλ' οÏ
δέ την ελαχίστην κίνησιν
ηδÏ
νάμην να διακρίνω επ' αÏ
τού. Εν τούτοις ήμην βέβαιος ότι δεν
ηπατήθην. Είχα ακούσει εναργέστατα και εν πλήρει σÏ
ναισθήσει
εμαÏ
τού. ΣÏ
νεκέντρωσα λοιπόν μετά πείσματος την προσοχήν μοÏ
επί
τοÏ
πτώματος, και τω όντι διέκρινα καθαρώς ασθενέστατον και μόλις
ορατόν ερύθημα, ανελθόν επί των παρειών της, και τας φλέβας των
βλεφάρων της εξογκοÏ
μένας. Πιεζόμενος Ï
πό απεριγράπτοÏ
φρίκης και
τρόμοÏ
, ησθάνθην την καρδίαν μοÏ
σÏ
γκοπτομένην και τα μέλη τοÏ

σώματος μοÏ
απονεκρούμενα· αλλ' επί τέλοÏ
ς ανέλαβα το θάρρος μοÏ
,
σκεφθείς ότι η Ροβένα έζη και ότι ηπατήθην εκλαβών αÏ
τήν ως
αποθανούσαν, πάραÏ
τα δε επεμελήθην κατά καθήκον όπως την επαναφέρω
εις την ζωήν· επεδόθην δε εις τούτο όλως μόνος, διότι, μη έχων
Ï
πηρέτας πλησίον μοÏ
, δεν ηδÏ
νάμην και να τοÏ
ς καλέσω, επειδή οÏ
δ'
επί στιγμήν ενόοÏ
ν να ανέλθω εκ τοÏ
θαλάμοÏ
, η δε φωνή μοÏ
δεν
έφθανε μέχρι των δωμάτων των. Μετ' οÏ
πολύ όμως το πτώμα επανήλθε
και πάλιν εις την προτέραν τοÏ
κατάστασιν, την επί των παρειών
χροιάν αντικατέστησεν ωχρότης πλέον ή μαρμαρίνη, τα χείλη
σÏ
νεσφίγχθησαν και ερρικνώθησαν νεκρικώς, εφ' όλοÏ
δε τοÏ
σώματος
διεχύθη θανάσιμος ψÏ
χρότης. Ερρίφθην πάλιν φρικιών επί τοÏ

διβανίοÏ
και αφέθην εις τας προτέρας μοÏ
περί Λιγείας
ονειροπολήσεις. Μία ώρα διέρρεÏ
σεν ούτως, ότε αίφνης ακούω εκ νέοÏ

αόριστον κρότον επί της κλίνης. Έτεινα το οÏ
ς μεθ' Ï
περτάτοÏ

φόβοÏ
. Ο κρότος προήρχετο εκ στεναγμού. Και πάλιν

Last Page Next Page

Text Comparison with Cuentos Clásicos del Norte, Primera Serie

Page 6
II El arte de Írving fué en cierto modo avanzado para su época.
Page 7
En matemáticas, como en otras cosas que se relacionan con la vida, es posible dar mayor importancia de acuerdo con los deseos a lo particular o a lo general.
Page 35
Preguntaréis, por supuesto, que dónde existe la conexión.
Page 38
Aquellos rumores debían tener alguna base, en realidad.
Page 43
Podéis estar seguro de que el ejemplar que tenemos ante los ojos pertenece a la especie más sencilla de jeroglíficos.
Page 44
La escalé hasta la cumbre, sintiéndome luego completamente desorientado acerca de lo que debería emprender a continuación.
Page 48
Su propietario, Róderick Úsher, era uno de los mejores camaradas de mi juventud; pero habían transcurrido muchos años desde nuestra última entrevista.
Page 58
No es de extrañar que su estado me aterrorizara, me contagiara.
Page 64
Sin embargo, sus facciones no se definían en el molde.
Page 73
Mi memoria retrocedía (¡oh! ¡con cuánta intensidad de pesar!) a Ligeia, la bien amada, la augusta, la bella, la desaparecida.
Page 81
Y entonces todo quedó silencioso y en suspenso, dejándose oír únicamente la voz del reloj.
Page 85
Por la manera de recoger las cartas en una baza deduce.
Page 97
La puerta se abrió con dificultad.
Page 108
Las coincidencias representan en general grandes tropiezos en la vía de aquellos pensadores que no están acostumbrados a sondear la teoría de las probabilidades, teoría a que se deben los resultados más gloriosos de la investigación humana para mayor gloria de la ilustración.
Page 112
No sé hasta qué punto puedan llegar sus datos acerca de mi persona.
Page 114
Apenas el animal le divisó lanzóse a la puerta del aposento, luego a las escaleras, y por una ventana, desgraciadamente abierta, se arrojó a la calle.
Page 119
Las palabras "¡extraño!" "¡singular!" excitaron mi curiosidad.
Page 127
"Nosotros los noruegos le llamamos Móskoe-ström, por la isla que está a mitad de su camino.
Page 134
Comprendí en un momento nuestra posición exacta.
Page 138
Al fin, después de varios cálculos de esta naturaleza y de advertir que me engañaba en todos ellos, este hecho, el hecho repetido de mi invariable error, me inspiró una serie de ideas que hicieron nuevamente temblar mis miembros y batir con pesadez mi corazón.