Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 34

— δεν ήτο ο πρώτος τÏ
χών
ο σιρ Θωμάς ΜοÏ
ρ — λοιπόν και αÏ
τός απέθανε γελώντας, ως θα
ενθÏ
μείσθε. Εις τα «Παράδοξα» επίσης τοÏ
ΡαβίζιοÏ
ς Τέξτωρ
εÏ
ρίσκεται μακρός κατάλογος προσώπων, τα οποία έσχον τον αÏ
τόν
λαμπρόν θάνατον! . . . Θα το γνωρίζετε άλλως, ότι εις την Σπάρτην
ανεκαλύφθη προς μεσημβρίαν της ακροπόλεως, εν μέσω χάοÏ
ς
δÏ
σδιακρίτων ερειπίων, βάθρον, επάνω εις το οποίον εδιάβαζε κανείς
αÏ
τά τα γράμματα: ΛΑΣΜ. Τι να εσήμαιναν αÏ
τά τα γράμματα; Είναι
εκτός αμφιβολίας ότι θα ήτανε μέρος της λέξεως: ΓΕΛΑΣΜΑ.

— Εις την Σπάρτην Ï
πήρχαν πολλοί ναοί και βωμοί αφιερωμένοι σ'
ένα σωρό θεούς. Κανένας δεν εσώθηκε. Δεν είναι παράδοξον να σωθή
ένας και μόνος, ο βωμός εις τον Θεόν τοÏ
γέλοιοÏ
;

— Για σταθήτε όμως μια στιγμή, εξηκολούθησεν ο ίδιος με ένα
άλλαγμα εις την φωνήν και στο στάσιμο, είχα άδικο ν' αστειεÏ
θώ εις
βάρος σας; Το ξάφνισμά σας για ό,τι βλέπετε είναι πολύ
δικαιολογημένο. Η ΕÏ
ρώπη όλη δεν έχει να δείξη το ταίρι αÏ
τού τοÏ

σαλονιού, ποÏ
είναι αληθινά βασιλικό. Αι άλλαι αίθοÏ
σαι τοÏ

παλατιού μοÏ
δεν μπορούν να παραβληθούν προς αÏ
τήν εδώ. Η άλλες
είναι απλούστατα η τελεÏ
ταία λέξι τοÏ
σÏ
ρμού, τοÏ
μωρού σÏ
ρμού,
ενώ αÏ
τό εδώ το παλάτι είναι κάτι καλύτερον παρά ο σÏ
ρμός. Αλλά,
βλέπεις, ο κόσμος είναι ζηλιάρης και επειδή ημπορούσε κανείς απ'
αÏ
τούς, ποÏ
τοÏ
ς περισσεύοÏ
ν τα λεπτά, να θελήση να το μιμηθή,
έλαβα τα μέτρα μοÏ
διά να προλάβω κάθε τέτοιον κίνδÏ
νον. Εσείς,
ένα άλλο πρόσωπο, ο θαλαμηπόλος μοÏ
και εγώ, φÏ
σικά, είμεθα οι
μόνοι ποÏ
το θαÏ
μάσαμε αÏ
τό το βασιλικό πράγμα.

Ακούοντας τα λόγια αÏ
τά, εχαιρέτησα για να δείξω την εÏ
γνωμοσύνην
μοÏ
, διότι η καταθλιπτική εντύπωσις τοÏ
μεγαλείοÏ
αÏ
τού, των
αρωμάτων, της μοÏ
σικής, τοÏ
εκκεντρικού τρόποÏ
με τον οποίον μοÏ

μιλούσε, με έκαμναν ανίκανον να εκφράσω με λόγια την σημασίαν ποÏ

απέδιδα σε μια τόσο κολακεÏ
τική για μένα εξαίρεσι.

Στον χαιρετισμόν μοÏ
επάνω σηκώθηκε αÏ
τός, μ' έπιασε μπράτσο και
κάμνοντάς μοÏ
τον γύρον τοÏ
σαλονιού εξηκολούθησε:

Εδώ, καθώς βλέπετε, Ï
πάρχοÏ
ν εικόνες όλων των εποχών, από τα
παλαιά Ελληνικά χρόνια μέχρι τοÏ
ΣιμαμποÏ
έ και από τοÏ
ΣιμαμποÏ
έ
πάλιν ως τα σήμερα. Και η σÏ
λλογή αÏ
τή έρχεται εις πλήρη αρμονίαν
με την σάλαν αÏ
τήν. Ιδού μερικά αριστοÏ
ργήματα ενός μεγάλοÏ

ζωγράφοÏ
, τα ατελείωτα σκίτσα καλλιτεχνών ποÏ
ήσαν άλλοτε ένδοξοι,
οι όποιοι όμως παρεγνωρίσθησαν και έτσι ημπόρεσα και επήρα φθηνά
τα έργα των.

Έπειτα εστράφη αιφνιδίως και ηρώτησε:

— Πώς βρίσκετε αÏ
τήν την &Παναγίαν τον ΕλέοÏ
ς;&

— Μα αÏ
τό είναι γνήσιο έργο τοÏ
ΓοÏ
ίδο! Πώς κατωρθώσατε να τ'
αποκτήσετε; Η εικόνα αÏ
τή εις την Ζωγραφικήν είναι το ίδιο ό,τι
και η Αφροδίτη εις την ΓλÏ
πτικήν, ανέκραξα με μεγάλον θαÏ
μασμόν,
γιατί από πολλήν ώραν είχε προσηλωθή το μάτι μοÏ
εις το

Last Page Next Page

Text Comparison with Ligeia und andere Novellen; Sieben Gedichte

Page 3
-- Ich betrachtete den süßen Mund.
Page 9
Aber nur von einer einzigen Stelle aus betrachtet schienen diese Figuren nichts als Arabesken zu sein.
Page 12
Dennoch konnte ich mir nicht verhehlen, daß die Krankheit meiner Frau, nachdem sie den Becher geleert hatte, eine rapide Wendung zum Schlimmsten nahm.
Page 14
Konnte das wirklich die lebende Rowena sein, die mir da gegenüberstand? Konnte es überhaupt Rowena sein -- die blondhaarige, blauäugige Lady Rowena Trevanion of Tremaine? Warum, warum sollte ich es bezweifeln? Die Binde lag fest um den Mund -- aber warum sollte es nicht der Mund, der atmende Mund der Lady of Tremaine sein? Und die Wangen -- sie trugen Rosen wie im Mittag ihres Lebens --.
Page 21
Ich entsetzte mich, als ich ihnen in Gedanken die Fähigkeit sinnlichen Empfindens und, auch ohne daß die Lippen sie unterstützen, seelisches Ausdrucksvermögen zuschrieb.
Page 23
Und dann -- dann, wenn ich,.
Page 24
Mit der Zeit erschien und blieb auf ihren Wangen.
Page 26
Und stündlich verdichteten sich diese Schatten einer unnatürlichen Ähnlichkeit und wurden immer tiefer und immer bestimmter und immer beängstigender -- und immer grauenvoller anzusehen.
Page 33
Plötzlich aber hörten diese Anzeichen auf, und die Welt wurde schwarz vor meinen Augen, und ich stand in atemlosem Schreck vor dem glühenden Gedanken -- der grauenhaften Versuchung, die mich befallen hatte.
Page 35
Die Form dieser Körper ist gerade so, daß sie bei einer gegebenen Oberflächengröße die größtmögliche Anhäufung von Materie gestattet, während die Oberfläche selbst so beschaffen ist, daß sie eine größere Zahl von Bewohnern aufnehmen kann, als wenn sie irgendeine andre Gestalt hätte.
Page 37
Solange sie unter dem Einfluß der zögernden Sonnenstrahlen blieb, schien ihre Haltung Freude auszudrücken, aber Trauer wandelte sie an, als sie der Schatten berührte.
Page 38
] [Fußnote 5: Florem putares nare per liquidum aethera.
Page 39
Beieinander lichter Bäume) und daß er deutliche Räderspuren aufwies, glich er auch nicht entfernt irgendeinem der Wege, die ich je gesehen hatte.
Page 40
Plötzlich also und wie mit Zauberhand wurde dieses ganze Tal und alles, was darin war, strahlend sichtbar.
Page 41
In der Mitte dieser Strecke lag eine Senkung, die bis auf die Bodenhöhe des Tales herabging.
Page 47
für mich dieselben Begriffe, und was schließlich der Mann im Weibe wirklich liebt, ist einfach ihre Weiblichkeit.
Page 53
Da gibt es die pomphaften Alleen und Boskette Versailles, italienische Terrassen und ein vielfach gemischter altenglischer Stil, der eine gewisse Ähnlichkeit mit der profanen Gotik oder der englischen elisabethanischen Architektur zeigt.
Page 68
III.
Page 69
Haltend Schritt, Schritt, Schritt Tanzt er.
Page 72
Oft schmelzen sah -- zu Nichts dahin.