Ιστορίες αλλόκοτες

By Edgar Allan Poe

Page 13

γνώμην μοÏ
, από την παλαιάν εν χρήσει
θεραπείαν. Ήτο σύστημα απολύτως τέλειον, απλούν, διαÏ
γές, όχι
επιβαρÏ
ντικόν, ένα πολύ εÏ
χάριστον σύστημα . . . Ήτο . . .

Εις το σημείον τούτο αι πληροφορίαι τοÏ
κ. Μαγιάρ διεκόπησαν
αιφνιδίως από μίαν νέαν σειράν Ï
λακών, ομοίων προς εκείνας, αι
οποίαι προ ολίγοÏ
ήδη μας ετάραξαν. Αλλ' αι φωναί εφαίνοντο
πλησιάζοÏ
σαι ταχύτατα.

— Θεέ μοÏ
, εφώναξα, οι τρελλοί θα έφÏ
γαν βεβαίως . . .

— Φοβούμαι πολύ ότι δεν εÏ
ρίσκεσθε εις την αλήθειαν, είπεν ο κ.
Μαγιάρ καταστάς Ï
περβολικά ωχρός.

Μόλις ετελείωσε την φράσιν τοÏ
, φωναί διαπεραστικαί και ύβρεις
ηκούσθησαν κάτω από τα παράθÏ
ρα και ταÏ
τοχρόνως εγένετο πασιφανές,
ότι έξωθεν πολλά πρόσωπα απεπειρώντο να εισβάλλοÏ
ν εις την
αίθοÏ
σαν. Έσειον την θύραν κρούοντα αÏ
τήν με μεγάλο σφÏ
ρί και τα
παραθÏ
ρόφÏ
λλα ετραβούντο προς τα έξω με καταπληκτικήν δύναμιν.

Επηκολούθησε σκηνή τρομεράς σÏ
γχύσεως. Ο κ. Μαγιάρ, προς μεγάλην
μοÏ
έκπληξιν, εκρύφθη κάτω από τον μποÏ
φέ, ενώ εγώ επερίμενα
μεγαλÏ
τέραν ψÏ
χραιμίαν απ' αÏ
τόν. Οι μοÏ
σικοί της ορχήστρας, οι
οποίοι προ ενός τετάρτοÏ
εφαίνοντο τόσον μεθÏ
σμένοι, ώστε να μη
μπορούν να εξακολοÏ
θήσοÏ
ν τα καθήκοντά των, ανετινάχθησαν εις τοÏ
ς
πόδας των, ήρπασαν τα όργανά των, ανερριχήθησαν επί της τραπέζης
και έπαιξαν τον εθνικόν ύμνον με Ï
περάνθρωπον δύναμιν, οÏ
χί όμως
και μοÏ
σικήν ακρίβειαν.

Εν τούτοις ο κύριος, τον οποίον με τόσην δÏ
σκολίαν κατώρθωσαν να
εμποδίσοÏ
ν προηγοÏ
μένως να πηδήση επί της τραπέζης, εÏ
ρέθη επ'
αÏ
τής εν μέσω φιαλών και ποτηριών. Μόλις δε ετοποθετήθη ασφαλώς
επ' αÏ
τής ήρχισε να δημηγορή. Η δημηγορία τοÏ
αύτη θα ήτο πιθανόν
πολύ ωραία εάν ήτο δÏ
νατόν να ακοÏ
σθή. ΤαÏ
τοχρόνως εκείνος ποÏ

έδειχνε σÏ
μπάθειαν διά την τέχνην της σβούρας ήρχισε να στρέφεται
περί εαÏ
τόν και πέριξ της αιθούσης με μίαν πρωτοφανή ταχύτητα,
έχων τοÏ
ς βραχίονας σταÏ
ρωμένοÏ
ς, κατ' ορθήν γωνίαν με το σώμα, ως
εάν ήτο αληθινή σβούρα, και ωθών πάντας όσοÏ
ς σÏ
νήντα. Έπειτα μία
ατελείωτος σειρά των ΠοÏ
μ και των Πςς . . . ς, σαμπάνιας δηλαδή ποÏ

ανοίγεται, με έκαμε ν' αντιληφθώ ότι ωφείλοντο εις τον κύριον, ο
οποίος κατά την διάρκειαν τοÏ
γεύματος έπαιξε ρόλον σαμπάνιας με
τόσην λεπτότητα. Κατά το διάστημα τούτο ο άνθρωπος-βάτραχος
εκόαζεν ως από τας νότας αÏ
τάς να εξήρτα και την σωτηρίαν της
ψÏ
χής τοÏ
. Όλον αÏ
τόν τον δαιμονιώδη θόρÏ
βον Ï
περενίκα ο ογκÏ
θμός
τοÏ
όνοÏ
. Η παλαιά μοÏ
φίλη, η κÏ
ρία Ζοαγέλ, εφαίνετο τόσον
τρομακτικά σÏ
γχÏ
σμένη, ώστε να μοÏ
έρχωνται δάκρÏ
α ακόμη διά την
τύχην της. Ίστατο ορθία, εις μίαν γωνίαν κοντά εις το τζάκι, και
δεν έπαÏ
εν από τοÏ
ν' αναπέμπτη κραÏ
γάς: κοκορικόοοοοοοοοο!

Τέλος επήλθεν η κÏ
ρία περιπέτεια, επενεγκούσα την λύσιν τοÏ

δράματος.

Επειδή όλη η αντίστασις περιωρίζετο μόνον εις κραÏ
γάς και
κοκορίκο, οÏ
δέν δ' άλλο αντετίθετο προς τας προσβολάς των
επιδρομέων, τα δέκα παράθÏ
ρα τάχιστα και σχεδόν όλα ταÏ
τοχρόνως
παρεβιάσθησαν.

Αλλά δεν μπορώ να λησμονήσω

Last Page Next Page

Text Comparison with The Raven

Page 0
Eagerly I wished the morrow;--vainly I had sought to borrow From my books surcease of sorrow--sorrow for the lost Lenore-- For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore-- Nameless here for evermore.
Page 1
Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter, In there stepped a stately Raven of the saintly days of yore.
Page 2
" Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken, "Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store, Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster Followed fast and followed faster till his songs one burden bore-- Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore Of 'Never--nevermore.
Page 3
Meant in croaking "Nevermore.
Page 4
"Nevermore.