Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 44

ποτέ ο κατακτητής ούτος;
δεν είμεθα μέρος και μόριόν ΣοÏ
; Τις λοιπόν γνωρίζει τα μÏ
στήρια
της βοÏ
λήσεως, ως την ισχύν αÏ
τής; ο άνθρωπος ως εκ της αδÏ
ναμίας
της βοÏ
λήσεώς τοÏ
Ï
πείκει εις τοÏ
ς αγγέλοÏ
ς και παραδίδεται καθ'
ολοκληρίαν εις τον θάνατον.

Ταύτα ειπούσα, εξηντλημένη εκ της σÏ
γκινήσεως, αφήκε να
καταπέσωσιν οι λεÏ
κοί της βραχίονες και επέστρεψεν εις την
νεκρικήν της κλίνην. Την στιγμήν δε, καθ' ην έπνεε τα λοίσθια,
ήκοÏ
σα να εξέρχεται από των χειλέων της σÏ
γκεχÏ
μένος τις
ψιθÏ
ρισμός, και τείνας το οÏ
ς ήκοÏ
σα πάλιν τας τελεÏ
ταίας λέξεις
της περικοπής τοÏ
Γλάνβιλ: «ο άνθρωπος ως εκ της αδÏ
ναμίας της
βοÏ
λήσεώς τοÏ
Ï
πείκει εις τοÏ
ς αγγέλοÏ
ς και παραδίδεται καθ'
ολοκληρίαν εις τον θάνατον».

Απέθανεν· εγώ δε, σÏ
ντετριμμένος Ï
πό λύπης και αδÏ
νατών να Ï
ποφέρω
την αποτρόπαιον μόνωσίν μοÏ
εν τη ηρειπωμένη εκείνη πόλει, αφ'
ετέροÏ
δε κατέχων εκ της Λιγείας σημαντικήν περιοÏ
σίαν, εζήτησα
την ανακούφισιν επί τινας μήνας εις ανιαρά ταξίδια, έως οÏ

εγκατέστην τέλος εις έρημον οίκημα, κείμενον επί τινος των πλέον
ερήμων και ακαλλιεργήτων μερών της ωραίας Αγγλίας. Το εξωτερικόν
τοÏ
οικήματος τούτοÏ
ήτο εφθαρμένον και τα τείχη τοÏ
εχλόαζον εκ
της πολÏ
καιρίας· το εσωτερικόν όμως αÏ
τού κατέγινα μετ' επιμονής
όπως διακοσμήσω όσω το δÏ
νατόν μεγαλοπρεπέστερον· την κλίσιν
ταύτην είχα από παιδικής ηλικίας, ανεύρισκον δε ήδη αÏ
τήν επί τη
ελπίδι ίσως να διασκεδάσω τας θλίψεις μοÏ
.

ΦεÏ
! ηδύνατο ν' ανακαλύψη τις αρχάς παραφροσύνης εν εμοί, βλέπων
τα μεγαλοπρεπή και φανταστικά παραπετάσματα, τα επιβάλλοντα
αιγÏ
πτιακά ανάγλÏ
φα, τα αλλόκοτα έπιπλα, τα πλαίσια και τα επί των
καταχρύσων ταπήτων παράδοξα αραβοÏ
ργήματα! Το όπιον, εις οÏ
την
έξιν είχα από τινος παραδοθή, επενήργει, ώστε πάσα μοÏ
σκέψις ή
πράξις να λαμβάνη την χροιάν των ονείρων, τα οποία μοι επέφερε.
Παραλείπων την λεπτομερή αφήγησιν των τόσων άλλων μικρολογιών, θα
περιορισθώ εις την περιγραφήν τοÏ
κατηραμένοÏ
θαλάμοÏ
, εν ώ
ωδήγησα την δεÏ
τέραν μοÏ
σύζÏ
γον, την λαίδην Ροβέναν δε Τρεμαίν,
ξανθήν και κÏ
ανόφθαλμον νεανίδα. Η διακόσμησις τοÏ
νÏ
μφικού
εκείνοÏ
θαλάμοÏ
παραμένει εν πάση αÏ
τής λεπτομερεία εις την μνήμην
μοÏ
, και οσάκις την αναπολώ, μοι φαίνεται παράδοξον πώς οι γονείς
της νέας απέβλεψαν εις μόνην την περιοÏ
σίαν μοÏ
και σÏ
νήνεσαν να
εισέλθη η κόρη των ως νύμφη εις τοιούτον νÏ
μφικόν θάλαμον. Η
τεθλιμμένη μοÏ
μνήμη διατηρεί ζωηρότατα πάσας τας λεπτομερείας της
διακοσμήσεως τοÏ
παραδόξοÏ
εκείνοÏ
θαλάμοÏ
, αν και τόσα σημαντικά
πράγματα διαφεύγωσιν αÏ
τήν, εν ώ εν τη φανταστική πολÏ
τελεία τοÏ

θαλάμοÏ
δεν Ï
πήρχε σύστημά τι ή αρμονία διά να δύναται η μνήμη να
σÏ
γκρατή τας λεπτομερείας αÏ
τής. Ο θάλαμος, αποτελών μέρος Ï
ψηλού
και ως φρούριον ωχÏ
ρωμένοÏ
πύργοÏ
, ήτο πεντάγωνος και εÏ
ρύτατος,
έν δε μόνον παράθÏ
ρον απετέλει όλην την δÏ
τικήν πλεÏ
ράν,
καλÏ
πτόμενον Ï
πό μεγάλης Ï
έλοÏ
, ης το θαμβόν χρώμα έρριπτεν εντός
τοÏ
θαλάμοÏ
ωχρόφαιον το φως τοÏ
ηλίοÏ
ή της σελήνης. Υπεράνω
αÏ
τού εξετείνετο το δίκτÏ
ω

Last Page Next Page

Text Comparison with The Cask of Amontillado

Page 0
I must not only punish, but punish with impunity.
Page 1
" "Come, let us go.
Page 2
"These vaults," he said, "are extensive.
Page 3
In its surface were two iron staples, distant from each other about two feet, horizontally.
Page 4
" As I said these words I busied myself among the pile of bones of which I have before spoken.
Page 5
_In pace requiescat!_.