Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 35

έκτακτον
αÏ
τό καλλιτέχνημα.

— Α! είπε σκεπτόμενος. Η Αφροδίτη, η ωραία Αφροδίτη των Μεδίκων,
εννοείτε. Η Αφροδίτη με το λεπτό κεφαλάκι και με τα χρÏ
σά μαλλιά.
Ένα μέρος τοÏ
αριστερού βραχίονος (εδώ ο τόνος της φωνής τοÏ

εχαμήλωσε τόσον, ώστε με δÏ
σκολίαν τον ήκοÏ
α) και όλος ο δεξιός
είναι νεωτέρας προσκολλήσεως. Και αÏ
τή η χειρονομία τοÏ
δεξιού
χεριού μοÏ
φαίνεται προσποιημένη.

Και ύστερα απ' ολίγο επρόσθεσε :

— Μιλήστε μοÏ
για τον Κανόβα! Αμ' αÏ
τός ο Απόλλων! ΜοÏ
φαίνεται
απλή αντιγραφή άνεÏ
αμφιβολίας! Πιθανόν να είμαι τρελλός και
ανόητος, αλλά δεν κατορθώνω να διακρίνω εις αÏ
τόν τον Απόλλωνα την
έμπνεÏ
σιν ποÏ
τόσον εξεθείασαν. Δεν ημπορώ να μη προτιμήσω απ'
αÏ
τόν τον Αντίνοον. Δεν ήταν ο Σωκράτης ποÏ
έλεγεν, ότι ο
αγαλματοποιός βρίσκει το άγαλμά τοÏ
μέσα στο παρθένο κομμάτι τοÏ

μαρμάροÏ
; Το ίδιο δεν λέγει και ο Μιχαήλ Άγγελος στο θαÏ
μάσιο
δίστιχό τοÏ
;

Non la l' ottimo artista alcun concetto
Che un marmo solo in se non circonscriva.

(Ο καλύτερος τεχνίτης καμμιά ιδέα δεν σÏ
λλαμβάνει ποÏ
να μη
βρίσκεται από πριν μέσα στάψÏ
χο μάρμαρο).

Ο καθένας έχει παρατηρήσει την διαφοράν ποÏ
Ï
πάρχει στο φέρσιμο
ενός καλογεννημένοÏ
ανθρώποÏ
από εκείνο ενός χωριάτη. Την διαφοράν
όμως αÏ
τήν δεν είναι εύκολο να την ορίσωμεν. Την παρατήρησιν αÏ
τήν
την έκαμα επάνω στον άνθρωπον αÏ
τόν, ποÏ
βρισκόμοÏ
να στο παλάτι
τοÏ
. Και την έκαμα μάλλον επάνω στην ηθική τοÏ
Ï
πόστασιν, στον
χαρακτήρα τοÏ
. Μέσα στο πνεύμα τοÏ
Ï
πήρχε πράγματι κάτι τι το
εξαιρετικόν, ποÏ
τον έβαζε χωρίς αμφιβολίαν στην πρώτη θέσι μεταξύ
των άλλων θνητών. Δεν ημπορώ να καθορίσω αλλοιώτικα αÏ
τό το πράγμα
παρά σαν ένα ξεχείλισμα της εντεταμένης και σÏ
νεχούς σκέψεως, ποÏ

είχε μέσα τοÏ
και η οποία επλημμύριζε και τας πλέον ασημάντοÏ
ς
πράξεις τοÏ
και εις αÏ
τά τα αστεία τοÏ
.

Και έπειτα είχεν ένα τέτοιον ιδιαίτερον τρόπον να ομιλή! Μέσα στην
ομιλία τοÏ
την πλέον ήσÏ
χη διέκρινα κάτι ποÏ
έτρεμε, ποÏ
εκινείτο
αλλοιώτικα μέσα τοÏ
και το οποίον πολλάκις μοÏ
έδιδε κάποιαν
ανησÏ
χίαν. ΣÏ
χνά σταματούσε σε μια φράσι, σαν να είχε λησμονήσει
τι ήθελε να ειπή και ετέντωνε ταÏ
τιά και επρόσεχε σαν να ήκοÏ
ε
κάποιον να ομιλή, σαν να περίμενε κανένα.

Σε μια στιγμή τέτοιας αφηρημάδας τοÏ
το βλέμμα μοÏ
έπεσε σε μια
σελίδα τοÏ
Ορφέως, την ωραίαν τραγωδίαν τοÏ
ποιητού και σοφού
Πολιτιανού, την πρώτην κατά χρονολογικήν σειράν των ιταλικών
τραγωδιών.

Ήταν ριγμένο το βιβλίο αÏ
τό επάνω σ' έναν καναπέ κοντά μοÏ
και η
προσοχή μοÏ
εστράφηκε σε μια σελίδα — ποÏ
ήταν σημειωμένη με το
μολύβι και βρίσκονταν προς το τέλος της τελεÏ
ταίας πράξεως — μια
σελίδα τοÏ
ισχÏ
ροτέροÏ
πάθοÏ
ς, μια σελίδα η οποία, με όλον τον
ανήθικον χαρακτήρα της, ξÏ
πνά μίαν άγνωστον σÏ
γκίνησιν σε κάθε
άνδρα ποÏ
την

Last Page Next Page

Text Comparison with The Bells, and Other Poems

Page 0
L.
Page 2
Hear the tolling of the bells-- Iron bells! What a world of solemn thought their monody compels! In the silence of the night, How we shiver with affright At the melancholy menace of their tone! For every sound that floats From the rust within their throats .
Page 4
I was a child and _she_ was a child, In this kingdom.
Page 8
" "Prophet!" said I, "thing of evil!--prophet still, if bird or devil!-- Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore, Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted-- On this home by horror haunted--tell me truly, I implore-- Is there--_is_ there balm in Gilead?--tell me--tell me, I implore!" Quoth the Raven, "Nevermore.
Page 9
[Illustration: To One in Paradise] _LENORE_ Ah, broken is the golden bowl! the spirit flown forever! Let the bell toll!--a saintly soul floats on the Stygian river; And, Guy de Vere, hast _thou_ no tear?--weep now or nevermore! See! on yon drear and rigid bier low lies thy love, Lenore! Come! let the burial rite be read--the funeral song be sung!-- An anthem for the queenliest dead that ever died so young-- A dirge for her the doubly dead in that she died so young.
Page 10
I have been happy--and I love the theme: Dreams! in their vivid colouring of life, As in that fleeting, shadowy, misty strife Of semblance with reality, which brings To the delirious eye, more lovely things Of Paradise and Love--and all our own! Than young Hope in his sunniest hour hath known.
Page 12
(Ah, let us mourn!--for never morrow Shall dawn upon him desolate!) And round about his home the glory That blushed and bloomed, Is but a dim-remembered story Of the old time entombed.
Page 13
All Beauty sleeps!--and lo! where lies Irene, with her Destinies! [Illustration: The Sleeper] O, lady bright! can it be right-- This window open to the night? The wanton airs, from the tree-top, Laughingly through the lattice drop-- The bodiless airs, a wizard rout, Flit through thy chamber in and out, And wave the curtain canopy So fitfully--so fearfully-- Above the closed and fringèd lid "Neath which thy slumb'ring soul lies hid, That, o'er the floor and down the wall, Like ghosts the shadows rise and fall! Oh, lady dear, hast thou no fear? Why and what art thou dreaming here? Sure thou art come o'er far-off seas, A wonder to these garden trees! Strange is thy pallor! strange thy dress, Strange, above all, thy.
Page 14
Here once, through an alley Titanic, Of cypress, I roamed with my Soul-- Of cypress, with Psyche, my Soul.
Page 15
" In terror she spoke, letting sink her Wings until they trailed in the dust-- In agony sobbed, letting sink her Plumes till they trailed in the dust-- Till they sorrowfully trailed in the dust.
Page 17
Mimes, in the form of God on high, Mutter and mumble low, And hither and thither fly-- Mere puppets they, who come and go At bidding of vast formless things That shift the scenery to and fro, Flapping from out their Condor wings Invisible Woe! That motley drama--oh, be sure It shall not be forgot! With its Phantom chased for evermore, By a crowd that seize it not, Through a circle that ever returneth in To the self-same spot, And much of Madness, and more of Sin, And Horror.
Page 23
[Illustration: Al Aaraaf] Ligeia! Ligeia! My beautiful one! Whose harshest idea Will to melody run, O! is it thy will On the breezes to toss? Or, capriciously still, Like the lone Albatross, Incumbent on night (As she on the air) To keep watch with delight .
Page 24
Thou hast bound many eyes In a dreamy sleep-- But the strains still arise Which _thy_ vigilance keep-- The sound of the rain, Which leaps down to the flower-- And dances again In the rhythm of the shower-- The murmur that springs From the growing of grass Are the music of things-- But are modell'd, alas!-- Away, then, my dearest, Oh! hie thee away To the springs that lie clearest Beneath the moon-ray-- To lone lake that smiles, In its dream of deep rest, At the many star-isles That enjewel its breast-- Where wild flowers, creeping, Have mingled their shade, On its margin is sleeping Full many a maid-- Some have left the cool glade, and Have slept with the bee-- Arouse them, my maiden, On moorland and lea-- Go! breathe on their slumber, All softly in ear, Thy musical number They slumbered to hear-- For what can awaken An angel so soon, Whose sleep hath been taken Beneath the cold moon, As the spell which no slumber Of witchery may test, The rhythmical number Which lull'd him to rest?" Spirits in wing, and angels to the view, A thousand seraphs burst th' Empyrean thro' Young dreams still hovering on their drowsy flight-- Seraphs in all but "Knowledge," the keen.
Page 26
And my lord he loves me well; But, when first he breathed his vow, I felt my.
Page 27
Clemm.
Page 28
_THE HAPPIEST DAY, THE HAPPIEST HOUR_ The happiest day--the happiest hour My sear'd and blighted heart hath known, The highest hope of pride and power, I feel hath flown.
Page 31
hill Shadowy, shadowy, yet unbroken, Is a symbol and a token.
Page 34
The moaning and groaning, The sighing and sobbing, Are quieted now, With that horrible throbbing At heart:--ah, that horrible, Horrible throbbing! The sickness--the nausea-- The pitiless pain-- Have ceased, with the fever That maddened my brain-- With the fever called "Living" That burned in my brain.
Page 35
_ALONE_ From childhood's hour I have not been As others were; I have not seen As others saw; I could not bring My passions from a common spring.
Page 39
Father, I firmly do believe-- I _know_--for Death, who comes for me From regions of the blest afar, Where there is nothing to deceive, Hath left his iron gate ajar, And rays of truth you cannot see Are flashing thro' Eternity---- I do believe that Eblis hath A snare in every human path-- Else how, when in the holy grove I wandered of the idol, Love, Who daily scents his snowy wings With incense of burnt offerings From the most unpolluted things, Whose pleasant bowers are yet so riven Above with trellis'd rays from Heaven No mote may shun--no tiniest fly-- The light'ning of his eagle eye-- How was it that Ambition crept, Unseen, amid the revels there, Till growing bold, he laughed and leapt In the tangles of Love's very hair?.