Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 30

Τα μαλλιά της, ποÏ
είχε ξεπλέξει επιστρέφοÏ
σα από τον
χορόν, τα μαλλιά εις ιούλοÏ
ς με Ï
ακινθίνας αντανακλάσεις, ποÏ

ακτινοβολούν επάνω της απειρία αδαμάντων, περιειλίσσοντο πέριξ
μιας κεφαλής κλασσικής καλλονής.

Ύφασμα λεÏ
κόν σαν το χιόνι και ελαφρόν σαν τον αέρα φαίνεται
καλύπτον μόνον το λεπτόν της σώμα. Αλλ' όσον αερώδες και αν είναι
το φόρεμα αÏ
τό, τίποτε δεν ταράσσει τας πτÏ
χάς τοÏ
, και
επαναπίπτει πέριξ της ακίνητον, όπως η βαρεία μαρμάρινη εσθίς της
αρχαίας Νιόβης. Τόσον ήτο γαληνιαία, θερμή και βαρεία η ατμοσφαίρα
τοÏ
θερινού εκείνοÏ
μεσονÏ
κτίοÏ
και τόσον η γÏ
ναίκα αÏ
τή διετήρει
την ακαμψίαν αγάλματος.

Αλλά, πράγμα παράδοξον, δεν χαμηλώνει τα μεγάλα φωτεινά της μάτια
προς τον τάφον, εν ώ κείται σπαργανωμένη η μόνη της ελπίς. Τα
στρέφει προς μίαν διεύθÏ
νσιν παραδόξως διάφορον.

Η φÏ
λακή της Παλαιάς Δημοκρατίας είναι βεβαίως εκ των
επιβλητικωτάτων οικοδομημάτων. Διατί όμως η μαρκησία τα προσηλώνει
επ' αÏ
τής τόσον πεισματικά, ενώ πλησίον της αγωνιά το μόνον της
τέκνον; Ακριβώς απέναντι των παραθύρων τοÏ
κοιτώνος της ανοίγεται
εκεί κάτω ένας όρμος πλήρης σκότοÏ
ς. Τι μπορούσε να μένη ακόμη εις
την σκοτεινήν αÏ
τήν γωνίαν, εις την αρχιτεκτονικήν τοÏ
μνημείοÏ
,
εις τα θαÏ
μαστά τοÏ
αετώματα, τα με κισοούς περιτÏ
λιγμένα, ποÏ
να
μη το είχεν ιδεί μÏ
ριάκις η μαρκησία τοÏ
Μεντόνη; Αλλά τι λέγω;
Ποίος δεν γνωρίζει, ότι εις παρομοίας περιστάσεις οι οφθαλμοί μας
ως καθρέπτης με πολλά πρίσματα πολλαπλασιάζοÏ
ν τας εικόνας τοÏ

πόνοÏ
μας και στρέφονται μακράν προς τα πλέον απίθανα μέρη,
αναζητούντες την αιτίαν της θλίψεώς μας, αιτίαν σÏ
χνά εγγύτατα
προς ημάς κειμένην;

Ολίγα σκαλοπάτια Ï
ψηλότερα από εκείνο εφ' οÏ
εστέκετο η μαρκησία,
και κάτω από την θολωτήν πύλην ποÏ
βλέπει προς την διώρÏ
γα,
ίσταται φέρων εισέτι την ενδÏ
μασίαν τοÏ
χορού ο ακόλαστος αÏ
τός
Μεντόνι. Από καιρού εις καιρόν γρατσοÏ
νίζει μηχανικώς την κιθάραν
τοÏ
και μ' έναν αέρα Ï
περτάτης βαρεσιάς αποτείνει μερικάς
σÏ
μβοÏ
λάς εις τοÏ
ς ανθρώποÏ
ς ποÏ
ασχολούνται να σώσοÏ
ν το παιδί
τοÏ
.

Εγώ αÏ
τός, Ï
πό την επίδρασιν της καταπλήξεώς μοÏ
, έμεινα ανίκανος
διά πάσαν κίνησιν και εις τα μάτια των καταταραγμένων ομίλων,
οίτινες εθεώντο, θα εφαινόμην ως κανέν φάντασμα φέρον ατÏ
χίαν,
όταν επέρασα ανάμεσόν των, όρθιος και ωχρός εις την μαύρην μοÏ

γόνδολαν.

Πάσαι αι προσπάθειαι απέβησαν μάταιαι. Ήδη πολλοί κολÏ
μβηταί εκ
των αρίστων Ï
πεχώροÏ
ν με βαθείαν αποθάρρÏ
νσιν. Η τύχη τοÏ
παιδιού
εφαίνετο πολύ απελπιστική — αλλά μήπως και η τύχη της μητρός ήτο
ολιγώτερον;

Όταν από τα βάθη της σκοτεινής γωνίας, περί της οποίας σας ωμίλησα
και η οποία σÏ
νέπιπτε με τας σκιάς της φÏ
λακής της Παλαιάς
Δημοκρατίας ακριβώς προ των δικτÏ
ωτών της μαρκησίας, εξήλθεν ένας
άνθρωπος περιτÏ
λιγμένος με μανδύαν. Επεφάνη εν τη φωτισμένη ζώνη,
εσταμάτησε μίαν στιγμήν παρά την απόκρημνον όχθην, και εβύθισε την
κεφαλήν τοÏ
εις την διώρÏ
γα.

Μετά μίαν στιγμήν επεφαίνετο εις την μαρμαρίνην κλίμακα πλησίον
της μαρκησίας κρατών εις τα χέρια τοÏ

Last Page Next Page

Text Comparison with The Raven and The Philosophy of Composition

Page 0
_ _Lenore_ ] [Illustration] The Raven and The Philosophy of Composition By Edgar Allan Poe Quarto Photogravure Edition Illustrated from Paintings by Galen J.
Page 1
It is felt that no other introduction could be more happily conceived or executed.
Page 2
I prefer commencing with the consideration of an effect.
Page 3
I am aware, on the other hand, that the case is by no means common, in which an author is at all in condition to retrace the steps by which his conclusions have been attained.
Page 4
It is needless to demonstrate that a poem is such, only inasmuch as it intensely excites, by elevating, the soul; and all intense excitements are, through a psychal necessity, brief.
Page 5
Now the object, Truth, or the satisfaction of the intellect, and the object, Passion, or the excitement of the heart, are, although attainable, to a certain extent, in poetry, far more readily attainable in prose.
Page 6
” In fact, it was the very first which presented itself.
Page 7
And here it was that I saw at once the opportunity afforded for the effect on which I had been depending—that is to say, the effect of the variation of application.
Page 8
My first object (as usual) was originality.
Page 9
Now, each of these lines, taken individually, has been employed before, and what originality “The Raven” has, is in their combination into stanza: nothing even remotely approaching this combination has ever been attempted.
Page 10
” Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he; But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door.
Page 11
storm, to seek admission at a window from which a light still gleams,—the chamber-window of a student, occupied half in poring over a volume, half in dreaming of a beloved mistress deceased.
Page 12
_] [Illustration] And the silken, sad, uncertain rustling of each purple curtain Thrilled me—filled me with fantastic terrors never felt before; So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating “’Tis some visitor entreating entrance at my chamber door— Some late visitor entreating entrance at my chamber door;— This it is and nothing more.
Page 13
” [Illustration] But the Raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Page 14
” [Illustration: _Copyright 1906 by The Harwell-Evans Co.
Page 15
Silently corrected typographical errors.