Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 27

τοÏ
. Εν τούτοις το πνεύμα μοÏ
ενέμενεν εις στιγμάς
αλλοφροσύνης να μη εννοή τι σÏ
νέβαινεν. Αλλά τέλος η αλήθεια
επεβλήθη, εβίασε την είσοδον τοÏ
λογικού μοÏ
και το εφώτισεν.

Ω! Οτιδήποτε άλλο, μα όχι αÏ
τό! Όχι τέτοιο βασανιστήριον! Όχι
τέτοιος θάνατος! Εκπέμπων αγρίας ωρÏ
γάς απεσύρθην από το χείλος
τοÏ
φρέατος και κρύπτων το πρόσωπον εις τα δύο χέρια μοÏ
έχÏ
σα
πικρά δάκρÏ
α.

Η θερμότης ταχέως ηÏ
ξήθη και μίαν φοράν ακόμη εσήκωσα τα μάτια,
τινασσόμενος από τρομερόν πÏ
ρετόν. Η φÏ
λακή μοÏ
Ï
πέστη νέαν
μεταβολήν και η μεταβολή απέβλεπε πασιφανώς εις το σχήμα τοÏ

Ï
πογείοÏ
. Όπως και την πρώτην φοράν, δεν κατώρθωσα ν' αντιληφθώ
αμέσως ό,τι σÏ
νέβαινεν. Αλλ' η αμφιβολία αÏ
τή δεν ήτο μακράς
διαρκείας. Η καταδίωξις εκ μέροÏ
ς της Ιεράς Εξετάσεως έβαινεν
επιταχÏ
νομένη, πεισμωθείσα διά την διπλήν αποτÏ
χίαν. Το έβλεπα ότι
δεν ηδÏ
νάμην να παίξω με τον Βασιλέα της Φρίκης. Η φÏ
λακή μοÏ
ήτο
τετράγωνος. Αίφνης είδα ότι δύο από τας σιδηράς γωνίας έγειναν
οξείαι, ενώ αι δύο άλλαι αμβλείαι.

Η τρομερά μεταμόρφωσις ηύξανε ταχέως με ένα Ï
πόκωφον ψίθÏ
ρον, με
ένα μόλις ακοÏ
όμενον τριγμόν. Εν ριπή οφθαλμού το σχήμα τοÏ

κελλίοÏ
έγεινε ρόμβος. Αλλ' η μεταμόρφωσις δεν θα σταματούσεν
εκεί. Δεν είχα ούτε την επιθÏ
μίαν, ούτε την ελπίδα να την
σταματήσω εκεί. Θα επροτίμων να κολλήσω το στήθος μοÏ
εις τοÏ
ς
πÏ
ρωμένοÏ
ς αÏ
τούς τοίχοÏ
ς και να τοÏ
ς χρησιμοποιήσω ως ένδÏ
μα
αιωνίας ειρήνης.

«Ο θάνατος», εκραύγασα, «όλοι οι θάνατοι μαζί, αλλ' όχι να πνιγώ
στο πηγάδι».

Τρέλλα! Πώς δεν κατελάμβανα ότι εις το πηγάδι αÏ
τό έπρεπε να
εÏ
ρίσκεται το καÏ
στικόν μέταλλον ποÏ
μ' επίεζεν από παντού; Ήτο
δÏ
νατόν ν' αντισταθώ εις την θερμότητά τοÏ
! Αλλά και τούτοÏ

δεδομένοÏ
, πώς θα μπορούσα ν' αντισταθώ εις την πίεσίν τοÏ
;

Και ιδού ότι ο ρόμβος επλατύνετο με μίαν ταχύτητα ποÏ
ούτε καν μοÏ

άφινε χρόνον να τον παρακολοÏ
θήσω. Το κέντρον τοÏ
και φÏ
σικά
επίσης η μακροτέρα διαγώνιός τοÏ
σÏ
νέπιπτον με την χαίνοÏ
σαν
άβÏ
σσον.

Απεμακρύνθην, αλλ' οι τοίχοι επλησίαζαν και με έσπρωχναν προς τα
εμπρός με ακαταμάχητον δύναμιν.

Ήλθεν η στιγμή, καθ' ην το σώμα μοÏ
κοÏ
λοÏ
ριασμένο διά ν' αποφύγη
τοÏ
ς καίοντας τοίχοÏ
ς δεν διέθετεν εις το στερεόν έδαφος της
φÏ
λακής παρά μίαν έκτασιν ενός ποδός πλάτοÏ
ς.

ΈπαÏ
σα ν' αγωνίζομαι. Αλλ' η αγωνία της ψÏ
χής μοÏ
ερμηνεύθη διά
μιας κραÏ
γής απελπισίας. Ένοιωσα ότι ετρίκλιζα παρά το χείλος τοÏ

φρέατος.

Απέστρεψα τα μάτια μοÏ
!

Αίφνης ήκοÏ
σα αναμίκτοÏ
ς κραÏ
γάς ανθρώπων, ισχÏ
ρά σαλπίσματα
σαλπίγγων. Ένα βραχνό μούγκρισμα σαν από απειρίαν κεραÏ
νών. Τα
πύρινα τείχη ωπισθοδρόμησαν αμέσως. Μία χειρ σÏ
νέλαβε τον βραχίονά
μοÏ
την στιγμήν ακριβώς, καθ' ην εξηντλημένος κατεκρημνιζόμην εις
την άβÏ
σσον. Ήτο ο βραχίων τοÏ
στρατηγού Λασσάλ. Τα γαλλικά
στρατεύματα είχαν εισέλθει εις την Τολέδην.

Η Ιερά Εξέτασις είχε πέσει εις χείρας των εχθρών της.



Η σÏ
νάντησις



Last Page Next Page

Text Comparison with La Falo de Uŝero-Domo

Page 0
Online Distributed Proofreading Team at http://www.
Page 1
Mi devis min turni al la maltauxga konkludo ke, dum sendube ja ekzistas kombinoj.
Page 2
La leterinto priparolis seriozegan korpan malsanon--mensan malsanon kiu lin premas--kaj pri sincera deziro vidi min, kiel lian plej bonan, kaj efektive solan amikon, kun la celo, pere de la plezuro de mia kompanio, iom malpligrandigi lian malsanon.
Page 3
Sxtelpasxa valeto kondukis min de tie, en silento, tra multaj malhelaj kaj kompleksaj koridoroj gxis la laborejo de sia mastro.
Page 4
Kaj nun en la nura troigo de la reganta karaktero de tiuj trajtoj, kaj de la mieno kiun ili kutimis elmontri, vidigxis tioma sxangxigxo ke mi malcertis al kiu mi parolis.
Page 5
"Mi pereos," li diris, "_devige_ mi pereos en tiu lamentinda frenezio.
Page 6
Kaj tial, dum pli kaj pli intima proksimeco kondukis min pli kaj pli senrezerve en la kasxejojn de lia spirito, des pli amare mi konsciis la senutilon de cxiu klopodo felicxigi menson.
Page 7
Se iam homa estajxo pentris ideon, tiu estajxo estis Roderiko Usxero.
Page 8
En la dominio de monarko Penso-- Gxi staris tie! Neniam serafo etendis flugilon Super teksajxo ecx duone tiel bela.
Page 9
Laux la remparoj, plumhava kaj pala, Foriris estigxinte flugilhava odoro.
Page 10
Mi bone memoras ke sugestoj estigitaj de tiu balado nin kondukis en pensvojon sur kiu evidentigxis opinio de Usxero kiun mi mencias malpli pro ties noveco (cxar aliaj homoj tiel opiniis) ol.
Page 11
Tiu opinio, en ties gxenerala formo, asertis la sensivecon de cxiuj vegetajxoj.
Page 12
Gxia pezego faris malkutime akutan raspan sonon dum gxi movigxis sur siaj cxarniroj.
Page 13
Lia vizagxo estis, kiel kutime, kadavre pala--sed aldone enestis lian rigardon speco de freneza gxojego--en lia tuta konduto vidigxis speco de versxajne retenita _histerio_.
Page 14
Temis, efektive, pri sxtorma tamen severe bela nokto, nokto sovagxe aparta pro sia teruro kaj sia beleco.
Page 15
Premite, kiel mi ja estis, je la okazo de la dua kaj eksterordinarega koincido, far mil kontrauxstarantaj sensacoj, en kiuj superis miro kaj terurego, mi retenis tamen suficxan spiritopretecon por eviti eksciti, per iu ajn komento, la sentivan nervozecon de mia kunestanto.
Page 16
Mi auxdis ilin--antaux multaj, multaj tagoj--tamen mankis al mi la kuragxo--_mankis la kuragxo ekparoli_! Kaj nun--hodiauxnokte--Etelredo--ho! ho!--la rompo de la pordo de la ermito, kaj la mortokriego de la drako, kaj la sonorego de la sxildo!--ni diru, anstatauxe, la frakaso de sxia cxerko kaj la grincado de la feraj cxarniroj de la karcero kaj sxiaj baraktoj interne de la latuntegita arkopasejo de la kelo! Ho, kien mi forrapidu? Cxu.
Page 17
baldauxege sxi ne aperos cxi tie? Cxu sxi ne hastas por riprocxi min pri mia senkonsiderado? Cxu mi ne auxdis sxiajn pasxojn sur la sxtuparo?--Cxu mi ne perceptas tiun pezan kaj teruran batadon de sxia koro? FRENEZULO!" Cxi tie li saltstarigxis furioze, elkriegante siajn silabojn, kvazaux en la strebado li rezignus sian animon.
Page 18
Haveblaj cxe ELNA LIBROSERVO P.