Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 42

θάνατον». Μετά καιρόν και κατόπιν άλλων
σκέψεων κατήντησα να αποδίδω κάποιαν μακρÏ
νήν σχέσιν μεταξύ τοÏ

χωρίοÏ
τούτοÏ
και τοÏ
χαρακτήρος εν μέρει της Λιγείας, διότι
παράδοξος τις έντασις εν τοις έργοις, ταις σκέψεσι και τοις λόγοις
αÏ
τής μοι εφαίνετο αποτέλεσμα ή τοÏ
λάχιστον ένδειξις της
γιγαντιαίας ισχύος τοÏ
βοÏ
λητικού της, περί τούτοÏ
δε και θετικά
δείγματα έλαβα κατά τας μακράς μετ' αÏ
τής σÏ
νδιαλέξεις μοÏ
. Η κατά
το φαινόμενον πάντοτε γαλήνιος Λίγεια ήτο το αθλιώτερον θύμα τοÏ

ωμού πάθοÏ
ς, το μέγεθος δε αÏ
τού Ï
πελόγιζα εκ της θαÏ
μασίας
διαχύσεως των οφθαλμών της, οίτινες με έθελγον άμα και ενεποίοÏ
ν
τρόμον, εκ της μαγικής μελωδίας, τοÏ
τόνοÏ
της καθαρότητος και εκ
της αγρίας επενεργείας των παραδόξων αÏ
τής λόγων, ων το αποτέλεσμα
εδιπλασίαζεν η αντίθεσις της απαγγελίας. Αι γνώσεις της Λιγείας
μοÏ
ήσαν άπειροι· εγνώριζε κατά βάθος τας κλασσικάς γλώσσας, εις
δε τας νεωτέρας οÏ
δέποτε την εύρον Ï
ποδεεστέραν των γνώσεων, ας
εγώ κατείχα, και έλÏ
ε τα σκοτεινότερα των ακαδημαϊκών ζητημάτων,
χωρίς οÏ
δέποτε να σφάλλη. Πόσον η μοναδική αύτη ιδιοφÏ
ία της
φύσεως της σÏ
ζύγοÏ
μοÏ
τώρα ιδίως έχει καταπλήξει και Ï
ποτάξει την
προσοχήν μοÏ
. Η παιδεία της, ως είπα, ήτο άπειρος και οÏ
δεμίαν
άλλην γÏ
ναίκα εγνώρισα κατέχοÏ
σαν τοσαύτας γνώσεις· αλλά και εκ
των ανδρών ποίος ποτε διεξήλθε μετ' ίσης επιτÏ
χίας το εÏ
ρύ πεδίον
των ηθικών, φÏ
σικών και μαθηματικών επιστημών; Δεν είχα τότε
παρατηρήσει, ως τώρα βλέπω τούτο, ότι αι γνώσεις της Λιγείας ήσαν
άπειροι και καταπληκτικαί, ησθανόμην όμως την μεγάλην Ï
περοχήν
της, και μετά πίστεως μαθητού αφιέμην να με οδηγή εις το χάος των
μεταφÏ
σικών ερεÏ
νών, περί ας ενησχολούμεθα μετά ζήλοÏ
κατά τα
πρώτα τοÏ
γάμοÏ
μας έτη. Και τότε πλήρης θριάμβοÏ
, πλήρης ζωηρών
τέρψεων και ελπίδων αιθερίων, έβλεπα διανοιγόμενον βαθμηδόν
έμπροσθέν μοÏ
το μακρύ μονοπάτι, το λαμπρόν και απάτητον, δι' οÏ

έμελλα επί τέλοÏ
ς να φθάσω εις σοφίαν τοσούτον θείαν και
πολύτιμον· οπόση όμως Ï
πήρξεν η θλίψις μοÏ
, ότε, μετά παρέλεÏ
σιν
ετών τινων, είδα αφιπταμένας και εκλιπούσας τας ελπίδας μοÏ

ταύτας! ΆνεÏ
της Λιγείας ήμην ως παιδίον ψηλαφούν εν τω σκότει·
αÏ
τή μόνη ηδύνατο να διαχέη φως εις τα μÏ
στήρια των μελετών ημών,
άνεÏ
δ' αÏ
τής όλη εκείνη η πρότερον αιθερία και λαμπρά φιλολογία
καθίστατο άχαρις και κατηφής.

Ήδη όμως οι ωραίοι της οφθαλμοί διέτρεχον ημέρα τη ημέρα
σπανιώτερον τας σελίδας εκείνας· η Λιγεία ησθένησεν· οι παράδοξοι
οφθαλμοί της εσπινθηροβόλοÏ
ν, οι δάκτÏ
λοι προσέλαβον την χροιάν
διαφανούς κηρού και αι κÏ
αναί φλέβες τοÏ
μετώποÏ
επάλλοντο μετά
σφοδρότητος· προείδα τον προσεγγίζοντα θάνατον, και το πνεύμα μοÏ

επάλαιεν απελπιστικώς προς το μÏ
σαρόν Αδραέλ.

Αλλά και αύτη, προς μεγάλην μοÏ
έκπληξιν, πάσαν προσπάθειαν
κατέβαλλεν, όπως αποσοβήση τον θάνατον· Ï
πέθετα, κρίνων τούτο εκ
τοÏ
χαρακτήρος της, ότι ήθελεν Ï
ποδεχθή αÏ
τόν απαθώς, αλλ'
ηπατήθην. Κατά την πάλην προς την σκιάν είχεν αντιτάξει
αντίστασιν, ην αι λέξεις αδÏ
νατούσι να

Last Page Next Page

Text Comparison with The Masque of the Red Death

Page 0
The abbey was amply provisioned.
Page 1
There was a sharp turn at every twenty or thirty yards, and at each turn a novel effect.
Page 2
To and fro in the seven chambers there stalked, in fact, a multitude of dreams.
Page 3
But now there were twelve strokes to be sounded by the bell of the clock; and thus it happened, perhaps, that more of thought crept, with more of time, into the meditations of the thoughtful among those who revelled.
Page 4
The figure was tall and gaunt, and shrouded from head to foot in the habiliments of the grave.
Page 5
He had come like a thief in the night.